Δρόμοι του νου και των λέξεων

Ξαφνικά χάθηκε κάθε ήχος. Έγινε εκκωφαντική σιωπή, αδιαπέραστη ακόμα και για το στόμα σου που μάταια ανοιγοκλείνει σκορπώντας απειλές. Αδιαπέραστη ησυχία σαν θάνατος, όμως εγώ ελευθερώθηκα κι ας πεις ότι θες αφού πια δεν υπάρχεις σε κατάπιε ο λεβιάθαν και σε τράβηξε μαζί του στα όρια της αβύσσου.

Οι άνθρωποι που κοιμούντε ήσυχα τη νύχτα είναι δυο λογιών: Εκείνοι που έχουν τη συνείδησή τους καθαρή και εκείνοι που δεν έχουν συνείδηση. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας νομίζουν ότι ανοίκουν σε αυτούς της πρώτης. Αυτά...

Οργισμένος νιώθω, να στέκομαι ανήμπορος στ' αδιέξοδο της διαίρεσης απλός θεατής στην καταστροφή που ξεδιπλώνεται μπροστά σε όλους μας, κι εσύ να κοιτάς πως να φυλαχτείς από το γείτονα κι εγώ από την ερωμένη κι εκείνη από μένα κι άλλη να θέλει να εξιλεωθεί  και ν' αποδείξει πως αξίζει και πάει να σώσει τον κόσμο, τον κόσμο της, απ' τον οποίο εγώ είμαι έξω, ή απλά μακριά, δεν έχει σημασία, απλά κουτσομπολιά να περνάει η ώρα, αφού εσύ κοιτάς να πάρεις καμιά μίζα, προσωρινά να βολευτείς, να διορίσεις και να διοριστείς, να πεις ψέματα για να την βγάλεις στην πλάτη αυτού που λέει αλήθεια, γιατί απλά είναι όλοι για την πάρτη τους κι αυτό που βλέπουν  το αγνοούν, αφού άλλα προβλήματα υπάρχουν άλυτα που και λύση να είχαν θλιβερά ανίκανα θα ήταν να αποτρέψουν το επερχόμενο τέλος... Κι εσύ προσπαθείς να σώσεις τον κόσμο! Έλα τώρα; Τον κόσμο σου; Αλήθεια γιατί τον λέμε κόσμο; Αφού εσύ εκεί... κατοικείς μό...

Θα φύγω, ακούς; Λίγο πριν το χάραμα, κάτω απ' την ανθισμένη μποκαμβίλια που σκέπαζε την αυλόπορτα εκείνη που δεν πρόκαμα να ανταμώσω θα χάσει λίγο-λίγο τη σκιά μου σαν οι πρώτες ακτίδες τις αυγής θα ταπεινώνουν τις σκιές. Θα φύγω, ακούς; Και πίσω δε θα κοιτάξω γιατί δε θέλω να δω ούτε πια να θυμάμαι το άγγιγμα, τα όνειρα τα βλέφαρα που σκέπαζαν μέλι και θυμάρι στο βλέμμα και όλα εκείνα που είπες πως ποτέ δεν έγιναν παρά μόνο βρέθηκαν σκαμένα στ' αυλάκια του μυαλού μου. Γι αυτό θα φύγω χωρίς κανείς ν' αποζητήσει δίχως ανάμνηση ή σκέψη σαν να μην υπήρξα ποτέ για να μυρίσω γιασεμί και θάλασσα μαζί να γεμίσει χρώματα η ζωή μου στο πρώτο θρόισμα της πρωινής αύρας θα πετάξω μακριά.

Με είδες, δε σε είδα, δε με είδες, σε είδα τι στο καιρό, μπανιστήρι δίχως λόγω και σκοπό κι εγώ δε γουστάρω να παίζω, ούτε να μένω μισός κάτι που ποτέ σου δε κατάλαβες ούτε είχες την υπομονή να περιμένεις ούτε καν με αξιοπρέπεια, να αποστασιοποιηθείς. Μόνο μπουρλότα ήξερες να βάζεις σ' ένα πόλεμο που δεν υπήρξε ποτέ και τώρα λες δε καταλαβαίνεις πότε, πώς και γιατί πως όλα πλέον έχουν χαθεί παρά μόνο ακόμα σ' ενοχλεί, η κατάντια του να παρακολουθείς, κρυμμένη πίσω από τη κλειδαρότρυπα που σε σώζει από το μπαλαούρο που έχτισε η έπαρσή σου, προκειμένου να θάψεις τα αποκαΐδια που άφησαν πίσω τους τόσα χρόνια λανθάνουσας ιδιοτροπίας που φύτεψαν μέσα σου τα παιδικά σου χρόνια και όλα τα αρρωστημένα πρότυπα και εκείνα τα κοινότυπα πιστεύω σου, εμπόδια ικανά να αποτρέψουν, ναι!, να μετατρέψουν το σκουλήκι την πεταλούδα που άξιζες να γίνεις, όχι γιατί χρειάστηκε ποτέ να αισθανθείς ωραία αλλά γιατί, το πεπρωμένο σου ήταν να πετάς κι εσύ επέλεξες ...

Είκοσι χρονών, αγωνία και θλίψη. Είκοσι χρονών, στέκι στο παράθυρο κοιτά, ανθρωπάκια περνούν, σ' ένα αύριο ποθούν, στης ζωής το άδικο δεν υποχωρούν. Αναμνησεις απ' το μυαλό του περνούν, σαν άστρα που λάμπουν πριν να χαθούν. Θεέ μου αν μπορούσα στ' όνειρο να ζούσα, το άδικο που κοιτούσα να το σταματούσα. Είκοσι χρονών, γέρασα πια, χτυπημένος χάνομαι από την διαφθορά. Είναι κρίμα μες τη μοναξιά, να σβήνει μια φωτιά.