Δρόμοι του νου και των λέξεων

Hovering the universe within a mist of starlight I met a blue giant that was sad as its twin brother went dark, dark enough to absorb the immensity of blue in a gravity black dwarf that became the emptyness which gave birth to light for life to commence again within a noiseless bang. Let there be light! יְהִי אוֹר ‬ " Let there be light",   Genesis 1:3, Torah

Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι αν δεις την αλήθεια θα τη βρεις. Καθώς όπως λέει κι ο λαός λάμπει η αλήθεια κι ας μην είναι χρυσός. Α στερητικό στη λήθη... Άρα, όπως λέει κι ο σοφός, Α-λήθεια ίσον μη λήθη. Η λήθη όμως όμορφη είναι συχνά κι ίσως για αυτό την αλήθεια να δεις εσύ ποτέ δε μπορείς. Τέλος τα βαλς!

  Και τώρα πριν ξαπλώσω, θα σε ονειρευτώ. Μα "Τι τραγούδι να σου πω,  εκεί που πας;" Κι αναρωτιέμαι αν σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι τελικά. Κι αν τελικά μες το μυαλό μου, όσο θέλεις να νομίζεις είσαι. Αναρωτιέμαι αν ξέρεις ποια είσαι εσύ,  αρχή για μένα και τέλος στη ροή. Μια σκέψη που από αλλού ξεκίνησε και έφτασε αλλού. Είναι που πάω να χαρώ κι εσύ βρίσκεις και λυπάσαι. Γιατί χαρά σου δίνουν τα οξύμωρα κι εμένα η αγάπη. Κι έτσι αρχίζω απ' αλλού και σ' άλλα καταλήγω. Αλλά όσο ο χρόνος προχωρά μαραίνονται οι ώρες. Γι αυτό σου λέω τις στιγμές μη τις χαλάς με μπόρες. Θα έρθει μια μέρα που αληθινά θα ψάξεις μα θα με χάσεις. Όσο κι αν θα θέλω να είμαι εδώ θα έχω χαθεί, δε θα μπορώ. Αφού όλα έχουν τέλος, ζωή που χάνεται στου χρόνου το έλος. Μα εσύ προτιμάς να ζεις μονάχη, νικητής θαρρείς θα βγεις από τεχνητή διαμάχη. Κι έτσι περιμένοντας το παραμύθι θα χάνεσαι πάντα μέσα στου χρόνου τη λήθη. ...

Τι κι αν εμείς μπορούμε να ήμαστε μαζί, πιστεύεις θ' αντέχαμε αφού σωθούν τα ξόρκια; Τι κι αν αλλάξουν όλα αφού πάλι τα νέα παλιά θα γίνουν; Τι κι αν μ' αγαπάς λες τώρα αφού τόσες μ' έχεις διώξει φορές; Τι κι αν υπάρχει άλλος τρόπος μα μη χαθούν ποτέ οι αλχημείες; Τι κι αν υπάρχει τόση μοναξιά αφού εγώ είμαι μαζί σου.  Τι κι αν μπορούσε να γίνει καλύτερα αφού αυτό μπορεί να το χαλάσει. Τι κι αν όμως ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο; Τι κι αν δε μάθουμε ποτέ αφού ποτέ σοφοί δε γινόμαστε; Τι κι αν ήμαστε και δεν το 'χουμε αποδείξει ακόμα;

Εγώ είμαι μια λίμνη από καημούς και στεναχώρια. Σα σταθείς την άκρη και με κοιτάξεις μοιάζει με όμορφή, πλανεύτρα η ματιά μου. Όμως εγώ είμαι μια λίμνη από καημούς που πνίγει κάθε τι στο άγγιγμά μου.

Μπορείς να αλλάξεις μόνο τον εαυτό σου. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει κανένα αν αυτός δεν θέλει και δεν είναι έτοιμος για την αλλαγή. Μ' έχουν κουράσει όλοι αυτοί που προσπαθούν ν' αλλάξουν τους άλλους, γιατί μπορείς να αλλάξεις μόνο τον εαυτό σου. Εσύ είχες πει πως δε το κάνεις πως αποδέχεσαι τους άλλους όπως είναι. Μου φάνηκε περίεργο γιατί δεν είχα γνωρίσει κανέναν μέχρι τώρα που να μη προσπαθεί να αλλάξει τους άλλους. Όμως πίστεψα ότι και σ' αυτό είσαι μοναδική, όπως και σε τόσα άλλα άλλωστε. Γι' αυτό αν προσπαθήσεις να με αλλάξεις, θα με πληγώσεις, θα με χάσεις, θα με πληγώσεις γιατί θα σε χάσω.

Αισθάνομαι πως νιώθω την βροχή μέσα μου, πως όπου κι αν σταθώ δε μπορώ να την αποφύγω να της κρυφτώ αφού διεισδύει παντού και υγραίνει τις πιο στεγνές περιοχές της ύπαρξής μου. Κι όμως λίγη βροχή μπορεί να καθαρίσει να εξαγνίσει και να μ' απαλλάξει από τις αμαρτίες όπου υπάρχουν μέσα μου να δώσει άφεση στις παρεκτροπές μου και να διώξει τις Ερινύες. Κι έτσι κοιτάω βαθιά να αντικρίσω την πηγή του κακού και ψάχνω και σκαλίζω και ξύνω παλιές και καινούργιες πληγές για να εντοπίσω τα σημεία που ζητούν κάθαρση να ανακουφίσω τον πόνο. Μα όσο και να ψάξω μάταια και αδυνατώ να ανακαλύψω από που πηγάζει τόση οδύνη. Έρχομαι όμως αντιμέτωπος με τις σκιές που χωρίς οίκτο ουρλιάζουν στις ρωγμές του μυαλού μου... Δεν είσαι αρκετός, δεν ήσουν ικανός και πάλι λίγος θα είσαι και θα τα καταστρέψεις όλα, όπως πάντα άλλωστε θα μας καταδικάσεις να ζούμε μαζί στο πολύκοσμο κελί της μοναξιάς σου. Δεν είναι έτσι προσπαθώ να αρθρώσω όμως η φωνή αν βγαίνει δεν ακούγεται την σκεπά...

Σε άφησα λίγο πριν ο μύθος μας γίνει νωθρή πραγματικότητα. Σε άφησα λίγο πριν το λιόγερμα της ζωής μου για να μην έρθει εκείνο το πρωινό που βάναυσα θα με χάσεις. Σ' άφησα λίγο πριν την αγάπη τη νικήσει ο έρωτας κι όταν κι αυτός χαθεί, μ' αφήσεις μόνο. Σ' άφησα γιατί φοβήθηκα για σένα, φοβήθηκα για μένα.

Όσο πιστεύεις ότι στην άλλη όχθη υπάρχει θησαυρός δε θα είσαι ποτέ ευτυχισμένη στην δική σου όχθη. Στην πραγματικότητα οι όχθες είναι ίδιες. Αν όμως καταφέρεις να περάσεις το ποτάμι και από θαύμα βρεθείς απέναντι και δεις... Ίσως τότε να σου καρφωθεί η ιδέα ότι ο θησαυρός ήταν στη δική σου όχθη. Εκεί που ξέχασες να ψάξεις. ... Τελικά ποτέ δε θα είσαι ευτυχισμένη.

Ένας τσέλιγκας μου είπε κάποτε: Όταν ο βοσκός αφήνει το κοπάδι μόνο του, ο λύκος καρτεράει. Σοφά λόγια. Εκείνο που δεν ήξερα τότε είναι ότι ο τσέλιγκας ήταν λύκος.

Αυτό το έντονα διερευνητικό βλέμμα σου που πιότερα κοιτάει τ' αχείλι μου λες και ξεδιψάει με τα λόγια που ξεστομίζω, Είναι αυτό, ίσως, που θα μου λείψει πρώτα και μετά η θλιβερή κατάληξη ενός ανεκπλήρωτου πάθους που δε θέλησε να ζήσει εξόριστο από μια πραγματικότητα που δεσμεύει τους περισσότερους απ' όσους την αποστρέφονται. Φυσικά αυτό είναι μόνο ένα σενάριο... ... και υπάρχουν πολλά.