Δρόμοι του νου και των λέξεων

Χάνομαι στο βλέμμα σου προσπαθώντας να διαβάσω τη σκέψη σου και καθώς σε αγναντεύω νοιώθω πως με κοιτάς λαίμαργα στα χείλη καθώς και τα δικά μου φλέγονται να ξεδιψάσουν απ' το φιλί σου. Φέρνω την ανάμνηση πίσω στο μυαλό και ψάχνω να βρω τη στιγμή που αποφάσισες να με θυσιάσεις για ένα φιλί αναπολώντας τους κλεμμένους στοίχους που έγραψα την πρώτη φορά που με προδώσαν.

Είναι στιγμές αμήχανες, που συνειδητοποιώ πόσο μου λείπει η αγκαλιά σου. Είναι η ένταση απέραντη που ο έλεγχος χάνεται και το σώμα αμύνεται απέναντι στο άγνωστο γνωστό. Είναι που φεύγω αντί να σ' αγκαλιάσω από φόβο μη καείς και μην καώ.

  Από την κόρη μου τεσσάρων ετών... Την πιάνω να κάνει πως μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιον Γιάννη. Τελειώνει και κάνει πως δε με έχει δει. -Τι κάνεις εκεί; -Μιλάω στο τηλέφωνο. -Μπα! Με ποιον μιλάς; -Με το Γιάννη. -Και ποιος είναι ο Γιάννης; -Συνάδελφος από τη δουλειά καλέ μπαμπά! -Και που δουλεύεις; -Δασκάλα στο σχολείο -Και ο Γιάννης που ήταν τώρα που τον πήρες; -Στη δουλειά. -Κι εσύ γιατί δεν είσαι στη δουλειά. -Είναι Κυριακή και είμαι στο καφενείο και πίνω καφεδάκι; -Καλά, αφού είναι Κυριακή ο Γιάννης γιατί είναι στη δουλειά; -Για εκείνον είναι Δευτέρα. Το ταξίδι στο χρόνο αποδείχθηκε...

Αυτό το ουφ στο μάτι του Χ που όλο ανεβαίνει και πνίγει σιγά σιγά και την ανάσα ακόμα και καίει την καρδια και κάθε της σκέψη για σένα κι ας νομίζεις πως η καρδιά ζαβή ανίκανη να σκεφτεί δε νοιώθει εγώ πονάω κάθε στιγμή που είμαι μακριά σου μάρτυρας ότι η καρδιά αισθάνεται και κλαίει κοντά μου.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν τελικά  κάτι χάλασε μέσα μου που ίσως  μόνο εσύ μπορείς να φτιάξεις.  Το ερώτημα είναι αν αγαπάς αρκετά  κι αν θέλεις αρκετά  όσα κάποτε διεκδικούσες υπό συνθήκη  ώστε να ενδιαφέρεσαι  αντί να καταστρέφεις να χτίσεις τελικά  χωρίς όρους και εγώ χωρίς συνθήκη για μια φορά. Να ξέρεις όμως  πιο εύκολα τελειώνεις από γιαπί  παρά από θεμέλιο.

Τους ξύπνησαν τα ποδοβολητά των ζώων που έτρεχαν από το βουνό με κατεύθυνση το κέντρο του δάσους. Ο πρίγκιπας παρατηρούσε το φαινόμενο με απορία όταν ένα ελάφι στάθηκε μπροστά του και του μίλησε. "Εσύ είσαι ο θλιμμένος πρίγκιπας ο άρχοντας του τόπου;" "Ναι." "Πρίγκιπα μου βοήθησε τα πλάσματα του Δάσους. Εκεί στο βουνό πάνω από το δάσος, ένα πλάσμα σκοτεινό γεμάτο μίσος και κακία εξαπέλυσε ένα ξόρκι φοβερό!" είπε το ελάφι με μάτια γουρλωμένα από ένταση και αγωνία. "Δηλαδή;" "Όλη μέρα ουρλιάζει και οδύρεται και όπου ταξιδεύουν οι κραυγές της η φύση μαραίνεται και το μυαλό των ζωντανών τρελαίνεται. Μόνο τη νύχτα σιωπά!" "Ε ας πάτε πιο μακρυά, δε γίνεται;" "Άρχοντα μου το ξόρκι που εξαπέλυσε κάνει τα μαύρα αυτά τα ουρλιαχτά να ταξιδεύουν πιο μακριά και κάθε μέρα που περνάει το ξόρκι δυναμώνει και οι φωνές απλώνονται πιο πέρα. Η βόρεια πλευρά του δάσους έχει κιόλας μαραθεί. Υπέκυψε στο σκοτάδι. Αν αυτό συνε...

Πως γίνεται  ενώ ξέρω  κάθε φορά  να πιστεύω άλλα,  όταν έχω δει  να ξανακοιτώ και άλλο τοπίο  να προσδοκώ. Κι αφού,  τα μάτια μου  δε φταίνε  κι εικόνες δεν αλλάζουν  τότε για όλα υπεύθυνη είναι  μόνο η καρδιά.  Αν όμως η καρδιά δεν αισθάνεται και δε πονάει η θλίψη που συνοστίζεται αρρώστια του μυαλού φαίνεται θα είναι.

Σκοτάδι, αποπνικτικά και στριμοχμένα είναι εδώ. Α! ξέχασα να σας πω... Είμαι μέσα σ' ένα κουτάκι, τόσο δα μικρό κι ερμητικά κλειστό! Ούτε χαραμάδα,  ούτε το φως κάνει να μπει μέσα. (ψιθυριστά) Λένε, ότι απ' όπου μπορεί να μπει φως, μπορεί να βγω εγώ. Είμαι υπόδικος. Για τα χειρότερα εγκλήματα... Εγκλήματα πάθους. Δεν επιτρέπεται να βγω. Είμαι φυλακισμένος. Και να 'μουν μόνο εγώ; Είναι κι άλλοι εγώ... Πολλοί. Κι αυτοί κλεισμένοι μέσα σε κουτάκια και όλα αυτά, το καθένα χωριστά,  εγκλωβισμένα σε κάποιο γυναικείο μυαλό. Θαμμένες αναμνήσεις που πρέπει να ξεχαστούν, να χαθούν πολύ καιρό σαν κιτρινισμένα γράμματα στο συρτάρι της γιαγιάς. Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ. Μόνο που δεν έχω κουτάκια πια. Εκεί στα βάθη της ερήμου του μυαλού μου υπάρχουν φωτεινές οάσεις και αιθέρια πλάσματα που ενώ ελεύθερα είναι να φύγουν από επιλογή μένουν για να μου θυμίζουν την ομορφιά του δρόμου που κάναμε μαζί. ...

  Και τώρα πριν ξαπλώσω, θα σε ονειρευτώ. Μα "Τι τραγούδι να σου πω,  εκεί που πας;" Κι αναρωτιέμαι αν σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι τελικά. Κι αν τελικά μες το μυαλό μου, όσο θέλεις να νομίζεις είσαι. Αναρωτιέμαι αν ξέρεις ποια είσαι εσύ,  αρχή για μένα και τέλος στη ροή. Μια σκέψη που από αλλού ξεκίνησε και έφτασε αλλού. Είναι που πάω να χαρώ κι εσύ βρίσκεις και λυπάσαι. Γιατί χαρά σου δίνουν τα οξύμωρα κι εμένα η αγάπη. Κι έτσι αρχίζω απ' αλλού και σ' άλλα καταλήγω. Αλλά όσο ο χρόνος προχωρά μαραίνονται οι ώρες. Γι αυτό σου λέω τις στιγμές μη τις χαλάς με μπόρες. Θα έρθει μια μέρα που αληθινά θα ψάξεις μα θα με χάσεις. Όσο κι αν θα θέλω να είμαι εδώ θα έχω χαθεί, δε θα μπορώ. Αφού όλα έχουν τέλος, ζωή που χάνεται στου χρόνου το έλος. Μα εσύ προτιμάς να ζεις μονάχη, νικητής θαρρείς θα βγεις από τεχνητή διαμάχη. Κι έτσι περιμένοντας το παραμύθι θα χάνεσαι πάντα μέσα στου χρόνου τη λήθη. ...

Τα μάτια μου προδίδουν τα πάθη μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου προδίδουν την αγάπη μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου λίμνη και οι καημοί μου νούφαρα, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου ηφαίστειο, φωτιά τα δάκρυά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου καθρέπτης, άβυσσος η ψυχή μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου κουράστηκαν νέκρωσε η καρδιά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου κενά, έρημα τοπία σαν τα όνειρά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω.

Να δεις που κάποτε θα λες ... Είχα έναν φίλο που κάθε βράδυ και πρωί μου έλεγε καλημέρα και καληνύχτα. Κι ήταν συχνά ενοχλητικό γιατί με θυμόταν κάθε που ξυπνούσε και πριν πάει να κοιμηθεί. Γιατί όταν κοιμόμουν πιο νωρίς δεν είχα καληνύχτα κι αν ξυπνούσα πιο αργά καλημέρα καληνύχτα. Καθώς περνούσανε τα χρόνια δε είχε μέρα που δίχως αυτές τις δυο ευχές καλημέρα καληνύχτα. Μέχρι που ξάφνου ένα πρωί σταμάτησε να ενοχλεί έγινε άκρα του τάφου σιωπή. Γιατί είχα έναν εραστή που είχε κάποτε υποσχεθεί πως ποτέ δε θα μ' αφήσει μόνη.

Ποτέ σου δε κατάλαβες τι είναι η αγάπη παρόλο που βαθειά μέσα σου την απώλειά της νιώθεις. Όμως αγάπη δεν είναι δεν είναι η απώλεια. Η απώλεια είναι απόδειξη της ύπαρξής της και ο πόνος που νιώθεις η θλίψη του κενού που ζει. Αγάπη είναι να σκέφτεσαι συνέχεια, να προσπαθείς να νιώσεις τον άλλον από μακριά, να λειτουργεί το θέλω σου για τα θέλω εκείνης, να προβλέπεις τη στεναχώρια της και την αποτρέπεις. Η αγάπη δεν έχει όρια ούτε και μέτρα για αυτήν έγιναν θαύματα και πόλεμοι συνάμα. Αγάπη είναι η σκέψη του μόλις θα ξυπνήσεις κι ο τελευταίος σου λογισμός προτού στα όνειρά σου έρθει. Κι αν προσπαθήσεις να ελέγξεις τις σκέψεις σου αυτές και βρεις πως δεν αντέχεις να τις περιορίσεις τότε να ξέρεις γνώρισες αυτό που σου έχει λείψει.

Όλος ο κόσμος σήμερα διαθέσιμος κι όμως εγώ δε βρίσκω ψυχή να ακουμπήσω τη ντροπή μου ψυχή να μιλήσει στην ψυχή μου. Όλος ο κόσμος διαθέσιμος κι εγώ εγκλωβισμένος γιατί έπραξα με την καρδιά και γι' άλλη μια φορά πληρώνω. Ματωμένα όνειρα που δε μπορούν να ευοδώσουν αφού η αγάπη δε μπορεί να ζει εκεί όπου την εκβιάζουν. Ματωμένα όνειρα που έγιναν εφιάλτες.

Ποτέ σου δεν μ' αγάπησες και πάντα άλλους σκοπούς είχες. Ποτέ δεν ήμουν αυτός που ήθελες πλάνο; άλλο στο μυαλό σου είχες. Και σχέδια με την ζωή μου έκανες να σβήσουν τις δικές σου πίκρες. Ποτέ σου δεν μ' αγάπησες και λόγια ψεύτικα μου είπες. Που όμως εγώ τα πίστεψα και γέμισα ελπίδες.

Κάποτε χάθηκε μια ηλιαχτίδα εκεί ψηλά στο συναπάντημα με τη σελήνη. Μαζί της πίστεψα πως χάθηκε κάθε ελπίδα, θαρρείς πως νύχτα έγινε και καταιγίδα. Και η νύχτα κράτησε πολλούς χειμώνες κι άσπρισα και ξέχασα πως μοιάζει η ηλιαχτίδα.

Ότι και να γίνει, όπως και να γίνει, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι ας μ' έχεις κλείσει έξω, κι ας μ' έχεις πληγώσει, θα 'μαι πάντα εδώ. Ακόμα κι όταν όλα τ' άλλα είναι πιό σημαντικά ακόμα κι όταν με μειώνεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι αφού τελειώσουν όλα, ακόμα κι όταν φύγω, θα 'μαι πάντα εδώ. Στα χρώματα, στις γεύσεις, σε ότι αγγίζεις και στις σκέψεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Εκεί που χάνεσαι, μα πρώτα όταν αισθάνεσαι, θα 'μαι πάντα εδώ. Δεν έχεις παρά να με καλέσεις, τώρα που ακόμα ζω, πρωτού να μαραθώ, είμαι πάντα εδώ. Και εκεί που μ'εσπροξες στον γκρεμό μέχρι να πέσω να χαθώ ήμουν πάντα εδώ.

Κάθε φορά που με γεμίζεις θλίψη δε μπορώ να δω το πρόσωπό σου. Κάθε φορά που με αφήνεις μόνο, τη θέση σου κλέβουν στοιχειά απ' το παρελθόν. Κάθε φορά που με γεμίζεις πόνο τον νιώθω τόσο έντονα που αναρωτιέμε αν σ' αγγίζει. Κάθε φορά που εξαφανίζεσαι νιώθω τόσο εκτεθιμένος που μετανιώνω. Κάθε φορά που με παραπετάς, σκέφτομαι πως η σχέση μας λάθος είναι μόνο.

Ένοχος λόγω άσκησης ανυπέρβλητης γοητείας. Guilty as charged. Sentenced to the pit of dispair until the end of days. And silence humbled the skies. Και ο πρίγκιπας πέθανε... Ζήτω ο πρίγκιπας!

Ψάχνω καιρό τώρα κάτι για να γράψω. Ακατανόητο για τους πολλούς μα εσύ θα καταλάβεις, πως είσαι βαθιά μέσα ριζωμένη στη ψυχή μου.

Αν φας ποτέ κατι τόσο πιπεράτο που να πάρουν φωτιά τα χείλη σου... Τότε μάτια μου να θυμηθείς πως μόνο το φιλί μου μπορεί να σου πάρει την κάψα.