Δρόμοι του νου και των λέξεων

Hello again, my dark friend, though I was in hope, that forgotten I was, seems we have to meet again.

Έκανα άλλη μια στάση στη ζωή μου, άθελά μου, γιατί έτσι έλαχε, κι ανέπλιστα μπορώ να πω, άρχισα να πιστεύω, σ' ένα αύριο δίχως σύννεφα, κάπως ν' αλφαδιάσω τη δική μου ζωή, μόνο και μόνο για να λεκιάσω, το υφάδι της δικής σου και πρωτού καταλάβω την αμαρτία που ποτέ δεν πίστεψα πως υπάρχει, έγινα κάτι ακόμα λιγότερο, βούισμα της μύγας στ' αφτιά σου, υπακούγοντας στα ελάχιστα αρχαίγονα της φυλής μου, απεγνωσμένα ψάχνοντας για ν' αποδείξω πως δεν ήμουν αυτό που πίστευα για μένα, δειλός να ζήσω για μένα, υπόδουλος στην τελευταία εξερεύνηση της ζωής, ψάχνοντας προφανώς να βρω την αλήθεια μες το ψέμα, που τόσο λαχταρούνε όλοι και πρώτιστα εγώ που αχόρταγος ρουφάω, αλλά αδυνατώ να προσφέρω, σ' ένα κόσμο που ελάχιστα καταλαβαίνω, όπως εσύ που μ' άφησες, λίγο κι αμεληταίο να ανασύρω το έλλειμά μου, αυτό για το οποίο ανησυχούσες πριν λίγο να κουβαλήσω τα κομμάτια μου, στο υπόλοιπο της θλιβερής ζωής μου, ανασύρωντας κάθε ξημέ...

Σφάλισε το στόμα μου και έχω τόσα να σου πω, μα φοβάμαι πως, ακόμα και τη φωνή μου έχουν κλέψει, για να πάψω, να πάψω, να μιλώ και για την αγάπη μου να λέω... 

Ξαφνικά χάθηκε κάθε ήχος. Έγινε εκκωφαντική σιωπή, αδιαπέραστη ακόμα και για το στόμα σου που μάταια ανοιγοκλείνει σκορπώντας απειλές. Αδιαπέραστη ησυχία σαν θάνατος, όμως εγώ ελευθερώθηκα κι ας πεις ότι θες αφού πια δεν υπάρχεις σε κατάπιε ο λεβιάθαν και σε τράβηξε μαζί του στα όρια της αβύσσου.

Τα χείλη σου με δίψασαν, τα μάτια σου, γαλάζιες τρικυμίες πλημμύρισαν τις αισθήσεις μου αφήνοντας βελόνες άπειρες να τρυπήσουν το κορμί μου καθώς αναμνήσεις ξύπνησαν παλιούς ανεκπλήρωτους πόθους στην αγκαλιά σου.

Οι άνθρωποι που κοιμούντε ήσυχα τη νύχτα είναι δυο λογιών: Εκείνοι που έχουν τη συνείδησή τους καθαρή και εκείνοι που δεν έχουν συνείδηση. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας νομίζουν ότι ανοίκουν σε αυτούς της πρώτης. Αυτά...

Οργισμένος νιώθω, να στέκομαι ανήμπορος στ' αδιέξοδο της διαίρεσης απλός θεατής στην καταστροφή που ξεδιπλώνεται μπροστά σε όλους μας, κι εσύ να κοιτάς πως να φυλαχτείς από το γείτονα κι εγώ από την ερωμένη κι εκείνη από μένα κι άλλη να θέλει να εξιλεωθεί  και ν' αποδείξει πως αξίζει και πάει να σώσει τον κόσμο, τον κόσμο της, απ' τον οποίο εγώ είμαι έξω, ή απλά μακριά, δεν έχει σημασία, απλά κουτσομπολιά να περνάει η ώρα, αφού εσύ κοιτάς να πάρεις καμιά μίζα, προσωρινά να βολευτείς, να διορίσεις και να διοριστείς, να πεις ψέματα για να την βγάλεις στην πλάτη αυτού που λέει αλήθεια, γιατί απλά είναι όλοι για την πάρτη τους κι αυτό που βλέπουν  το αγνοούν, αφού άλλα προβλήματα υπάρχουν άλυτα που και λύση να είχαν θλιβερά ανίκανα θα ήταν να αποτρέψουν το επερχόμενο τέλος... Κι εσύ προσπαθείς να σώσεις τον κόσμο! Έλα τώρα; Τον κόσμο σου; Αλήθεια γιατί τον λέμε κόσμο; Αφού εσύ εκεί... κατοικείς μό...