Δρόμοι του νου και των λέξεων

Le Tende al Mare con Milo Manara Κοίταξα διακριτικά πίσω από το καβαλέτο μήπως και σε δω. Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι ήσουν εκεί. Ίσως σε άλλη αίθουσα σκέφτηκα και προχώρησα στον επόμενο θάλαμο της έκθεσης. Έριξα ένα αδιάφορο δήθεν βλέμμα στο χώρο και διάλεξα ένα πίνακα κοντά στην είσοδο της επόμενης αίθουσας. Αυτή ήταν και η τελευταία. Σίγουρα, θα σε βρω εδώ. Απέφυγα να κοιτάξω. Ήθελα να το καθυστερήσω. Στράφηκα προς τη μπαλκονόπορτα και βγήκα έξω. Εξάλλου μπορεί να είναι στο προαύλιο. Σάρωσα με το βλέμμα μου το χώρο και επικεντρώθηκα στα δύο συντριβάνια. Σχεδόν σε είδα να κάθεσαι μαζεμένη στην άκρη του ενός. Τα μαλλιά σου δεμένα χαλαρά κατρακυλούσαν στους λεπτούς σου ώμους καθώς είχες το κεφάλι στραμμένο ψηλά απολαμβάνοντας δροσερό νερό από ένα μπουκάλι. Χτυποκάρδι. Ήμουν σχεδόν σίγουρος πως ήσουν εσύ. Όμως και πάλι όχι. Ήταν όμως κάποια άλλη. Πήγα με σταθερά βήματα στην τελευταία αίθουσα ξεχνώντας να κοιτάξω οτιδήποτε σε αυτή που ήμουν. Ήμουν σχεδόν σίγουρος πως θα σε δω. Μά...

- Μετανοιώνεις; - Για πιο πράγμα; - Που με ερωτεύτικες. - Μμμμ... - Λοιπόν; - Όχι. - Α! - Μετανοιώνω που δε βρήκα τη δύναμη να στο κρύψω. - Δηλαδή; - Ε να, πολύ πόνο γέννησε τελικά... Και στους δύο. Όμως αυτό δε το ήξερα τότε. - Αν μπορούσες να πας πίσω τώρα τι θα άλλαζες; - Δε θα ήθελα να το κάνω αυτό. - Γιατί; - Γιατί δε θα ήθελα να χάσω όσα έζησα. Όσα ένοιωσα, ειδικά στην αρχή. Και όσα ζω τώρα. - Να αλλά ο πόνος; - Απόλαυσα κάθε του στιγμή! Ίσως δε το καταλάβαινα τότε αλλά το ξέρω τώρα . Με άλλαξε, και άλλαξε τη ζωή μου. Όχι, δε θα άλλαζα τίποτα από τη δική μου πλευρά. Όλα τα όνειρα δε μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. - Και τα όνειρά μου; - Ίσως πρέπει κι εσύ ν' αλλάξεις. Όλα τα όνειρα δε μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. - Κάποια όμως μπορούν. - Ναι. Κάποια μπορούν. - Αν ήταν υποχρεωτικό να πας πίσω τώρα και να αλλάξεις κάτι, τι θα άλλαζες; - Θα κρυβόμουν, να μη πονέσεις.

Καθόταν στο σαλόνι δίπλα σε ένα μεγάλο μακρόστενο αμπαζούρ με τα έντονα μοντέρνα χρώματα. Στο διπλανό δωμάτιο στο πικάπ έπαιζε ένας δίσκος. Καμπάνα παντελόνι, στενό πουκάμισο ξεκούμπωτο στο στήθος. Μακρυά φαβορίτα και βλέμμα να ατενίζει στο μπαλκόνι την Πατριάρχου Ιωακείμ καθώς ο ήλιος βασίλευε χαρίζοντας τα πιο όμορφα του χρώματα.  Στο χέρι του ένα μεγάλο ποτήρι ουίσκι VAT67 σκέτο δηλητήριο. Στο άλλο, ένα τσιγάρο να κάνει δαχτυλίδια καπνού που χορεύοντας ανέβαιναν στο ταβάνι. Εκείνη βγήκε από το μπάνιο με τα μαλλιά της τυλιγμένα σα φακίρης σε μια λευκή πετσέτα. Με μια άλλη λευκή πετσέτα είχε τυλιγμένο το κορμί τις αφήνοντας ξεσκέπαστους τους μηρούς της μέχρι ψηλά. Περπάτησε ανάλαφρα μέχρι το μπαρ με μάτια υγρά, μελιά μες τη σκανδαλιά. Πήρε ένα ποτήρι, έβαλε παγάκια και τον κοίταξε πονηρά καθώς κατρακυλούσαν κουδουνίζοντας δροσιά στο βαρύ ποτήρι. Απολάμβανε το βλέμμα του πάνω στο κορμί της. Ένοιωθε τα μάτια του να καίνε πάνω της όπου περνούσαν και έκανε το κάθε τ...

Προτείνεται να παίζει το κομμάτι χαμηλά κατά την ανάγνωση αν είναι δυνατόν από το διπλανό δωμάτιο. Ξάπλωσες και σήμερα μακριά μου σαν θολή ανάμνηση μες το φθινόπωρο για ένα καλοκαίρι που δε ζήσαμε ποτέ. Η μουσική ερχόταν απαλά από το διπλανό δωμάτιο. Όμως, ποτέ σου δε κατάλαβες, πως του μυαλού τα μονοπάτια δε φυλακίζονται και πριν προλάβει ο Μορφέας να σε πάρει, η μουσική ταξίδεψε την σκέψη σου στο σαλόνι, σε κάποιο άλλο σπίτι, το δικό μας σπίτι που όμως ποτέ δεν ονειρευτήκαμε μαζί. Κι εκεί στην άκρη, ένα μαύρο γυαλιστερό πιάνο. Ένα μπουκάλι και ένα ποτήρι με ουίσκι και παγάκια και στην άκρη ένα τασάκι κι ένα τσιγάρο να καπνίζει λικνίζοντας απαλά το χαρμάνι του μέχρι τον ουρανό. Τα μάτια σφιχτά κλειστά και δακρυσμένα όχι από στεναχώρια, μα από χαρά.  Μουσική που υπαγορεύει ο Θεός. Και σήμερα το βράδυ σε πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά μου.

Είπες μια κουβέντα που δεν την κατάλαβα. Σκέφτηκα να ρωτήσω αλλά αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό, ήταν ασήμαντο μπροστά στα τόσα άλλα που δε καταλαβαίνω. Και η κουβέντα έχασε το νόημά της. Άλλη μια κουβέντα που δεν έγινε... Εύκολα χάνονται οι ευκαιρίες όταν όλα έχουν γίνει ασήμαντα. Μικρά κι ασήμαντα... Σαν την αγάπη μας.

Κι ακούω βαλς... Και σε σκέφτομαι με ένα λευκό μακρύ φόρεμα κι ένα καπέλο λευκό με μεγάλο μπορ μπροστά σε άσπρο χτιστό παράθυρο, γαρνιρισμένο με αφέλειες από μποκαμβίλιες, με θέα το πέλαγο από ψηλά. Να γυρνάς να με κοιτάς πίσω από τα μεγάλα σου γυαλιά... Κι ακούω βαλς... Να το! Είδες; Με ταξίδεψες πάλι... Μόνο που εσύ ήσουν εδώ κι εγώ εκεί κι όλο το ταξίδι έγινε του μυαλού παιχνίδι. Κι ακούω βαλς... Μες το φθινόπωρο το καλοκαίρι αποζητώ αλλά εδώ εσύ εκεί εγώ. Στου μυαλού τα μονοπάτια διέξοδο αναζητώ να έρθω να σε συναντήσω στο φως να σε δω. Κι ακούω βαλς...  

Οι σχέσεις έχουν πάντα δύο κομμάτια. Ένα κομμάτι σου αρέσει κι ένα όχι.  Στην αρχή το κομμάτι που σου αρέσει είναι το ποιο μεγάλο. Κι αν ο έρωτας είναι μεγάλος, το κομμάτι που σου αρέσει γιγαντώνεται τόσο που κρύβει το άσχημο κομμάτι. Μα όσο ο χρόνος προχωράει, το άσχημο κομμάτι που λαχταράει για να βγει, υποσκάπτει τη σχέση και σιγά σιγά μεγαλώνει μέχρι που έρχεται μια μέρα που γίνεται ίσα βάρκα και ίσα πανιά με ότι καλό υπάρχει.  Σε αυτό το σημείο, αν οι συμμετέχοντες αντιληφθούν τι συμβαίνει και αποφασίσουν να σέβονται ο ένας τον άλλον έχοντας καταλάβει τις ανάγκες τους εκατέρωθεν μπορεί να ζήσουν μαζί και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις, π.χ. παιδιά, που θα τους μάθουν να συμβιβάζονται, για να κρατήσει η σχέση ίσως για πάντα. Διαφορετικά θα έρθει η ώρα που το κομμάτι που δε σου αρέσει θα γιγαντωθεί και τη σχέση θα κατασπαράξει.  Εμένα αυτό μου συμβαίνει συνήθως. Το τελευταίο. Το άσχημο κομμάτι σου, κατασπάραξε κάθε ομορφιά που υπήρχε και το...

- Ρε φίλε από τότε που χειραφετήθηκαν οι γυναίκες το ίδιο σκηνικό. - Όπα όπα μεγάλε. Αυτό δεν είναι ένα θέμα, είναι πολλά. - Δίκιο έχεις. - Κάτσε να στα πω... - Για λέγε φιλαράκι... - Να βρε, αυτό που θέλουν και δε θέλουν αλλά τελικά θέλουν ίσως με τρελάνει. - Αφού ξέρεις ότι η γυναίκα θέλει το παραμύθι της. - Ότι το θέλει το θέλει. - Παλιά δοκιμασμένη συνταγή. Παραμύθι ακόμα κι αν δε το πιστεύει κανείς. Ακόμα και αυτή! - Ναι αλλά εμένα δε μ' αρέσει. - Δε σ' αρέσει; Ωχ κατάλαβα. - Τι κατάλαβες για να έχουμε καλό ρώτημα; - Με την έτσι πάλι τραβιέσαι; - Γκουχ γκουχ! - Ποιος είσαι εσύ ρε φίλε; - Εμ... ο σερβιτόρος. Να σας φέρω κάτι; - Φέρε ένα ουίσκι. - Κάτσε ρε, Ιστορίες Μπύρας λέει από πάνω; - Ε; - Για κοίτα τον τίτλο. - Α. Καλά. Θύμισε μου πριν φύγουμε να το αλλάξω. - Και τι θα το κάνεις; - Ιστορίες Πείρας χα χα. - Α καλό. - Γκουχ γκουχ! - Άντε πάλι. Καν' τα δύο ρε φίλε και σβέλτα! Με πολλά παγάκια. - Μία ώρα να πάρει μια παραγγελία. Τς, τς, τς! ...

Αρχή Ο πόνος με οδηγούσε από την αρχή σε αυτήν την ιστορία. Ο πόνος του αποχωρισμού, ο πόνος να είμαι μακριά σου. Κάθε που σ' αποχωριζόμουν, ένα κομμάτι από τη σάρκα μου έμενε πίσω. Ξεκολλούσε άγρια και βάναυσα από την μια μεριά του κορμιού μου κι εγώ έμενα πίσω με τις πληγές μου. Βουβό κλάμα μέσα στο σκοτάδι και σκέψεις που ηχογραφούσα στο μικρόφωνο ώσπου να φτάσω στη φυλακή μου να τις κάνω αράδες. Μέση Ο πόνος διπλασιάστηκε σα να τραβούσε από δυο μεριές. Πάνω στον ίδιο πόνο τραβούσε απ' την άλλη πλευρά του κορμιού μου το φευγιό σου. Έφευγες σα κυνηγημένη τη νύχτα, μιλώντας αλλοπρόσαλλα και ξεστομίζοντας κατάρες για την ίδια σου την αγάπη δολοφονώντας με κάθε τρόπο την ελπίδα. Και μετά ξάφνου, εμφανιζόσουν από το πουθενά γεμάτη γλύκα και παράπονο που δε καταλάβαινα. Και ξανά... Και ξανά... Πόνος. Τέλος Φωτιά έβαλες και κάηκε το όνειρο. Μαζί του κι εγώ. Μαζί του κι εμείς. Γυρνάς σε υγρά κι ανήλιαγα σοκάκια προσπαθώντας να αναγνωρίσεις ποιος έφταιξε. Σκορ...

Και να μέσα στους καπνούς  Να προσδοκώ την αμαρτία Που απλόχερα μου πρόσφερες Εν τη απουσία σου. -- Ενώ θυμάμαι την μυρωδιά του κορμιού σου εδώ και 20 χρόνια δε μπορώ να ανακαλέσω τη γεύση στο φιλί σου πριν λίγες μέρες. -- Καπετάνιος δε γίνεσαι κάνοντας χάζι στη θάλασσα. Έκανε κριτική ο στεριανός για τον καπετάνιο στη μπόρα και όπως μου είχε πει μια φορά ο λοστρόμος, "Καπεταναίοι και στραβόγιαννα μούτσοι όλοι μια κακαβιά δε γίνεται". Για να λέμε τα σύκα σύκα, και τα σκάρφη σκάρφη (Ποιος ήρθε; Ναι καλά διάβασες καλέ  μου φωστήρα.) -- Συζητούσαμε για ώρες την αξία της σιωπής! -- Σήμερα περάσαμε πολύ ώρα μαζί συζητώντας ότι δεν περνάμε αρκετή ώρα μαζί. 

- Αφού ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι βρε Γιώργο! - Ξέρω; - Εγωιστές! Μη κάνεις το χαζό! - Ααα! Ναι. Ξέρω. Λοιπόν; - Ε να, πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - ... - Με παρακολουθείς; - Ε; Ναι, ναι! Συνέχισε. - Όχι άμα βαριέσαι να μου το πεις! - Όχι βρε παιδάκι μου. Σκέπτομαι αυτά που μου λες. Συνέχισε. - Α! - Ου! Συνέχισε! - Λοιπόν... Τι έλεγα; Ε να είδες τι μου κάνεις τώρα; - Τι σου κάνω ρε φίλε; Μόνος σου τα κάνεις. Βρε μήπως έχει δίκιο και είσαι όντως παρανοϊκός; - Ε τώρα τι θέλεις; Να τσακωθούμε και μεταξύ μας; - Λοιπόν έλεγες... πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Καλά ρε μαλάκα, κόπι/πάστε έκανες; - Συνέχισε θα το χάσεις πάλι... - Αν ναι. Λοιπόν, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Ναι; - Ο άλλος τον ξέχασε! - Τι; - Τον ξέχασε σου λέω. - Τι εννοείς; - Ε να, δε λέει ο λαός μάτια που δε βλέπονται... - Ναι... - Ε δε του μιλούσε για τόσο καιρό που τελικά τον...

(Διαβάζεται με κλαυτή διάθεση της κηδείας, αυτή ακριβώς πριν το νευρικό γέλιο.) - Ώστε παραιτείστε Δόκτορ; - Ε, ναι. - Έτσι απλά; - Ε όχι ακριβώς! - Δηλαδή; - Ε να, έρχεται και αυτή η στιγμή... - Της παραίτησης; - Όχι βρε αδερφέ... - Ε τι; - Να ας πούμε πως τα "γιατί" που σε τρώνε τα απαντάς με ένα "έτσι". - Μετά συγχωρήσεως Δόκτορ αλλά εμένα για παραίτηση μου κάνει όλο αυτό. - Ωχ βρε αδερφέ. Κουράστηκα. Πρέπει να προχωρήσω παρακάτω. - Που παρακάτω; Στην επόμενη παραίτηση; - Γιατί το λες αυτό; - Κοίτα πίσω σου; - Που; - Πίσω στην πορεία σου μέχρι τώρα. - Τι να δω; - Τις επιτυχίες σου. - Ε ναι και; - Πέτυχες όπου δεν παραιτήθηκες. Σωστά Δόκτορ; - Χμ ναι σωστά. Ε και; - Δες τώρα τις αποτυχίες σου. - Γιατί; - Για να δεις ότι όσα δεν πέτυχες είναι εκείνα από τα οποία παραιτήθηκες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. - Που το πας που το φέρνεις. Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς. - Ναι ξέρω Δόκτορ. Ποτέ δεν είναι. - Τι εννοείς πάλι; - Εννοώ ότι δεν λέ...

Φαντάσου πως είναι τέσσερις κοπέλες και έρχομαι και λέω: -Κορίτσια τι λέτε για ένα γρήγορο; -Αχ δε μπορώ! Έχω πονοκέφαλο. (Με νάζι) -Κι εγώ!  -Κι εγώ! -Εγώ πάλι όχι , και μου κλείνει το μάτι πονηρά. Οπότε ευθύς αμέσως λένε οι άλλες... -Ε κι εμένα μου πέρασε μάλλον.  -Κι εμένα θα μου περάσει... -Εγώ πάλι θα πάρω Depon! (με στόμφο) Έφερα πέντε σφηνάκια.

Κανείς δε μπορεί να σώσει κάποιον που δε θέλει να σωθεί. Για να σώσεις άλλους πρέπει να σώσεις τον εαυτό σου πρώτα. Άρα μάταια προσπαθείς να σώσεις άλλους αφού δε θέλεις να σωθείς. Μάταια προσπαθώ να σε σώσω. Εξάλλου πρέπει να σώσω τον εαυτό μου πρώτα. Αλλά ποιο το νόημα αφού ακόμα κι έτσι, εσύ δε θέλεις να σωθείς.

Έι, ψιτ! Σε σένα μιλάω. ναι σε σένα που κρυφοκοιτάζεις. Έλα, μη κάνεις πως δε καταλαβαίνεις. Αφού βλέπω ότι διαβάζεις κρυφά. Τι πράγμα; Τις σκέψεις μου. Αυτά που γράφω. Να, όπως κάνεις τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Αναρωτιέσαι αν πράγματι μιλάω σε σένα; Δεν είσαι η μόνη που διαβάζεις; Ναι το ξέρω. Μα εγώ σε σένα μιλάω. Ναι σε σένα! Πως το ξέρω; Σε αισθάνομαι. Έχει σημασία; Σημασία έχει αν το ξέρεις εσύ. Εσύ το ξέρεις; Εσύ με αισθάνεσαι όπως κι εγώ; Ίσως. Αλλά τότε γιατί κρύβεσαι; Γιατί δεν εκφράζεις κι εσύ αυτό που αισθάνεσαι. Γράψε, φώναξε, τραγούδα χόρεψε, κάνε κάτι. Η ζωή είναι τόσο μικρή. Αν είναι να αισθανθείς κάτι, τώρα είναι η ώρα, που είσαι ζωντανή. Εκτός κι αν έχεις πεθάνει κιόλας. Αν έχεις πεθάνει και δε το γνωρίζεις. Μη τσιμπιέσαι. Απλά ψάξε. Ψάξε να δεις αν αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι;

Άνθρωποι που ζουν ανάμεσα στη θλιβερότητα και την υπεροχότητα χωρίς καμία εξοχότητα σήμερα μισό γεμάτοι  και αύριο μισό άδειοι  χωρίς αιτία ψάχνουν αφορμές για να αλλάξουν στα παλιά και μέχρι να πάρεις είδηση η ίδια ιστορία. Βαρέθηκα τα γκρι σας σε όλες τους τις αποχρώσεις θέλω φως, θέλω λευκό, γαλάζιο της θάλασσας  στου πλάτανου τον ίσκιο πράσινο και κόκκινο σαν αίμα φεγγάρι του Αυγούστου απ' της πηγής σου  τα κρυστάλλινα νερά να ξεδιψάσω. 

  Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν τις αδυναμίες σου για να τις μεγεθύνουν βιώνοντας μία μάλλον λανθάνουσα κατάσταση ευφορίας. Κάποτε βρέθηκα σε ένα χώρο όπου με δίδαξε ότι αν προσπαθείς να εστιάσεις και να μεγεθύνεις στα καλά των ανθρώπων τότε οι αδυναμίες τους γίνονται λιγότερες και όσες περισσέψουν ομορφότερες. Βέβαια κάποιοι θα κάνουν το παν για να αμυνθούν ακόμα και σε αυτές τις προθέσεις προβάλλοντας τις αδυναμίες σου τους πάνω σου ίσως από εθισμό προς την παραπάνω ευφορία, ίσως απλά γιατί δεν αγαπήθηκαν ποτέ και πέρασαν πολύ καιρό παρέα με τη δική τους άσχημη πλευρά αλλά και των άλλων με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν σε μια σκοτεινή πραγματικότητα που μόνο σκοπό έχει την τόνωση του εγωισμού τους προς την παραγωγή ευφορίας που θα προκύψει αν αποδείξουν ουσιαστικά στον εαυτό τους, με κάθε τρόπο, ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους. Και όταν αυτοπροσδιορίζεσαι από τους άλλους συνήθως είσαι σε συνεχή πόλεμο μαζί τους προκειμένου να νικήσεις με έπαθλο μια ενδεχόμενη αίσθησ...

Κάθε μέρα που περνά μάρτυρας γίνομαι σήψης και παρακμής και χάνω πιότερα την πίστη μου στον άνθρωπο που αρχών απόντων βυθίζεται βαθύτερα, γουρούνι, σε βούρκο προσωπικοτήτων μικρών που αδιάκριτα γενικευμένος σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας γιγαντώνεται.  

Στην κατακλείδα όλα είναι αγάπη. Όταν δεν υπάρχει αγάπη, ο άλλος δε μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί σου. Σε γράφει στα παλιά του παπούτσια κι από εδώ παν κι οι άλλοι που λέει κι ο λαός. Σα να σε παίρνει ασφαλιστική εταιρία Σαββάτο απόγευμα να σου πουλήσει ασφάλεια, μισή ώρα μετά που πλήρωσες το σουπερμάρκετ και σκέφτεσαι ότι δε βγαίνουν τα μισθά να πληρώσεις ΕΝΦΙΑ. Όπως λέει και ο Ζιλπμέρ Σηνουέ, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν μια φράση για αυτές τις περιπτώσεις. Λέγανε "Είσαι σαν το βούισμα της μύγας στα αφτιά μου". Μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η φράση όταν τη διάβασα! Βέβαια υπάρχουν οι εξαιρέσεις του κουτσομπόλη, του πικραμένου και ποιος ξέρει ποιανού άλλου που δε πάει ή δε θέλει να πάει το μυαλό μου. Μα την αλήθεια μου βαριέμαι και να σκεφτώ άλλο τέτοιο σινάφι. Αλλά με κόβεις τέτοιο άνθρωπο; Τι να πω; Μπορεί και να είμαι και να μη το καταλαβαίνω. Σίγουρα δεν έχω πρόθεση. Αλλά η πραγματικότητα βαθειά μέσα μου είναι διαφορετική. Και γι αυτό είμαι σίγουρος. Μέσα μο...

Λέξεις Λέγω Λατρευτές, Λαχτάρα Λύπη, Λησμονιά. Γιατί πρώτα είναι λαχτάρα, μετά έρχεται η λύπη και στο τέλος η λησμονιά.