Δρόμοι του νου και των λέξεων

Έχω κουραστεί... Κι έχω κουραστεί να το λέω... Μόνος είμαι όμως... Παλεύω μόνος... Και όνειρα έχω, λίγο πιο ταπεινά όμως... Κι εσύ δεσπόζεις μέσα τους, μέσα μου... αλλά είμαι μόνος... Είσαι η ελπίδα μου, πίστεψε σε μένα... Δύσκολο ξέρω, μεγάλο ρίσκο ίσως; Σε χρειάζομαι όμως, πως αλλιώς; Χωρίς ελπίδα; Χωρίς υποσχέσεις... Άλμα πίστης στα τυφλά... Χωρίς αλεξίπτωτο, περιμένοντας το θαύμα...

Την είδα να κάθεται στην πέτρα πάνω απ' το γυαλό, αγνάντι το μάτι της στο αέναω θαρρείς το μέλλον μελετούσε στον καιρό. Θυμάμαι όταν έπαιζε παιδί πάνω στην ίδια πέτρα πάνω απ' τ' άφρισμα δροσιά και νιάτα φάντζαν για πάντα. Την είδα σα το φάντασμα γύρω απ' την ίδια πέτρα με τ' ασπρα τα μαλάκια της και μια κατσαρή κορδέλα να ψάχνει τα χαμένα. Tώρα μόνο υπάρχει πάντα η ίδια πέτρα που έπαιζε κι αγνάντευε πάνω απ' το γαλάζιο κάποτε εκείνη η κοπέλα.