Δρόμοι του νου και των λέξεων

(Τηλέφωνο χτυπά) ... - Παρακαλώ; - Έλα βρε φιλαράκι (Όλοι γίναμε βορειοελλαδίτες ξαφνικά... στα λόγια)  - Ποιος είναι; - Ρε φιλαράκι δε με γνώρισες; (Τα νεύρα μου!!!)  - Όχι ρε φίλε, δεν είναι καλό το σήμα. - Εγώ έχω πέντε γραμμές εδώ, στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει καλό σήμα; - Σιγά μη τα βγάλουμε να τα μετρήσουμε! Θα μου πεις ποιος είσαι; - Χο, χο, χο. - ... (Θεέ μου δώσε μου δύναμη) - Πάντα οξύθυμος βλέπω - Αφού με ξέρεις γιατί παίζεις μαζί μου (ε ρε μαζόχες που υπάρχουν) - Χο, χο, χο.  - Κοίτα "φιλλλαράκι". Ένα πράγμα περιμένω να πεις. Εύκολο. Το όνομά σου. Απλό ε;. Ότι άλλο πεις στο έκλεισα. - Έλα βρε παρεξηγησιάρη! Ο Μηνάς είμαι. Από το Big Apple; - Από που; (Τι διάολο βότσαλο έχει στο στόμα του;) - Το Big Apple, the city that never sleeps? (Άχου και δε με νοιάζει που έλεγε και ο Σταυρίδης στα Κίτρινα Γάντια)  - Άχου και δε με νοιάζει (μου ξέφυγε... ή όχι) - Τι είπες; - Τίποτα. Από που είσαι είπαμε; - Απ' το New Y...

- Δε μου λες θα πιούμε μπύρες ή να αλλάξουμε τον τίτλο; - Ε καλά γιατί κολλάς σε λεπτομέρειες; - Δίκιο έχεις αλλά αφού ποτέ δεν πίνουμε μπύρες; - Ε ταυτίζεται περισσότερος κόσμος με τις μπύρες. - Λόγω κρίσης; - Ναι όλη στη μπύρα το έχουν ρίξει. - Πρώτη φορά αριστερά σου λέει μετά... - Ε εδώ που τα λέμε ποιο πολύ αριστεροφέρνει η μπύρα από το ουίσκι. - Υπάρχει και η βότκα. - Ναι αλλά η Ρωσία δεν είναι κομμουνιστική χώρα πια. - Ναι αλλά οι δική μας δε το ξέρουν. - Σωστό κι αυτό. - Γκουχ, γκουχ, συγνώμη που διακόπτω... - Φέρε δυο ουισκάκια; - Τι έτσι; - Όχι ρε φίλε. Φέρε και κανα μπινελίκι μαζί. - Δεν εννοούσα αυτό. - Τι εννοούσες ρε φίλε. Καλά ποιος είναι αυτός; - Έτσι μπράβο κι ανησύχισα. - Έλα ντε; Ποιος είσαι ρε φίλε; Και γιατί ανησύχησες; - Ε να, δέκα χρόνια έρχεστε εδώ, πάντα με ρωτάτε ποιος είμαι. - Σοβαρά; - Ναι. - Και; - Ε να σήμερα δε ρωτήσατε. - Δίκιο έχεις. Ποιος είσαι ρε φίλε; - Ε καλά θα με τρελάνετε; - Ε; - Ο σερβιτόρος είμαι!!! - Ε τότε γιατί...