Δρόμοι του νου και των λέξεων

Αλφάδι το μυαλό βουλιάζει μέσα σε χρώματα και ήχους που μοιάζουν από κόσμο αλλόκοτο να γεννούνται απότομα μέσα στη σιωπή να διηγούνται με λέξεις λατρευτές, λαχτάρα, λαγνεία, λοισμονιά, αλλά και λύπη, στις έβδομες και στις έκτες και πάντα μινόρε ακόμα και στις παύσεις, στα κόκκινα, στα κίτρινα, στη γαλήνη και στον ξέφρενο χωρό στο κέφι, στο σπαραγμό κι ακόμα και στο σκοτάδι.

Θυμάμαι μια εποχή, που το πάθος   με ήθελε ένα με την άρνηση. Θυμάμαι τα κύτταρά μου ξεκολλούσαν από την σάρκα, στη σάρκα σου να μπούνε, και τώρα που μου λείπεις ταξιδεύω σε κβαντικά πεδία και πάλι μέσα σου ζωή δίνω να γεννηθούν τα όνειρά σου, κι ας μην είναι τελειωμένα.

There are times I feel so empty when I look inside. I think of you only to realize I feel so sad, I still feel nothing. Then sorrow, and when I get closer, I see the darkness I so despise. Emptiness is a gift when having seen the abyss in your eyes, I fear the dark no more.

An old person, is all I see, when you stand in front of me. And since its all about sex, you once concluded, I saw no point no more. So here we are at peace though it seems there's more for you to fall the way you think of me. How sure you think, you even understand all you see? Never had second thoughts or doubted thee? Serioucly, How sure can you be? Am I so obvious you think? Or are you just enjoying falling into the pit pretending to be a vic in love with your own misery just because it makes me sick?

Ξαφνικά χάθηκε κάθε ήχος. Έγινε εκκωφαντική σιωπή, αδιαπέραστη ακόμα και για το στόμα σου που μάταια ανοιγοκλείνει σκορπώντας απειλές. Αδιαπέραστη ησυχία σαν θάνατος, όμως εγώ ελευθερώθηκα κι ας πεις ότι θες αφού πια δεν υπάρχεις σε κατάπιε ο λεβιάθαν και σε τράβηξε μαζί του στα όρια της αβύσσου.

Απ’ όσα έκαμα κι απ’ όσα είπα να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν. Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου. Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με πολλές φορές που πήγαινα να πω. Οι πιο απαρατήρητές μου πράξεις και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα — από εκεί μονάχα θα με νιώσουν. Aλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν. Κατόπι — στην τελειοτέρα κοινωνία — κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα βέβαια θα φανεί κ’ ελεύθερα θα κάμει. (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993) Διαβάστε όλο το άρθρο

I just can't stop thinking! It's a curse. All these voices, and the whispers in my head. I can't stop thinking. All this sorrow, the remorse and the doubt. The doubt, that's what the whispers are all about. And then comes anger, raging out until defeated by the fear. And then again, whispers of the doubt and I see your faces, start feeling brave again, for I must be, until you learn how to fly like I used to be. If only I could stop thinking for a while.

Salvador Dalí  - Metamorphosis of Narcissus, 1937 Κάποτε οι άνθρωποι πρέπει να ωριμάσουν. Να εξελιχθούν. Να μάθουν πως ότι αρχίζει όμορφα, όμορφα μπορεί και να τελειώσει. Φοβάμαι να έρθω να σε βρω, γιατί φοβάμαι. Όχι ότι η σχέση μας θα τελειώσει, αλλά την πίκρα που μπορεί να κρύβει, η τελευταία ανάμνηση της. Γιατί το βλέπω, πως μέσα σου βαθιά το ξέρεις, πως ακόμα κι εσύ διαφορετική πολύ είσαι από αυτό που θέλεις να δείχνεις. Ναρκισσισμός παντρεμένος με εμπάθεια πόνος για τη ψυχή μου, δηλητήριο για τη δική σου που θα ζήσεις τη γνώση της πράξη σου.

All this happens and you are asleep? How do you do that? How do you justify... Not being there? How do you live life so deprived? How do you even survive? How do you tell yourself of letting life pass by? Acting like you were promised to come back. How do you even justify? How do you even beleive? Life full of excuses empty of feeling field with fear... fear of denial... and yet you let it pass by! So sad, so sad in fact... for you and I could be living side by side the dream life you let pass by. Come to me now... feel me, touch me, taste me... I am not forever, not to be taken forgantted I will expire; but meanwhile... I'll been living, briething and in your embrace possibly dancing what a way to die!

Είναι κι εκείνες οι ημέρες που σα τρελός θέλω να σου γράψω αλλά θαρείς δε βγαίνει στο μολύβι. Είναι πάλι και κάτι άλλες, που είναι όλα έτοιμα στο μυαλό μου κι όμως ακόμα και η σκέψη να γράψω με προσβάλει. Είναι κάτι μέρες, που απλά αφήνομαι στη μουσική σαν σε κύμα πάνω να ταξιδεύω. Κι αν εκεί που με πάει ο καιρός, πάνω σε κάποιο στοιχάκι ακουμπίσω, ίσως το απιθώσω στο χαρτί.

Απεγνωσμένα έψαξα να θυμηθώ αυτά που μας ενώναν. Στιγμιαίες αναμνήσεις χωρίς συναίσθημα αναλαμπές που μοιάζουν ξεθωριασμένες φωτογραφίες στο παλιό σεντούκι στο πατάρι. Κι όμως σαν χτες να ήταν τα χρώματα κι εικόνες έντονες, λαμπερές που αντηχούσαν βαθιά μες στην καρδιά σαν πρώτος έρωτας που χάθηκε σαν όνειρο μεσημέρι μες το κατακαλόκαιρο. Κι όπως η βροχή ξεπλένει τη χαρά του καλοκαιριού χάθηκες σα της σκόνη γλίστρησε στα φρεάτια παρασέρνοντας μαζί της τα τελευταία φθινοπωρινά φύλλα. Και έτσι, τα συναισθήματα έσβησαν σε σκοτεινό μονόδρομο στα έγκατα της γης και ήρθε πάλι ο χειμώνας για να σκεπάσει η παγωνιά και να επέλθει κάθαρση. 

Didn't you know Mr. Fields? ... She is without sins. Or, at least she thinks... But yes! Of course. I was put out for a moment. No worries. I frequently got in your place in the past. And? Became a nightmare. And? Nothing. Here I am. And how do you control your thinking. I don't. I just stopped thinking. But...? She has everything figured out, hasn't she? Yes. Indeed! So what's the point of thinking? Well, I can't deny that. That's it then. Have a nice day Mr. Fields. Have a nice day Mr. Rose. Απλά πενθώ για όσα στοχάστηκα... 

Κάπου πέρα από το λάθος και το σωστό υπάρχει ένας κήπος. Κάποτε θα σε συναντήσω εκεί... Ahmed Ramy (Σε ελεύθερη μετάφραση) “You once told me You wanted to save The world from all its wars – And I told you to First save yourself From the world, And all the wars You put yourself Through.” Ahmed Ramy

You are a child in the body of a woman, leaving in an adult world you don't understand. I know, I'm like that some times. Some times, but not all the time. You know what? The more you don't undertsand, the more it hearts. But being like a child all the time is why, I can't stop loving you.

Μη με παρεξηγείς.  Δεν έχω πρόθεση κακή  καμιά.  Άμυνες και αμηχανία είναι...  αφού...  μέσα μου κάθε φορά  οι αντιθέσεις με συγκλονίζουν  και φτάνεις πάντα αργά.  Γι’ αυτό...  όταν μου μιλάς,  να μιλάς καθαρά  και να λες αυτό που μέσα σου έχεις,  εκείνο που ακόμα σε παρακινεί  να θέλεις να μου μιλήσεις.  Αλλιώς θα μπερδεύομαι,  και πύρινα τείχη θα υψώνω  την καρδιά σου πάντα να ματώνω  και μαζί σου  αιώνια θα πονώ. 

Δε θυμάμαι πότε η εικόνα σου ξεθώριασε ξαφνικά. Σαν χτες ήτανε που πόζαρες. Και τώρα, βρήκα εκείνη τη φωτογραφία σου, σ' ένα ερμάρι κλεισμένη από παλιά. Μόνο που έμοιαζε χτες, που σε είχα αγκαλιά. Σαν ανάμνηση παλιά, τα χρώματα τα λαμπερά κοιμήθηκαν θαρρείς μαζί με τις αναμνήσεις. Έτσι νοιώθω πως σε χάνω σιγά-σιγά, σαν την φωτογραφία που αποχωρεί σταθερά απ' το κιτρινισμένο της πια, σπίτι.

See the source first! Can you now see? The world ain't not red and green. But can you realy see? Perception is reality and not what you believe for belief blinds your sight not letting you to see tells you what your choices should be so you will never be free. And you are so full of them, beliefs. So ask yourself... Can you now see?

Θυληκό πέρα για πέρα Maze from Lucifer the TV series παντοδύναμο από αδυναμία ύπουλα χτυπάς τους παραδομένους από δίψα να χορτάσεις αγάπη την αγάπη που τόσο λαχταράς σπιλώνεις απομακρυνόμενη  από το σκοπό σου. 

I want to protect but I cannot. I want to help... I cannot. I want to save you. Can't protect you from you, you know. I want to warn you, that I can do. Will you hear me? Oh I don't know. But I'll give you my hand should you care to grasp. Will you take it or burn it again, I don't know Can't save you from you, you know. Can't save you if you don't want. Can't save you at all. Don't care you don't  love me no more, as always the choice was yours. Still love you but I can't try anymore. We will meet again when all this comes to end and choices we've made will hount us in the dark or not.

  Άρχισε να χιονίζει πάλι. Κι αυτή τη φορά μέσα του. Στη ψυχή του. Έξι χρόνια χειμώνας τώρα, έγινε η φυλακή του. Περνούσαν οι εποχές και κάθε που ήταν να γίνει καλοκαίρι χειμώνιαζε ξανά. Πίστευε φέτος θα έρθει καλοκαίρι. Όμως ήρθε ο πιο μεγάλος χειμώνας απ' όλους κι ακόμα το κρύο κρατερό δεν έλεγε να υποχωρήσει.Τα ξύλα είχαν σωθεί. Μπορούσαν να κρατήσουν μόνο λίγες εβδομάδες ακόμα.  Έπρεπε να προετοιμαστεί. Αν και φέτος δεν ερχόταν καλοκαίρι να είναι έτοιμος να πεθάνει. Πίστευε πως φέτος θα 'ρχόταν καλοκαίρι, μα τώρα πια ευχόταν να μην έρθει άλλο χιόνι.