Δρόμοι του νου και των λέξεων

  Από την κόρη μου τεσσάρων ετών... Την πιάνω να κάνει πως μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιον Γιάννη. Τελειώνει και κάνει πως δε με έχει δει. -Τι κάνεις εκεί; -Μιλάω στο τηλέφωνο. -Μπα! Με ποιον μιλάς; -Με το Γιάννη. -Και ποιος είναι ο Γιάννης; -Συνάδελφος από τη δουλειά καλέ μπαμπά! -Και που δουλεύεις; -Δασκάλα στο σχολείο -Και ο Γιάννης που ήταν τώρα που τον πήρες; -Στη δουλειά. -Κι εσύ γιατί δεν είσαι στη δουλειά. -Είναι Κυριακή και είμαι στο καφενείο και πίνω καφεδάκι; -Καλά, αφού είναι Κυριακή ο Γιάννης γιατί είναι στη δουλειά; -Για εκείνον είναι Δευτέρα. Το ταξίδι στο χρόνο αποδείχθηκε...

Κι είναι τόσα όσα θέλω να πω, θέλω να γράψω. Ίσως γιατί αισθάνομαι πως αν αρχίσω να μιλάω φωναχτά θα με πάρουν για τρελό αφού δεν υπάρχει κανείς για να με ακούσει. Κι αφού δεν υπάρχει κανείς γράφω, κι αφού γράφω δημοσιεύω κι αφού δημοσιεύω μπορεί να μ' ακούσει κανείς. Και όντως κάποιοι διαβάζουν, δε ξέρω αν ακούν όμως. Γιατί, πολύ ησυχία έχει εδώ. Σαν να μην ακούει κανείς. Υπήρξαν μερικοί λίγοι που κάτι ψιθύρισαν μια δυο φορές αλλά και πάλι ησυχία. Κι όπου πολύ ησυχία και μοναξιά. Κι είναι τόσα όσα θέλω να πω, θέλω να γράψω. Ίσως γιατί αισθάνομαι πως αν αρχίσω να μιλάω φωναχτά θα με πάρουν για τρελό αφού δεν υπάρχει κανείς για να με ακούσει. Κι αφού δεν υπάρχει κανείς γράφω, κι αφού γράφω δημοσιεύω κι αφού δημοσιεύω μπορεί να μ' ακούσει κανείς. Και όντως κάποιοι διαβάζουν, δε ξέρω αν ακούν όμως. Γιατί, πολύ ησυχία έχει εδώ. Σαν να μην ακούει κανείς. Υπήρξαν μερικοί λίγοι που κάτι ψιθύρισαν μια δυο φορές αλλά και πάλι ησυχία. Κι όπου πολύ ησυχία και μοναξιά. Κι είναι...