Δρόμοι του νου και των λέξεων

Now at the end of this winter,  down of summer, I will come back, for one more time, what I lived so far, not enough, I will come back, even if it is the last time. Wait for me, I will come back.

Η γλάστρα στο μπαλκόνι, έριχνε στα σφαλιστά βλέφαρα τη σκιά της για να τα προστατεύσει από την ομορφιά που περίτεχνα έκρυβε πίσω της λίγο πιο πέρα από την μποκαμβίλια που κατρακυλούσε απ' το πλευρό της στη σμαραγδένια θάλασσα που έλειωνε στα σωθικά της τη βασιλεία των ουρανών. Έρχομαι...

Θαρρείς πως οι σκιές αργοσάλευαν καθώς η ηλιαχτίδες του ξημερώματος χόρευαν ανάμεσα στα παιχνιδιάρικα σύννεφα που είχε αφήσει έρμα στον άνεμο το πρωινό μπουρίνι. Κοιτούσε τη θάλασσα μυρίζοντας το νωπό χώμα που παρέσερνε το άρωμα των λίγων γιασεμιών που είχαν μείνει να στολίζουν τον φράχτη.  Εκείνη εμφανίστηκε στη μέση της αυλής φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα, συνοδεύοντάς το με ένα επίσης άσπρο καπέλο με πλατύ μπορ που το στόλιζαν μια σειρά από μικροσκοπικά κίτρινα και κόκκινα μπουμπούκια. Έτρεξε, σχεδόν αιωρήθηκε μέχρι την άκρη του φράκτη. Εκεί στάθηκε, τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών της και έστρεψε το κεφάλι της προς εκείνον. Τα μαλλιά της ακολούθησαν την κίνηση χαϊδεύοντας τους λεπτούς της ώμους καθώς το βλέμμα της έπεσε επάνω του. Το βλέμμα της σα φως τον έλουσε διεισδύοντας βαθιά θαρρείς προσπαθώντας να αγγίξει την ψυχή του όπως τότε που τον αγαπούσε. Με αυτή τη σκέψη, τα μάτια του εστίασαν ξανά και το όραμα χάθηκε όπως τα πρωινά όνειρα . Η αγάπη υ...

Είδα ένα όνειρο, πως ήρθε η άνοιξη, πως κάθε στεναχώρια πάγωσε στο χειμώνα, πως ανθήσαν τα λουλούδια και το καλοκαίρι στη γωνιά χαμογελάει ξανά. Είδα ένα όνειρο, γιομάτο παιδικά τραγούδια, πως θλίψη δεν υπήρχε πια, πως μάζεψα τα μαύρα, ρούχα χειμερινά, και τα 'ριξα στο σκόρο που είχα στην καρδιά. Είδα ένα όνειρο, πως ζούσα στη πατρίδα όπως την ήξερα παλιά, πως μύριζα την αλμύρα, κι ότι πονούσε την καρδιά χάθηκε στη λησμονιά. Είδα ένα όνειρο και δεν ήθελε να ξυπνήσω πια.

 Οσμή λουλουδιών και φρούτων, ανάμικτη από τριαντάφυλλα και βερίκοκα εδώ κι εκεί. Ώριμοι γιαρμάδες αντάμα με γιασεμί, α και μη ξεχάσω το αμπέλι... η πρώτη αίσθηση όταν μπαίνω στην αγκαλιά σου. Μετά έρχονται τα υπόλοιπα... Ακούσματα από τριζόνια τις ζεστές ημέρες, συναυλίες χελιδονιών στο σούρουπο και γρύλοι κάτω από τ' αστέρια. Και στη σοροκάδα, πικάντικο άρωμα αρμύρας από την πιο όμορφη θάλασσα του κόσμου. Κι όταν κάποτε και το μυαλό ηρεμεί, στο τέλος έρχονται οι αναμνήσεις...