Δρόμοι του νου και των λέξεων

Θρύψαλα… Μέσα μου όλα κομμάτια αιχμηρά γυαλιά με ματωμένες λόγχες χιλιάδες μικρές καυτές βελόνες μου τρυπάνε τα σωθικά.

Υπέροχη ήσουν σα σε είδα το πρωί, υπέροχη όπως πάντα σε θυμάμαι. Δεν είχες καμία αλλαγή, σαν άγαλμα που άντεξε στο χρόνο. Είδα ένα άγαλμα το πρωί, στην άκρη του ματιού μου. Θαρρώ σαν άνθρωπος έμοιαζε και το χαιρέτησα. Αφού άγαλμα και άνθρωπος δεν παν μαζί, την πρώτη φορά το θαύμασα, τη δεύτερη το προσπέρασα. Γιατί την ομορφιά στην εξέληξη θα τη βρεις και λίγο πριν το θάνατο, ενώ στην ακινησία σχεδόν, ξαποστάσουν, αιώνια, περιστέρια.

- Ξέρεις, δεν ερωτεύεσαι από επιλογή. - Όχι; - Όχι. Απλά συμβαίνει. - Έτσι; Ουρανοκατέβατα; - Ναι, ακόμα και όταν δε το θέλεις. - Δηλαδή εσύ είσαι αμέτοχος θεατής; - Όχι, αλλά καμιά φορά συμμετέχεις χωρίς       σκοπό ή με άλλο σκοπό αρχικά. - Και μετά; - Μετά χωρίς να καταλάβεις παρασύρεσαι. - Έτσι απλά. Γιατί εσένα σου έχει συμβεί αλλιώς; - Όχι ακριβώς. - Τότε; - Απλά... - Τι; - Δεν μου έχει συμβεί... - ...

Έχασα τη φωνή σου και συνάμα κόπηκε και η δική μου λαλιά. Θαρρείς σε έχασα, σε κατάπιε το μαύρο σου σκοτάδι, μα εσύ κοιτάς τον καθρέπτη σου, μάταια ψάχνοντας να βρεις αυτό που κρυβόταν κάτω από τη μύτη σου. Μα όσο κι αν πυκνώνει το σκοτάδι, θα έρθει η ώρα που θα ξημερώσει κι εσύ μηχανικά, έχοντας απαλύψει μνήμη και συναίσθημα θα μπεις για άλλη μια φορά στη ρουτίνα σου, για να μπορέσεις να ζήσεις περιστασιακά, μεμονομένα τη ζωή να περνάει δίχως αναμνήσεις, στιγμιότυπα κι αναλαμπές πάνω στον καθρέπτη σου. Όμως και η μέρα τη σειρά της κάποτε θα δώσει πάλι στη νύχτα, μέρα που πέρασε, μόνο θαρρείς για να την καταπιεί, το μαύρο σου σκοτάδι κι εγώ έχασα τη φωνή σου και συνάμα κόπηκε και η δική μου λαλιά καθώς εσύ ακόμα, τον καθρέπτη σου κοιτάζεις.

Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου πως μου λες πως κάθε κύτταρο του κορμιού σου ζητάει το αντίστοιχο δικό μου για να ολοκληρωθεί, να σταματήσει ο πόνος. Δεν είναι που το κάνω γιατί περιμένω πως θα γίνει κάτι. Απλά έτσι βιώνω καλύτερα αυτή την ηδονική επαφή κι ας είναι όλοι χτισμένη στο μυαλό μου. Πόνος σα κάψιμο παντού η σάρκα θαρρείς πως φλέγεται. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου αφού αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου και σήμερα είναι μια από αυτές.

Ήρθε η ώρα να γράψω ξανά, να εντυπώσω νέες λέξεις. Θαρρείς κι ο χρόνος δε φτάνει πια και νόημα δεν υπάρχει αφού σ' αυτή τη ζωή τα σημαντικότερα έμειναν λειψά στάχτες ξεχασμένες σε μισόσβηστο τζάκι που μάταια προσπαθεί φλόγα να γίνει να ζεστάνει τη ψυχή μου. Τρέμω τη στιγμή  που θα μπορώ να ζω χωρίς να σε σκέφτομαι.

Είπες μια κουβέντα που δεν την κατάλαβα. Σκέφτηκα να ρωτήσω αλλά αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό, ήταν ασήμαντο μπροστά στα τόσα άλλα που δε καταλαβαίνω. Και η κουβέντα έχασε το νόημά της. Άλλη μια κουβέντα που δεν έγινε... Εύκολα χάνονται οι ευκαιρίες όταν όλα έχουν γίνει ασήμαντα. Μικρά κι ασήμαντα... Σαν την αγάπη μας.

Εκεί που το κάτω αχείλι μουδιάζει από τη κάψα του καπνού και το μυαλό θολώνει η ομίχλη, εκεί αναζητώ τις σκέψεις που θα εκπαιδεύουν το μυαλό να μην ακούει άλλο η ψυχή τα λόγια της καρδιάς της ξελογιάστρας. Γιατί μεγάλωσα πια λεν δεν είμαι παιδί και της αγάπης τα τερτίπια είναι για χρόνια άλλα. Μα εγώ παιδί αισθάνομαι και υποφέρω αγάπη για να βρω να καταφέρω πως η αγάπη δίνει ζωή που λεν στα παραμύθια κι εγώ χρειάζομαι να τη δω στ' αλήθεια αλλά φαίνεται οι ιστορίες είναι για άλλες ηλικίες που πια ξεχάσανε να ζουν τα παραμύθια. Κι αν κάποιος έξω εκεί νιώθει πως τον έχω αγγίξει like να κάνει να με καλοκαρδίσει. (Έλεος πια, ζητιάνος της αγάπης έγινα! :) )

Κοίταξαν και οι δύο βαθυστόχαστα τις μπύρες στη μπάρα. Πήραν ταυτόχρονα τα ποτήρια και τα αδειάσανε μονορούφι χωρίς να τσουγκρίσουν. Ο Γιώργος έγνεψε στον μπάρμαν να φέρει άλλες δύο ξανθιές. Τα μπυράκια ήρθαν ήπιαν μια γουλιά ο καθένας και συνέχισαν. - Λοιπόν; - Τι λοιπόν; - Και τι έγινε μετά; - Α, αυτό ήταν. - Τι; - Τελείωσε η ιστορία. - Βρε τον φουκαρά... - Ποιόν; - Αυτόν που δε ξέχασε. - Ναι. Κόλαση έγινε η ζωή του. - Κι ύστερα σου λένε πως η αγάπη είναι ωραίο πράγμα. - Έλα μου που συμβαίνει. - Την αφήνουμε φίλε. Δε συμβαίνει. Την αφήνουμε να συμβεί. Βλέπεις εμένα να μου συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Μόνο εσύ τη πατάς. - Μμμμ. Ξεχνάς εσύ στα νιάτα σου. - Στα νιάτα μου φίλε. Μεγάλωσα πια. - Εγώ πάλι όχι. Ούτε εσύ μεγάλωσες. Απλά κρύφτηκες. Κουράστηκες να πληγώνεσαι. Έβαλες μυαλό. Εγώ όχι και αυτό πληρώνω τώρα. - Ναι αλλά δεν είναι εγωισμοί και στην δική σου την περίπτωση. - ... - ... - Δεν είναι ακριβώς έτσι. - Πως είναι δηλαδή; - Εγώ δεν κάνω μούτρα βρε Γιώργο!...

Ανοίγω το στόμα μου, μα λέξεις ν' αρθρώσω δε μπορώ. Τρεις μέρες πέρασαν θαρρώ από 'κείνες σου τις λέξεις κι ακόμα να καταλάβω δε μπορώ πως μπόρεσες και σκέφτηκες και είπες για μένα πάλι τόσα, γιατί είναι άδικο θαρρώ η αγάπη να αποδεκατίζεται με τόσα όσα. Κι όπου μετάνοια δεν υπάρχει ούτε και χώρος να παραμείνει ζωντανός του έρωτα ο σπόρος. 

Με όλα αυτά που συμβαίνουν τελικά  κάτι χάλασε μέσα μου που ίσως  μόνο εσύ μπορείς να φτιάξεις.  Το ερώτημα είναι αν αγαπάς αρκετά  κι αν θέλεις αρκετά  όσα κάποτε διεκδικούσες υπό συνθήκη  ώστε να ενδιαφέρεσαι  αντί να καταστρέφεις να χτίσεις τελικά  χωρίς όρους και εγώ χωρίς συνθήκη για μια φορά. Να ξέρεις όμως  πιο εύκολα τελειώνεις από γιαπί  παρά από θεμέλιο.

Με τη στεναχώρια στο τέλος της ημέρας μένεις μόνος. Εκτός... Μα, όχι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι να σηκώσουν τα δικά σου βάρη. Ούτε καν να σηκώσουν τα δικά τους. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν αντίληψη του τι τους συμβαίνει. Μόνο απαίτηση. Και η απαίτηση δημιουργεί την απώλεια και απώλεια την στεναχώρια. Και τότε; Με τη στεναχώρια στο τέλος της ημέρας μένεις μόνος. Κι αυτή η μοναξιά δεν έχει τέλος. Και μένεις μόνος και στεναχωρημένος, ώσπου στο τέλος συνηθίζεις, για παρέα, της ζωής σου τα κομμάτια ν' ανασκαλίζεις, να βρεις ποιος έφταιξε και τα λίγα γίνανε στάχτες που χάθηκαν στη δύση.

Έχουμε μπει σ' ένα νέο κύκλο. Εκείνο απ' όπου ξεκινήσαμε υπάρχει, αλλά είναι διαφορετικό. Υπάρχει πάντα ο έρωτας λίγο πιο σπάνιος τώρα λιγότερο ερωτικός αλλά προ πάντων συνεπής... μαγνήτης. Ο έρωτας. Ο έρωτας είναι εκεί. Λίγο πιο ανώδυνος και ίσως στο τέλος γίνει πιο αγνός. Απαλλαγμένος από υποκρισίες καθαρός χωρίς αγάπη ξέγνοιαστος. Δεν έχει την ίδια ένταση, το ίδιο πάθος. Δεν έχει την ίδια έγνοια μ' αυτή της αγάπης. Τα λόγια είναι λόγια κι όπως λέει ο τραγουδοποιός, τα λόγια κομμάτια.  Τα λόγια μπορούν να σκοτώσουν την αγάπη μαζί μ' αυτή όμως σκοτώνουν και τις οδύνες της. Ο έρωτας όμως υπάρχει. Ο έρωτας για το παιχνίδι, ο έρωτας για τις συνεχείς προκλήσεις, και προσκλήσεις σ' αυτόν. Το παιχνίδι... η ένταση. Πληγώνει όμως και σκοτώνει την αγάπη. Το μυαλό προκαλεί ξανά και μετά λίγο καιρό, οι άνθρωποι σμίγουν ξανά και υποτάσσονται στον έρωτα. Νομίζω ότι τελείωσα εδώ. ...

Θλίβομαι με τους ανθρώπους που περνούν μια ζωή μπροστά στον καθρέπτη της ζωής χωρίς ποτέ να διακρίνουν την ψυχή τους.

Τα μάτια μου προδίδουν τα πάθη μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου προδίδουν την αγάπη μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου λίμνη και οι καημοί μου νούφαρα, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου ηφαίστειο, φωτιά τα δάκρυά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου καθρέπτης, άβυσσος η ψυχή μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου κουράστηκαν νέκρωσε η καρδιά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου κενά, έρημα τοπία σαν τα όνειρά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω.

Αγναντεύω το γαλάζιο και θυμάμαι, στα ίδια χρώματα έπεφτε το βλέμμα σου πατέρα...