Δρόμοι του νου και των λέξεων

Τελικά ποτέ δεν πεθαίνουμε, το σύμπαν είναι σαν σκληρός δίσκος, η έννοια της διαγραφής απουσιάζει σ' ένα κόσμο αέναο με άπειρο χώρο για να στεγάσει πολλαπλές εγγραφες νέων διαστάσεων ή καταστάσεων, γιατί όχι και γεγονότων. Τελικά ποτέ δεν πεθαίνουμε, απλά αλλάζουμε διάσταση, μεταβαίνουμε. Τελικά ποτέ δε πεθαίνουμε, όμως εκεί που μεταβαίνουμε τις μνήμες απολύουμε. Αυτή η απώλεια είναι ο θάνατός μας, ένα μοναχικό ταξίδι.

Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Το πάθος δεν προυποθέτει την αγάπη, αλλά ούτε και αυτή το πάθος. Ταιριάζουν όμορφα μαζί σαν τα παντρεύει ο έρωτας. Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Κι ο έρωτας πεθαίνει σύντομα...

Looking in, while walking the unknown, doesn't feel like coming home. Mother where are you, I am crying out alone, hurt and wounded, having lost the battle with the beast. How can I came back, there's so much to be done I haven't finished my flowers haven't blossomed yet.

I just can't stop thinking! It's a curse. All these voices, and the whispers in my head. I can't stop thinking. All this sorrow, the remorse and the doubt. The doubt, that's what the whispers are all about. And then comes anger, raging out until defeated by the fear. And then again, whispers of the doubt and I see your faces, start feeling brave again, for I must be, until you learn how to fly like I used to be. If only I could stop thinking for a while.

  Άρχισε να χιονίζει πάλι. Κι αυτή τη φορά μέσα του. Στη ψυχή του. Έξι χρόνια χειμώνας τώρα, έγινε η φυλακή του. Περνούσαν οι εποχές και κάθε που ήταν να γίνει καλοκαίρι χειμώνιαζε ξανά. Πίστευε φέτος θα έρθει καλοκαίρι. Όμως ήρθε ο πιο μεγάλος χειμώνας απ' όλους κι ακόμα το κρύο κρατερό δεν έλεγε να υποχωρήσει.Τα ξύλα είχαν σωθεί. Μπορούσαν να κρατήσουν μόνο λίγες εβδομάδες ακόμα.  Έπρεπε να προετοιμαστεί. Αν και φέτος δεν ερχόταν καλοκαίρι να είναι έτοιμος να πεθάνει. Πίστευε πως φέτος θα 'ρχόταν καλοκαίρι, μα τώρα πια ευχόταν να μην έρθει άλλο χιόνι.

Προσπάθησε να γλύψει τα ξεραμένα χείλια του. Η γλώσσα του, θαρρείς ακόμα πιο στεγνή κόλλησε απάνω τους. Τραβώντας την ένα κομμάτι από το πετσί της ξεκόλλησε. Γεύτηκε με βουλιμία το λιγοστό αίμα που έσταξε μήπως ξεδιψάσει λίγο και έπνιξε την κραυγή που ανέβαινε στα στήθια του.  Ποιος να τον ακούσει άλλωστε; Κοίταξε γύρω του το ανήλιαγο κελί του. Η πλάτη του τον πονούσε φρικτά. Προσπάθησε να κουνηθεί λίγο, να βολευτεί καλύτερα. Μάταια. Τον είχε δέσει πάνω σε χειρουργικό πάγκο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει κι άλλο πόνο καθώς τα πέτσινα δεσμά του στα πόδια, τη μέση και τα χέρια μπήχτηκαν στην ερεθισμένη σάρκα. Τον είχε δέσει και τον είχε εγκαταλείψει στην τύχη του. Αν και πια τύχη; Κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν. Ούτε και ο ίδιος. Και το χειρότερο κανείς δεν έδινε δεκάρα. Θλιβερό. Ώστε έτσι θα ήταν το τέλος... Ένας αργός θάνατος εγκατάλειψης. Το όνομά του... Ε

Είχαν περάσει άλλα 20 χρόνια από την τελευταία φορά που σμίξανε. Χωρίζουν βλέπεις οι άνθρωποι, ακόμα κι εκείνοι που φτιάχτηκαν για να μείνουν μαζί. Τα φέρνει η ζωή ανάποδα συχνά. Σαν χτες του φαινότανε που κατεβαίνανε μαζί την παραλιακή. Είχαν στρίψει δεξιά προς τη θάλασσα εκεί που ο δρόμος άρχιζε να απομακρύνεται. Την είχε πάει σ' έναν έρημο μόλο και εκεί πήρε το πρώτο της φιλί. Εκεί μαγεύτηκε κι εκεί ξεκίνησαν όλα ξανά. Το αυτοκίνητο, το ίδιο αυτοκίνητο ακολουθούσε, σαν από μόνο του την ίδια διαδρομή. Τίποτα δεν είχε αλλάξει από τότε. Όλα έμοιαζαν ίδια μόνο που τώρα ήταν πρωί και είχε ζέστη. Το αυτοκίνητο έφτασε στον ίδιο σημείο που είχε φτάσει πριν είκοσι χρόνια σαν από μόνο του, σχεδόν αυτόματα. Κοίταξε γύρω του, αναδεύτηκε νωχελικά και τελικά αποφάσισε να βγει στη μαρίνα. Άναψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε να περπατάει κατά μήκος της προβλήτας μέχρι που έφτασε στον μόλο. Σήκωσε το κεφάλι του και την είδε.  Στεκόταν όρθια στην άκρη του κυματοθραύστη και αγνάντευε το πέλ...

Ο πρίγκιπας ανταποκρινόμενος στις υποχρεώσεις του φέουδου του προχώρησε σε αρραβώνα με την πριγκίπισσα του διπλανού βασιλείου όπως του είχε υποδείξει ο πατέρας του. Κάποτε θα γινόταν κυρίαρχος ενός μεγάλου βασιλείου αλλά αυτό δε θα γινόταν σύντομα αφού και οι δύο άρχοντες ήταν νέοι και υγιείς. Και παρόλο που η ενδυνάμωση της συμμαχίας υποσχόταν ειρήνη και ευμάρεια τα κακά μαντάτα από τα βόρια σύνορα του βασιλείου της γυναίκας του δεν άργησαν να ακουστούν.  Από ένα βόρειο σκοτεινό βασίλειο ομάδες ανιχνευτών άρχισαν να επιτίθενται σε χωριά των συνόρων. Οι συνοριακές φρουρές είχαν συλλάβει κάποιους από αυτούς τους ανιχνευτές και οι ελάχιστες πληροφορίες που κατάφεραν να αποσπάσουν δεν ήταν καθόλου ευοίωνες. Ήταν πλέον προφανές ότι το σκοτεινό βασίλειο του βορά έστελνε τους κατασκόπους του να συλλέξουν πληροφορίες προτού το στράτευμα τους εκδηλώσει επίθεση. Οι πληροφορίες που έρχονταν από τις βόρειες επαρχίες μιλούσαν για ένα μεγάλο στράτευμα το οποίο είχε ξεκινήσει την κάθοδό ...

"...Woe to you, Oh Earth and Sea For the Devil sends the beast with wrath Because he knows the time is short Let him who hath understanding reckon the number of the beast For it is a human number Its number is Six hundred and sixty six ." (Revelation 12:12) Not what I want, but what I am capable of. This is what scares me the most, wakes me in the middle of the night. Because the beast lives in us all and we are all capable of unleashing it. And I am not without sins. One more, one less makes no difference. Does it? Let's not try. Been there, done that, living with it. No logic in that. Everyone can destroy, few are gifted to build. To love. I want no more sins. Please no more. No sense to that... Please... let me be... Then again, I'm losing my mind and there's a thin line between love and darkness. And the Prince may be awaken any time. The Prince of Darkness...

  Κουράστηκα να περιμένω ανθρώπους ανυπόμονους να χαρίζω τη ζωή χωρίς αντίκρυσμα.  Κουράστηκα να βασανίζω τη ψυχή μου με πόνο να γεμίζω να ζητιανεύω αγάπη αν περίσσεψε απ' τη σπατάλη μιας ζωής. Κουράστηκα να υπομένω ανούσιες ικασίες και ενώ εγώ προσφέρω ν' ακούω κατηγορίες. Τόσα βάσανα, τόση αγάπη κάθισα να λογαριάσω και στο τέλος ανακάλυψα πως μόνος θα αδειάσω. Image

Όλος ο κόσμος σήμερα διαθέσιμος κι όμως εγώ δε βρίσκω ψυχή να ακουμπήσω τη ντροπή μου ψυχή να μιλήσει στην ψυχή μου. Όλος ο κόσμος διαθέσιμος κι εγώ εγκλωβισμένος γιατί έπραξα με την καρδιά και γι' άλλη μια φορά πληρώνω. Ματωμένα όνειρα που δε μπορούν να ευοδώσουν αφού η αγάπη δε μπορεί να ζει εκεί όπου την εκβιάζουν. Ματωμένα όνειρα που έγιναν εφιάλτες.

 Κάθομαι κι αγναντεύω τα τελευταία χρώματα του σούρουπου καθώς χαϊδεύουν πάνω απ' το πορτόνι για να φτάσουν στο παραθύρι μου. Τελευταίες ρανίδες φως  καθώς η μέρα ξεψυχάει  και η νύχτα την αποδιώχνει μεγαλώνοντας τις σκιές. Αργά ή γρήγορα όλοι στα ίδια φτάνουμε τι κι αν είναι μέρα ή χρόνια που περάσανε το σκοτάδι τελικά εκμηδενίζει τις στιγμές. Κι όταν κάποτε το λάδι μας τελειώνει ο χρόνος θαρρείς γεμίζει με αυτά που μπορούσαν να γίνουν αλλιώς σαν αναζήτηση μια διαφορετικής ζωής. Όμως φοβάμαι ότι το σούρουπο δε συγκινείται από μετάνοιες κι αν ζούσες διαφορετικά πάλι στις ίδιες αγωνίες θα 'φτανες. Κι αν είχα κάνει εκείνο, αν αγαπούσα διαφορετικά αν ταξίδευα περισσότερο αν γελούσα πιο δυνατά αν φοβόμουν λιγότερο; Όμως ο χρόνος δε συγκινείται με αυτά και η νυχτα θα σιμώσει τα "αν" θα μείνουν γραφικά κι ο κόσμος θα τελειώσει. Είναι μόνο οι στιγμές που μετράνε και υπάρχουν για όσα έγιναν. Για ό...