Δρόμοι του νου και των λέξεων

Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Το πάθος δεν προυποθέτει την αγάπη, αλλά ούτε και αυτή το πάθος. Ταιριάζουν όμορφα μαζί σαν τα παντρεύει ο έρωτας. Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Κι ο έρωτας πεθαίνει σύντομα...

Τα χείλη σου με δίψασαν, τα μάτια σου, γαλάζιες τρικυμίες πλημμύρισαν τις αισθήσεις μου αφήνοντας βελόνες άπειρες να τρυπήσουν το κορμί μου καθώς αναμνήσεις ξύπνησαν παλιούς ανεκπλήρωτους πόθους στην αγκαλιά σου.

Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου πως μου λες πως κάθε κύτταρο του κορμιού σου ζητάει το αντίστοιχο δικό μου για να ολοκληρωθεί, να σταματήσει ο πόνος. Δεν είναι που το κάνω γιατί περιμένω πως θα γίνει κάτι. Απλά έτσι βιώνω καλύτερα αυτή την ηδονική επαφή κι ας είναι όλοι χτισμένη στο μυαλό μου. Πόνος σα κάψιμο παντού η σάρκα θαρρείς πως φλέγεται. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου αφού αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου και σήμερα είναι μια από αυτές.

Μάταια ψάχνεις να με βρεις, εγώ είμαι άνεμος και του καιρού ταξιδευτής είμαι ο λίβας της ερήμου και η τραμουντάνα του χιονιά κι αν δε παγώσει η ψυχή σου θα καεί το κορμί σου και θα χαθείς.

Κοίτα ψηλά... Βλέπεις τα άστρα; Κι αυτό, και 'κείνο το ποιο λαμπερό! Ναι αυτό! ... Αφού βλέπεις ότι βλέπω ήμαστε μαζί στην αγκαλιά του ουρανού... Εκεί όπου ζουν οι άγγελοι.

Κάποτε έζησα ένα μεγάλο έρωτα. Τόσο παλιά που ούτε που θυμάμαι πια. Κάποτε ήμουν νιος και γέρασα. Τόσο παλιά κι όμως όλα τα θυμάμαι καθαρά. Πρόσφατα έζησα ξανά έρωτα παράξενο τη γνώριζα από την αρχή δεν ήξερα πια ήταν τελικά. Τόσο παλιά που ούτε που θυμάμαι πια,  προσπάθησα να νιώσω ξανά  μα ήταν αργά πολύ αργά. 

Σήμερα πάλι το άγνωστο με τύλιξε  με πέπλο βαρύ στην άβυσσο με έριξε κι εγώ τι παλεύω ακόμα μια φορά δε γνωρίζω μόνο ένα, μόνος πάλι κι έχει κρύο πού που το πάπλωμα δε φτάνει να σκεπάσει σώμα μου ταλαίπωρο λύτρωση γυρεύεις εκεί που σε πονάει την αθανασία για να πετύχεις κυνηγάς το άπιαστο στο σκοτάδι παρέα με μια ελπίδα που έχει βαλθεί τα όνειρα που έμειναν να ξεθωριάσει πως φαίνεται άξιος δεν ήμουν για να ζήσω κι αφήνομαι, κουράστηκα, τον εφιάλτη να με πάει εκεί που είμαι ταγμένος να μη γνωρίζω παρά μόνο πως η αγάπη ζωντανεύει όταν εγώ απελπισμένος χάνομαι στο ψέμα που είναι αλήθεια της δύσκολης ζωής μου.

Μια κρύα, συννεφιασμένη μέρα που καθόμουνα κοντά στην πόρτα σου περιμένοντας ακρόαση την προσυμφωνημένη ώρα, οι σκέψεις με πλημμύρισαν κι έγιναν πάλι γραφή-προάγγελος κακών μαντάτων... Πάνε χρόνια θαρρώ, που σ' άκουσα να λες... Θα επιλέξω είπες και τότε θα μ' αφήσεις.  Γιατί; Τόσο λάθος επιλογή θα είσαι εσύ;  Και πάλι γιατί; Γιατί να είσαι εσύ η λάθος επιλογή;  Κι από την άλλη αν είσαι, δε έχεις ευθύνη εσύ γι αυτό;  Και αφού πιστεύεις πως έτσι θα γίνει, γιατί δεν κάνεις κάτι;  Μοιάζει σα να προκαλείς, ένα μέλλον προαποφασισμένο.  Μοιάζει τελικά, σα να μην είναι, δική μου επιλογή.  Γιατί συχνά νομίζω πως να μ' απομακρύνεις προσπαθείς.  Κι εγώ δεν αντέχω άλλο πόνο. Δεν αντέχω, δε θέλω, δε μπορώ.  Γιατί βάρος πονάει να είμαι κι αν δεν αγαπάς δεν υπάρχω. Ναι θαρρώ πως θα είναι  απόφαση δική σου, μόνο θα μοιάζει όπως πάντα,  πως το φταίξιμο είμαι εγώ. Εξάλλου ...

Αυτό το ουφ στο μάτι του Χ που όλο ανεβαίνει και πνίγει σιγά σιγά και την ανάσα ακόμα και καίει την καρδια και κάθε της σκέψη για σένα κι ας νομίζεις πως η καρδιά ζαβή ανίκανη να σκεφτεί δε νοιώθει εγώ πονάω κάθε στιγμή που είμαι μακριά σου μάρτυρας ότι η καρδιά αισθάνεται και κλαίει κοντά μου.

Το πάθος στο ξεκίνημά του υπερισχύει της λογικής. Όχι ότι η λογική δεν υπάρχει. Υπάρχει και γνωρίζεις ότι την παραβιάζεις και αυτό το κάνει πιο δύσκολο αλλά το πάθος υπερτερεί. Όμως η λογική έχει με το μέρος της τον χρόνο. Είναι καρτερική γιατί ξέρει ότι το πάθος το φθείρει ο χρόνος και οι άνθρωποι. Και έτσι όσο το πάθος σιγά σιγά αποδυναμώνεται η λογική όλο και κερδίζει έδαφος και όλο σου πιπιλάει τη σκέψη με μια κουβέντα σταθερή. "Δεν αξίζει... Σύνελθε. Άνοιξε τα μάτια σου." Κι έτσι λίγο λίγο το πάθος αρρωσταίνει και η λογική θεριεύει. Είναι τότε που εγώ μιλάω λογικά στη λογική για να εξηγήσω ότι είναι παράλογο το πάθος να χαθεί και επιμένω να υπομένω για άλλη μια ευκαιρία που είναι λογικό να δοθεί για μια ζωή έντονη γεμάτη  πάθος. Γιατί είναι οι άνθρωποι που φθείρουν το πάθος αλλά και οι ίδιοι που το συντηρούν.