Δρόμοι του νου και των λέξεων

"Και μένα που η αγάπη μου είναι θάλασσα?  Και δεν καίει άλλα χαϊδεύει τα βότσαλα?" Εγώ μωρό μου βότσαλο δεν είμαι.  Ήλιος είμαι και η αγάπη μου φωτιά  που απ' τη δροσιά της θάλασσας σου  ζει και συννεφιάζει .  Μη βάζεις σύννεφα στον ουρανό μας

Εσύ με λες αστέρι σου Που μοιάζει το ένα τ' άλλο Μ' εγώ σε λέω φεγγάρι μου Που δεν υπάρχει άλλο.  Χρήστος

"Και τι κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις;" "Εξαφανίζομαι. Παρατηρώ και εξαφανίζομαι." Τόπε και το έκανε, με συνέπεια ξανά. Πουφ! "Βλέπεις, όλα τα θυμάμαι..."

Ήταν και οι δύο πρωτοκλασάτοι πολεμιστές. Φονιάδες ολκής. Με τα χρόνια και την εμπειρία είχαν εξελίξει την τεχνική τους και τις τακτικές τους και τώρα γνώριζαν πως μόνο μεταξύ τους μπορούσαν να σκοτωθούν. Η σκέψη αυτή, χρόνια τους έκανε να αποφεύγουν να συναντηθούν στο πεδίο της μάχης. Τους γοήτευε όμως κιόλας. Εκείνη σκότωνε από μακριά. Κι εκείνος από ακόμα πιο πολύ, άλλα όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες και από απόσταση ανάσας. Μελετούσαν ο ένας τον άλλον. Από μακριά. Διακριτικά. Κάποιες περιόδους σταματούσαν, αλλά πάντα ερχόταν ο χρόνος για να ψάξουν πάλι για τον άλλον. Κάποτε ήρθαν έτσι τα πράγματα που έπρεπε να αναμετρηθούν. Κάτι σαν κάλεσμα κι ας ήξεραν πως το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανότατα ολέθριο ίσως και για τους δύο. Επένδυσαν χρόνο να μελετήσουν ο ένας τον άλλο και ο χρόνος περνούσε μέχρι που κάποια στιγμή εκείνος ένοιωσε το κάλεσμα. Έστησε το καρτέρι του ανάμεσα στα πεύκα που έβλεπαν στην παραλία που συνήθιζε να επισκέπτεται. Οι συνήθειες είναι λάθος...

Ότι και να γίνει, όπως και να γίνει, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι ας μ' έχεις κλείσει έξω, κι ας μ' έχεις πληγώσει, θα 'μαι πάντα εδώ. Ακόμα κι όταν όλα τ' άλλα είναι πιό σημαντικά ακόμα κι όταν με μειώνεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι αφού τελειώσουν όλα, ακόμα κι όταν φύγω, θα 'μαι πάντα εδώ. Στα χρώματα, στις γεύσεις, σε ότι αγγίζεις και στις σκέψεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Εκεί που χάνεσαι, μα πρώτα όταν αισθάνεσαι, θα 'μαι πάντα εδώ. Δεν έχεις παρά να με καλέσεις, τώρα που ακόμα ζω, πρωτού να μαραθώ, είμαι πάντα εδώ. Και εκεί που μ'εσπροξες στον γκρεμό μέχρι να πέσω να χαθώ ήμουν πάντα εδώ.

Κάθε φορά που με γεμίζεις θλίψη δε μπορώ να δω το πρόσωπό σου. Κάθε φορά που με αφήνεις μόνο, τη θέση σου κλέβουν στοιχειά απ' το παρελθόν. Κάθε φορά που με γεμίζεις πόνο τον νιώθω τόσο έντονα που αναρωτιέμε αν σ' αγγίζει. Κάθε φορά που εξαφανίζεσαι νιώθω τόσο εκτεθιμένος που μετανιώνω. Κάθε φορά που με παραπετάς, σκέφτομαι πως η σχέση μας λάθος είναι μόνο.

Αν φας ποτέ κατι τόσο πιπεράτο που να πάρουν φωτιά τα χείλη σου... Τότε μάτια μου να θυμηθείς πως μόνο το φιλί μου μπορεί να σου πάρει την κάψα.