Δρόμοι του νου και των λέξεων

Λέξεις παιδικές, χωρίς νόημα, ξετρυπώνουν επιφυλακτικά από τα πηγάδια του μυαλού, παιδικές αναμνήσεις, σαν ανάστροφα μικρά ισχαιμικά επεισόδια για να με συνδέσουν με τις ρίζες, σ' έναν κόσμο που υπήρξε ανέμελος ένεση ανάμνησης ευτυχίας κουράγιο στην άβυσσο του τέλους.

Λέξεις Λέγω Λατρευτές, Λαχτάρα Λύπη, Λησμονιά. Γιατί πρώτα είναι λαχτάρα, μετά έρχεται η λύπη και στο τέλος η λησμονιά.

Είναι συχνά τα ρυτιδιάσματα στην επιφάνεια της θάλασσας που βλέπω στο λόγο σου όταν δε βλέπω τα μάτια σου που προμηνύουν μπόρα και με σκιάζουν. Το φως κρύβεται και ενώ ο ήλιος κοντεύει στο απόγειο του να σταθεί γίνετε σούρουπο πυκνό θαρρείς την ώρα πριν νυχτώσει κι η θάλασσα λάδι σκοτεινό θαρρείς και θυμωμένο. Και ξάφνου, μια παχειά σταγόνα πέφτει καταμεσής στη θάλασσα σε βρίσκει στο κούτελο και σε ξυπνάει απ' τη σαγήνη του θεριού να πας να καλυφθείς πριν πέσει με μάνητα ο πρώτος κεραυνός.

Θα 'θελα... Τι;  Τίποτα... Σίγουρα; Όχι. Τι όχι; Ε... Δηλαδή ναι. Καλά. Τι καλά. Καλά! Έτσι απλά; Ναι έτσι απλά. Ε είσαι αναίσθητος! Τι;! Τίποτα. Πως τίποτα; Είπες ότι είμαι αναίσθητος! Ε αφού το άκουσες γιατί ρωτάς; Άργησα να το χωνέψω. Ωραία. Τι ωραία; Ωραία! Καλά. Τι καλά!!! Που το βλέπεις το καλά;;; ... Δε μου λες τρελάθηκες; Ναι, βγάλε με και τρελή από πάνω! Θέλεις να μου πεις τι συμβαίνει;  Τίποτα. Ε πως τίποτα; Έλα τώρα πες μου. Όχι. Αφού σ' αγαπάω. Όχι. Τι όχι. Δε με αγαπάς.  Γιατί; Γιατί άμα μ' αγαπούσες...  Ναι;... Θα μου έδινες αυτό που δεν έχω; Τι είναι αυτό;  Δεν ξέρω.  ...; Δηλαδή ξέρω... ... Τέλος πάντων. Καληνύχτα!   Έτσι απλά; Ναι έτσι απλά.  Όπως επιθυμείς. Καληνύχτα. ... ... Γουρούνι! !

Ζεις όπως θες, κάνεις ότι θες, έτσι τουλάχιστον λες κι όμως όχι. Τα προσέχεις όλα, ακόμα και την τροφή σου, κι όμως πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει. Πας να ζήσεις το πάθος να κάνεις το λάθος κι όμως πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει. Λες να μάθεις, μα αν δεν πάθεις, αφού πάντα σε άλλους το ρίχνεις, πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει. Κι ενώ τολμάς και ξέρεις... μπορείς ν' αλλάξεις, βολεύεσαι στη μάζα και... πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει.  Ακόμα κι όταν προσέχεις την τροφή σου  πάντα ο εαυτός σου σε προδίδει. Κι εκεί που πέφτεις στα μάτια τα δικά σου  και πάλι - γαμώτο - ο εαυτός σου  σε προδίδει.  Για τι μέσα σου ξέρεις, σφάλματα δικά σου κι ακόμα κι αν, σε άλλους πάντα ακουμπήσεις  ο εαυτός σου σε προδίδει. Αφού το ξέρεις, δε σε βολεύει η βόλεψή σου αφού πάντα έτσι, ο εαυτός σου θα σε προδίδει. Όμως σαν το κάνεις αρκετά, στο τέλος θα πιστέψεις πως δεν είναι έτσι και θα πονάς... αφού και έ...

Να τη και πάλι η στιγμή  που μένεις μόνος στο χαρτί.  Οι λέξεις που βγαίνουν πονούν, βαθιά απ' την ψυχή σου αντηχούν.  Ψάχνεις τρόπο να πεις,  δεν είναι έτσι, μπορείς.  Προσκλήσεις στέλνεις να βρεις  καρδιές, αγάπη να μοιραστείς.  Μα φαίνεται η αγάπη στέρεψε, σαν ψέμα χάθηκε, έρεψε. Κι όταν και όλα σιωπούν, αλήθειες χαμένες θα βγουν.  Μα η αλήθεια είναι μόνο μία,  πως για την αγάπη χάθηκε και η Τροία. Που νόμισες λοιπόν ότι πας, έτσι αλόγιστα που τη ψυχή σου σκορπάς. Γιατί η αγάπη είναι πόνος και θλίψη,  αφού στο τέλος το εγώ θα την καλύψει.   Κι οι αλήθειες γίνηκαν ψέματα, και τα ψέματα αλήθειες.

Σκοτάδι, αποπνικτικά και στριμοχμένα είναι εδώ. Α! ξέχασα να σας πω... Είμαι μέσα σ' ένα κουτάκι, τόσο δα μικρό κι ερμητικά κλειστό! Ούτε χαραμάδα,  ούτε το φως κάνει να μπει μέσα. (ψιθυριστά) Λένε, ότι απ' όπου μπορεί να μπει φως, μπορεί να βγω εγώ. Είμαι υπόδικος. Για τα χειρότερα εγκλήματα... Εγκλήματα πάθους. Δεν επιτρέπεται να βγω. Είμαι φυλακισμένος. Και να 'μουν μόνο εγώ; Είναι κι άλλοι εγώ... Πολλοί. Κι αυτοί κλεισμένοι μέσα σε κουτάκια και όλα αυτά, το καθένα χωριστά,  εγκλωβισμένα σε κάποιο γυναικείο μυαλό. Θαμμένες αναμνήσεις που πρέπει να ξεχαστούν, να χαθούν πολύ καιρό σαν κιτρινισμένα γράμματα στο συρτάρι της γιαγιάς. Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ. Μόνο που δεν έχω κουτάκια πια. Εκεί στα βάθη της ερήμου του μυαλού μου υπάρχουν φωτεινές οάσεις και αιθέρια πλάσματα που ενώ ελεύθερα είναι να φύγουν από επιλογή μένουν για να μου θυμίζουν την ομορφιά του δρόμου που κάναμε μαζί. ...

Αχ βρε αγάπη μου πως τα κάναμε έτσι και χωριστήκαμε πριν τα όνειρα μας σμίξουνε τη νύχτα για πρώτη φορά.

Ήταν και οι δύο πρωτοκλασάτοι πολεμιστές. Φονιάδες ολκής. Με τα χρόνια και την εμπειρία είχαν εξελίξει την τεχνική τους και τις τακτικές τους και τώρα γνώριζαν πως μόνο μεταξύ τους μπορούσαν να σκοτωθούν. Η σκέψη αυτή, χρόνια τους έκανε να αποφεύγουν να συναντηθούν στο πεδίο της μάχης. Τους γοήτευε όμως κιόλας. Εκείνη σκότωνε από μακριά. Κι εκείνος από ακόμα πιο πολύ, άλλα όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες και από απόσταση ανάσας. Μελετούσαν ο ένας τον άλλον. Από μακριά. Διακριτικά. Κάποιες περιόδους σταματούσαν, αλλά πάντα ερχόταν ο χρόνος για να ψάξουν πάλι για τον άλλον. Κάποτε ήρθαν έτσι τα πράγματα που έπρεπε να αναμετρηθούν. Κάτι σαν κάλεσμα κι ας ήξεραν πως το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανότατα ολέθριο ίσως και για τους δύο. Επένδυσαν χρόνο να μελετήσουν ο ένας τον άλλο και ο χρόνος περνούσε μέχρι που κάποια στιγμή εκείνος ένοιωσε το κάλεσμα. Έστησε το καρτέρι του ανάμεσα στα πεύκα που έβλεπαν στην παραλία που συνήθιζε να επισκέπτεται. Οι συνήθειες είναι λάθος...

In life when you don't get what you want, you get what you need. A. Stefanatou

Κάτι σάλεψε ανάμεσα στις σκιές κι εσύ ένιωσες μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά θαρρείς πως ήταν τα δάχτυλά του που διέσχιζαν απαλά τη γυμνή σου πλάτη αναζητώντας την ολοκλήρωση ενός εφηβικού ανεκπλήρωτου πόθου.   Και ενώ ήξερες πως θα πονέσεις στο τέλος θες από περιέργεια, θες επειδής... εκείνο το σφίξιμο χαμηλά στην κοιλιά δημιουργούσε μια ανεξέλεγκτη προσμονή, ηδονή ακόμα χαμηλότερα και μπέρδευε τη σκέψη σου... Όμως η ζωή είναι στιγμές, και οι στιγμές είναι ζωή που αν δε τη ζεις περνά και χάνεται για πάντα.

Ένας τσέλιγκας μου είπε κάποτε: Όταν ο βοσκός αφήνει το κοπάδι μόνο του, ο λύκος καρτεράει. Σοφά λόγια. Εκείνο που δεν ήξερα τότε είναι ότι ο τσέλιγκας ήταν λύκος.

Κι όμως μέσα στο σκοτάδι, εκεί που χάνεται η ελπίδα, εμφανίζονται άνθρωποι πεφωτισμένοι σαν αστεράκια ισχνά εκεί ψηλά στο μαύρο ουρανό. Πρόσωπο στενό, λιανό. Μέτωπο πλατύ κι αυλακωμένο. Ματιά καθαρή. Σε ζυγιάζει. Ψάχνει να βρει το καλό μέσα σου... Αυτό που εσύ έχεις χάσει. Σκέφτομαι καμιά φορά... Είναι η πραγματικότητα έτσι ή μήπως εγώ τα βλέπω όλα στραβά. Κι εσύ μου λες... Είναι η πραγματικότητα έτσι, αλλά κι εσύ τα βλέπεις στραβά.

Έλα, μην κρύβεσαι άλλο. Βγες από τις σκιές. Το ξέρω κρυβώσουν, αλλά ήθελες να σε δω. Αρκεί να ήταν... Έτσι, κατά λάθος. Εσύ προσπάθησες, έκανες ότι ήταν δυνατόν... Αλλά η στιγμή τα έφερε έτσι. Όμως, μεταξύ μας, θ' απογοητευόσουν αν δε σε έβρισκα. Έτσι δεν είναι; Όμως τώρα που σε ανακάλυψα, σ' έχει πιάσει ταραχή, καθώς η λογική μπαίνει μπροστά. Γίνεσαι αμήχανη και κακιά, ψάχνεις να βρεις το φταίχτη. Κάποιος πρέπει να φταίει. Και καθώς μια υποψία ενοχής αστράφτει στην καρδία σου, Ακούς τη φωνή σου να λέει δυνατά: "Δε φταίω εγώ" και καθώς το μίσος γίνεται διάδοχος της, συνεχίζεις "Εσύ με βρήκες!". Περίεργο αυτό με την λογική. Εμφανίζεται  πάντα αφού ο παραλογισμός κινήσει. Παγώνει τις καταστάσεις κι αφήνει συναισθήματα και ιστορίες μισά. Μην ανησυχείς καρδιά μου, εγώ φταίω ησύχασε. Κι αν υπάρξει άλλη φορά, μη φοβάσαι, εγώ πάλι θα φταίω. Κι αργότερα να έρθει, κι αν δεν έρθει καθόλου η λογική, πάλι εγώ θα φταίω. Γιατί, θ...

"..και η σιωπή ταπείνωσε τους ουρανούς", Τόσο εκκωφαντική που τρύπησε το μυαλό μου. Το στόμα παραμορφώθηκε και μια κραυγή θάρρεψε μα τελικά δεν βγήκε ποτέ.

Τα είχα όλα στο μυαλό μου καθώς ταξίδευα να φτάσω... Που; Δε γνώριζα. Μόλις έφθασα στον προορισμό μου προσπάθησα να θυμηθώ χαμένο κίνητρο για να γράψω αλλά ικανό... Γλυκιά ανάμνηση πριν κοιμηθώ.

...μην αφήσεις το σκοτάδι της οργής, να σκεπάσει τον ήλιο του συναισθήματος.