Δρόμοι του νου και των λέξεων

Έχω κουραστεί... Κι έχω κουραστεί να το λέω... Μόνος είμαι όμως... Παλεύω μόνος... Και όνειρα έχω, λίγο πιο ταπεινά όμως... Κι εσύ δεσπόζεις μέσα τους, μέσα μου... αλλά είμαι μόνος... Είσαι η ελπίδα μου, πίστεψε σε μένα... Δύσκολο ξέρω, μεγάλο ρίσκο ίσως; Σε χρειάζομαι όμως, πως αλλιώς; Χωρίς ελπίδα; Χωρίς υποσχέσεις... Άλμα πίστης στα τυφλά... Χωρίς αλεξίπτωτο, περιμένοντας το θαύμα...

Perhaps... but not us, not now, not yet, 'cause the story... Our story is not fully travelled yet, there are miles to get, love, passion, unfulfilled all, up until, the end of the road... A wise man once said... when the wave comes, don't fight as you will drown. Catch it, let it take you to the next soar. Then you will know. Not now, Not yet…

See you on the other side... But there's no other side... Indeed there is... That's nonsense! Is it or is it you that cannot see? Yes, I can see! Are you seeing or are you looking? Wait, what? I said are you seeing or are you looking? That doesn't make sense! Oh, it makes perfect sense. So you are looking! Looking, seeing all the same. Why? Why, what? Why two words with the same meaning? Their are called synonyms you know! Which means similar but not exactly the same. What's your point? Well you have to start seeing... Why? You can't imagine what hides behind the cracks of the obvious... You lost me. If you want to see, stop looking. Focus and start seeing with all your senses. But,... Never mind. See you on the other side love. I prefer this side. Can't I see you in this side? You are afraid. Yes, I'm terrified. Why? I don't want to lose you. You will not. So will you stay? Yes. I will always be in you. You mean with me? On this side? In this or the oth...

Μου λείπουν τα χείλη σου... Ειδικά εκείνο το ένα, το ατίθασο, που περισεύει λίγο παραπάνω... Ονειρεύομαι τις γάμπες σου, τα στρογγυλά γοβάκια και τις μπαλαρίνες... Καθώς το στρατί σκαρφάλωνες μετά την μποκαμβίλια οπου σκαρφάλωνε η τρομαγμένη γάτα μη λογαριάζοντας τ' αγκάθια.

Τα μεγαλύτερα αισθήματα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Γράφτηκαν στο χαρτί με μελάνι. γι’ αυτό να διαβάζεις περισσότερο Και να ακούς λιγότερο… ΑΑΤ

Καμιά φορά στη χάση μου  σε νοιάζομαι, όχι, σε χρειάζομαι,... πιότερο την ώρα που εσύ κοιμάσαι νοιώθω τη σάρκα μου να σκίζεται που είμαι μακριά σου κι ας ήσουν σιμά μου στα πιο όμορφα όνειρά μου, είμαι πάντα μόνος.

I met this girl once, her name was Sunshine. I promised not to break her heart, but you know how life goes on.  As time goes on, many years passed by. There she was again, like sunshine in my dusk. This time no promises were made,  'cause you know what life is all about. Maybe at the next life is what I thought, as I watched her flow off my life.

Να σε ταξιδέψω, να με ταξιδέψεις σε θάλασσες μακρινές στου μυαλού τ' αλήτικα μονοπάτια στο τέλος του πρέπει και του καθωσπρέπει συναντούνται οι μεγάλοι έρωτες ξανά.

Είναι στιγμές που μου έρχεται να κλάψω. Χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Όμως μέσα μου βαθιά το νιώθω πως υπάρχει. Είναι στιγμές που μου έρχεται να κλάψω. Δυνατά με λυγμούς. Γιατί αυτό  που δε μπορώ να κάνω, με σκοτώνει.

Οι σελίδες μου μένουν, όλο και περισσότερο λευκές και τα όνειρα πόνοι τα γεμίζουν μετά το σούρουπο και πριν ξημερώσει άλλη μια μέρα μακριά σου άλλη μια νύχτα χωριστά. Αν κι αυτή τη φορά χαθούμε... Θα είναι για πάντα. Αλλά και πάλι, μη πιστεύεις ότι διαβάζεις και ότι ακούς...

Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Το πάθος δεν προυποθέτει την αγάπη, αλλά ούτε και αυτή το πάθος. Ταιριάζουν όμορφα μαζί σαν τα παντρεύει ο έρωτας. Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Κι ο έρωτας πεθαίνει σύντομα...

Εγώ δεν έμαθα να αγαπώ. Μονάχα τον έρωτα έζησα και το ανυπέρβλητο πάθος. Εμένα δε μ' αγάπησαν ποτέ, με γεύτηκαν, με δάγκωσαν, και τις σάρκες μου έσκισαν. Ποτέ μου δε με χάιδεψαν, πόνο και στεναγμούς με κέρασαν. Εγώ δεν έμαθα να αγαπώ, γιατί πριν προλάβω από τις φλόγες του πάθους... έλιωσα.

Looking in, while walking the unknown, doesn't feel like coming home. Mother where are you, I am crying out alone, hurt and wounded, having lost the battle with the beast. How can I came back, there's so much to be done I haven't finished my flowers haven't blossomed yet.

You twinkle like a little start, in the darkness of my heart. Feels like dancing in a swamp, far better as I was in a dump. Let there be light again. You party like an animal as if life itself gets minimal. Trading norms for experiences not being afraid to get bad. Let there be light again.

Watching you like a rising star shining bright wowing with blossoms all around you spring, like rain falls, colors of the rainbow at the edges of your eyebrows right above the spraying side of the two seashores, right where the wa ve blows. ...and all that, just a dream, I'll never leave, towards the end of pursuing a simulated balance for the life of the beloved dependents, choices I cannot regret the real treasures of my life... So it looks like, rich I am for it seems I have it all but I only know that what I really have are just pieces of different puzzles and not one complete image to rest my eyes in peace.

Θυμάμαι μια εποχή, που το πάθος   με ήθελε ένα με την άρνηση. Θυμάμαι τα κύτταρά μου ξεκολλούσαν από την σάρκα, στη σάρκα σου να μπούνε, και τώρα που μου λείπεις ταξιδεύω σε κβαντικά πεδία και πάλι μέσα σου ζωή δίνω να γεννηθούν τα όνειρά σου, κι ας μην είναι τελειωμένα.

Γυμνή να σε ονειρευτώ θέλω αφού δε μ' αφήνουν να σ' αγγιξω, σ' ένα όνειρο τόσο έντονο ώστε να νιώσω στην οσμή σου την αντάρα.

Την λάμψη του το πρόσωπό σου, την έκλεψε από τα μάτια σου, καθώς τα χρόνια πέρασαν με το τραγούδι στα χείλι σου τα μάτια σου περπάτησαν σε κάμποσα σκοτάδια, τα δάκρυα θαρρείς τα θόλωσαν για πάντα, για να μην είναι πια τα μάτια που εγνώρισα, αυτά που αγαπώ.

Την είδα να κάθεται στην πέτρα πάνω απ' το γυαλό, αγνάντι το μάτι της στο αέναω θαρρείς το μέλλον μελετούσε στον καιρό. Θυμάμαι όταν έπαιζε παιδί πάνω στην ίδια πέτρα πάνω απ' τ' άφρισμα δροσιά και νιάτα φάντζαν για πάντα. Την είδα σα το φάντασμα γύρω απ' την ίδια πέτρα με τ' ασπρα τα μαλάκια της και μια κατσαρή κορδέλα να ψάχνει τα χαμένα. Tώρα μόνο υπάρχει πάντα η ίδια πέτρα που έπαιζε κι αγνάντευε πάνω απ' το γαλάζιο κάποτε εκείνη η κοπέλα.

Κάθε που βραδιάζει, αφού το φως έχει πνιγεί, ψάχνω εσένα στο σκοτάδι. Όμως οι σκιές που έχεις κρυφτεί φόβο σπέρνουν στην ψυχή, αφού από παλιά φοβόμουν το σκοτάδι. Γιατί αφού ο ήλιος έχει δύσει πλάσματα αλλόκοτα ξυπνάνε κι εγώ αλλάζω, γίνομαι, υπόσχεση στο σκοτάδι. Συμβόλαιο πάθους, ανακούφιση και λίθη ότι έχεις ονειρευτεί , με τίμημα την ψυχή σου. Γι αυτό, κάθε που βραδιάζει μέχρι το πρωί, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι.