Δρόμοι του νου και των λέξεων

Salvador Dalí  - Metamorphosis of Narcissus, 1937 Κάποτε οι άνθρωποι πρέπει να ωριμάσουν. Να εξελιχθούν. Να μάθουν πως ότι αρχίζει όμορφα, όμορφα μπορεί και να τελειώσει. Φοβάμαι να έρθω να σε βρω, γιατί φοβάμαι. Όχι ότι η σχέση μας θα τελειώσει, αλλά την πίκρα που μπορεί να κρύβει, η τελευταία ανάμνηση της. Γιατί το βλέπω, πως μέσα σου βαθιά το ξέρεις, πως ακόμα κι εσύ διαφορετική πολύ είσαι από αυτό που θέλεις να δείχνεις. Ναρκισσισμός παντρεμένος με εμπάθεια πόνος για τη ψυχή μου, δηλητήριο για τη δική σου που θα ζήσεις τη γνώση της πράξη σου.

You are a child in the body of a woman, leaving in an adult world you don't understand. I know, I'm like that some times. Some times, but not all the time. You know what? The more you don't undertsand, the more it hearts. But being like a child all the time is why, I can't stop loving you.

Είναι τα βράδια που κάνω τις πιο όμορφες σκέψεις μου για σένα. Και βράδυ δεν περνά που να μην σ' ονειρευτώ. Ήταν τα βράδια που πάντα σε τρομάζουν και ξόρκισες το κακό κλείνοντας το στη σιωπή. Και τώρα βράδια ψάχνω να σε βρω μαζί σου να μοιραστώ το νόημα που κρύβουν οι νότες. Μελωδίες πλημμύρισαν το κελί μου και πάω να πνιγώ.

- Μετανοιώνεις; - Για πιο πράγμα; - Που με ερωτεύτικες. - Μμμμ... - Λοιπόν; - Όχι. - Α! - Μετανοιώνω που δε βρήκα τη δύναμη να στο κρύψω. - Δηλαδή; - Ε να, πολύ πόνο γέννησε τελικά... Και στους δύο. Όμως αυτό δε το ήξερα τότε. - Αν μπορούσες να πας πίσω τώρα τι θα άλλαζες; - Δε θα ήθελα να το κάνω αυτό. - Γιατί; - Γιατί δε θα ήθελα να χάσω όσα έζησα. Όσα ένοιωσα, ειδικά στην αρχή. Και όσα ζω τώρα. - Να αλλά ο πόνος; - Απόλαυσα κάθε του στιγμή! Ίσως δε το καταλάβαινα τότε αλλά το ξέρω τώρα . Με άλλαξε, και άλλαξε τη ζωή μου. Όχι, δε θα άλλαζα τίποτα από τη δική μου πλευρά. Όλα τα όνειρα δε μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. - Και τα όνειρά μου; - Ίσως πρέπει κι εσύ ν' αλλάξεις. Όλα τα όνειρα δε μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. - Κάποια όμως μπορούν. - Ναι. Κάποια μπορούν. - Αν ήταν υποχρεωτικό να πας πίσω τώρα και να αλλάξεις κάτι, τι θα άλλαζες; - Θα κρυβόμουν, να μη πονέσεις.

Κάθε σου όχι ακόμα μια αμυχή κάθε σου βλέμμα αντίληψη της φυλακής μου εκεί ακριβώς που μ' έριξες περιμένω την ελπίδα να αποθάνει για να αποδράσω.

Βγήκε στην αυλή και ακολούθησε τη μυρωδιά του καφέ που σερβιρισμένος την περίμενε στο τραπεζάκι. Κάθισε αναπαυτικά απέναντί του και του χαμογέλασε καλημέρα. Άπλωσε τα πόδια της κάτω από τον ουρανό και σήκωσε λίγο το φουστανάκι της για να νοιώσει το χάδι του ήλιου ποιο ψηλά. Κατέβασε την εφημερίδα του και άπλωσε παιχνιδιάρικα το βλέμμα του επάνω της.   Αυτή είναι καλημέρα σκέφτηκε...

Μάταια ψάχνεις να με βρεις, εγώ είμαι άνεμος και του καιρού ταξιδευτής είμαι ο λίβας της ερήμου και η τραμουντάνα του χιονιά κι αν δε παγώσει η ψυχή σου θα καεί το κορμί σου και θα χαθείς.

- Αφού ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι βρε Γιώργο! - Ξέρω; - Εγωιστές! Μη κάνεις το χαζό! - Ααα! Ναι. Ξέρω. Λοιπόν; - Ε να, πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - ... - Με παρακολουθείς; - Ε; Ναι, ναι! Συνέχισε. - Όχι άμα βαριέσαι να μου το πεις! - Όχι βρε παιδάκι μου. Σκέπτομαι αυτά που μου λες. Συνέχισε. - Α! - Ου! Συνέχισε! - Λοιπόν... Τι έλεγα; Ε να είδες τι μου κάνεις τώρα; - Τι σου κάνω ρε φίλε; Μόνος σου τα κάνεις. Βρε μήπως έχει δίκιο και είσαι όντως παρανοϊκός; - Ε τώρα τι θέλεις; Να τσακωθούμε και μεταξύ μας; - Λοιπόν έλεγες... πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Καλά ρε μαλάκα, κόπι/πάστε έκανες; - Συνέχισε θα το χάσεις πάλι... - Αν ναι. Λοιπόν, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Ναι; - Ο άλλος τον ξέχασε! - Τι; - Τον ξέχασε σου λέω. - Τι εννοείς; - Ε να, δε λέει ο λαός μάτια που δε βλέπονται... - Ναι... - Ε δε του μιλούσε για τόσο καιρό που τελικά τον...

Έι, ψιτ! Σε σένα μιλάω. ναι σε σένα που κρυφοκοιτάζεις. Έλα, μη κάνεις πως δε καταλαβαίνεις. Αφού βλέπω ότι διαβάζεις κρυφά. Τι πράγμα; Τις σκέψεις μου. Αυτά που γράφω. Να, όπως κάνεις τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Αναρωτιέσαι αν πράγματι μιλάω σε σένα; Δεν είσαι η μόνη που διαβάζεις; Ναι το ξέρω. Μα εγώ σε σένα μιλάω. Ναι σε σένα! Πως το ξέρω; Σε αισθάνομαι. Έχει σημασία; Σημασία έχει αν το ξέρεις εσύ. Εσύ το ξέρεις; Εσύ με αισθάνεσαι όπως κι εγώ; Ίσως. Αλλά τότε γιατί κρύβεσαι; Γιατί δεν εκφράζεις κι εσύ αυτό που αισθάνεσαι. Γράψε, φώναξε, τραγούδα χόρεψε, κάνε κάτι. Η ζωή είναι τόσο μικρή. Αν είναι να αισθανθείς κάτι, τώρα είναι η ώρα, που είσαι ζωντανή. Εκτός κι αν έχεις πεθάνει κιόλας. Αν έχεις πεθάνει και δε το γνωρίζεις. Μη τσιμπιέσαι. Απλά ψάξε. Ψάξε να δεις αν αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι;

Εκεί που το κάτω αχείλι μουδιάζει από τη κάψα του καπνού και το μυαλό θολώνει η ομίχλη, εκεί αναζητώ τις σκέψεις που θα εκπαιδεύουν το μυαλό να μην ακούει άλλο η ψυχή τα λόγια της καρδιάς της ξελογιάστρας. Γιατί μεγάλωσα πια λεν δεν είμαι παιδί και της αγάπης τα τερτίπια είναι για χρόνια άλλα. Μα εγώ παιδί αισθάνομαι και υποφέρω αγάπη για να βρω να καταφέρω πως η αγάπη δίνει ζωή που λεν στα παραμύθια κι εγώ χρειάζομαι να τη δω στ' αλήθεια αλλά φαίνεται οι ιστορίες είναι για άλλες ηλικίες που πια ξεχάσανε να ζουν τα παραμύθια. Κι αν κάποιος έξω εκεί νιώθει πως τον έχω αγγίξει like να κάνει να με καλοκαρδίσει. (Έλεος πια, ζητιάνος της αγάπης έγινα! :) )

Είδα ένα όνειρο, πως ήρθε η άνοιξη, πως κάθε στεναχώρια πάγωσε στο χειμώνα, πως ανθήσαν τα λουλούδια και το καλοκαίρι στη γωνιά χαμογελάει ξανά. Είδα ένα όνειρο, γιομάτο παιδικά τραγούδια, πως θλίψη δεν υπήρχε πια, πως μάζεψα τα μαύρα, ρούχα χειμερινά, και τα 'ριξα στο σκόρο που είχα στην καρδιά. Είδα ένα όνειρο, πως ζούσα στη πατρίδα όπως την ήξερα παλιά, πως μύριζα την αλμύρα, κι ότι πονούσε την καρδιά χάθηκε στη λησμονιά. Είδα ένα όνειρο και δεν ήθελε να ξυπνήσω πια.

Η ελπίδα είναι κερί  που φωτεινό στην αρχή  μοιάζει να δείχνει δρομί  γεμάτο υποσχέσεις.  Μα αν ο δρόμος είναι μακρύς  το σώμα σώζεται και λιώνει  ο δρόμος σκοτεινιάζει, χάνεται  και οι υποσχέσεις λιποτάκτες γίνονται.  Η ελπίδα είναι φως  πεθαίνει στο σκοτάδι. 

Στην κατακλείδα όλα είναι αγάπη. Όταν δεν υπάρχει αγάπη, ο άλλος δε μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί σου. Σε γράφει στα παλιά του παπούτσια κι από εδώ παν κι οι άλλοι που λέει κι ο λαός. Σα να σε παίρνει ασφαλιστική εταιρία Σαββάτο απόγευμα να σου πουλήσει ασφάλεια, μισή ώρα μετά που πλήρωσες το σουπερμάρκετ και σκέφτεσαι ότι δε βγαίνουν τα μισθά να πληρώσεις ΕΝΦΙΑ. Όπως λέει και ο Ζιλπμέρ Σηνουέ, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν μια φράση για αυτές τις περιπτώσεις. Λέγανε "Είσαι σαν το βούισμα της μύγας στα αφτιά μου". Μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η φράση όταν τη διάβασα! Βέβαια υπάρχουν οι εξαιρέσεις του κουτσομπόλη, του πικραμένου και ποιος ξέρει ποιανού άλλου που δε πάει ή δε θέλει να πάει το μυαλό μου. Μα την αλήθεια μου βαριέμαι και να σκεφτώ άλλο τέτοιο σινάφι. Αλλά με κόβεις τέτοιο άνθρωπο; Τι να πω; Μπορεί και να είμαι και να μη το καταλαβαίνω. Σίγουρα δεν έχω πρόθεση. Αλλά η πραγματικότητα βαθειά μέσα μου είναι διαφορετική. Και γι αυτό είμαι σίγουρος. Μέσα μο...

Είναι στιγμές αμήχανες, που συνειδητοποιώ πόσο μου λείπει η αγκαλιά σου. Είναι η ένταση απέραντη που ο έλεγχος χάνεται και το σώμα αμύνεται απέναντι στο άγνωστο γνωστό. Είναι που φεύγω αντί να σ' αγκαλιάσω από φόβο μη καείς και μην καώ.

Τα γραφούμενα μου είναι καθρέπτης της ψυχής μου. Έτσι συχνά είναι εύκολο για μένα να γράψω. Στην ουσία δε γράφω. Απλά μεταφράζω. Βλέπω την ψυχή μου, και μεταφράζω. Σήμερα κάτι έγινε. Είπα θα δω αργότερα και θα το μεταφράσω. Περίεργο αυτό γιατί ο απείθαρχος εαυτός μου σχεδόν ποτέ δεν αντιστάθηκε να μη παραβιάσει τα "πρέπει" που βάζω μέσα μου. Έτσι απλά. Επειδή δε γουστάρει πρέπει. Όμως αυτή τη φορά σαν να φοβόταν να κοιτάξει. Δέχτηκε τη μετακύλιση της διαδικασίας για αργότερα με ανακούφιση θαρρώ. Γιατί άραγε;  Δεν άντεξε πολύ όμως. Μόλις επήλθε ηρεμία ξεκίνησε να κρυφοκοιτάζει. Από τότε πέρασαν ώρες. Μπαίνω, βγαίνω, κάθομαι, σηκώνομαι και η οθόνη άδεια, άσπρη και εκτυφλωτική. Τα δάχτυλα έχουν παγώσει και συνειδητοποιώ ότι κάνει κρύο. Πριν λίγες ώρες είδα μια κοπέλα. Από μακριά μου φάνηκε πως ήταν μία φίλη. Μια φίλη από τα παλιά. Σαν ανάμνηση μισοτελειωμένου ονείρου. Όταν πλησίασε πιο κοντά κατάλαβα πως είχα κάνει λάθος. Έμοιαζε πολύ, σαν αδερφή της ήτανε αλ...

Προσπάθησε να γλύψει τα ξεραμένα χείλια του. Η γλώσσα του, θαρρείς ακόμα πιο στεγνή κόλλησε απάνω τους. Τραβώντας την ένα κομμάτι από το πετσί της ξεκόλλησε. Γεύτηκε με βουλιμία το λιγοστό αίμα που έσταξε μήπως ξεδιψάσει λίγο και έπνιξε την κραυγή που ανέβαινε στα στήθια του.  Ποιος να τον ακούσει άλλωστε; Κοίταξε γύρω του το ανήλιαγο κελί του. Η πλάτη του τον πονούσε φρικτά. Προσπάθησε να κουνηθεί λίγο, να βολευτεί καλύτερα. Μάταια. Τον είχε δέσει πάνω σε χειρουργικό πάγκο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει κι άλλο πόνο καθώς τα πέτσινα δεσμά του στα πόδια, τη μέση και τα χέρια μπήχτηκαν στην ερεθισμένη σάρκα. Τον είχε δέσει και τον είχε εγκαταλείψει στην τύχη του. Αν και πια τύχη; Κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν. Ούτε και ο ίδιος. Και το χειρότερο κανείς δεν έδινε δεκάρα. Θλιβερό. Ώστε έτσι θα ήταν το τέλος... Ένας αργός θάνατος εγκατάλειψης. Το όνομά του... Ε

Βγαίνω. Που πας; Περπάτημα και φαγητό... (Πάλι μ' αφήνεις μόνο, αλλά δε θα το γράψω...) Ζηλεύω και τη σκιά σου που θα είναι μαζί σου... ... Ευτυχώς έχει συννεφιά. (ψιθύρισε στον καιρό...)   Μα ο καιρός δεν άκουσε και πήρε λόγια και αισθήματα και τα σκόρπισε στη νοτιά. Είναι ήρωες όσοι αγαπιούνται μα ζούνε χώρια.

Μου λείπει να με λαχταράς. Κι αυτό να είναι αβάσταχτο, πάνω από προκαταλήψεις,  παιχνίδια και εγωισμούς. Κι αυτό να φαίνεται. Στα λόγια και στα μάτια. Λαχτάρα, πάθος, σα λαιμαργία.  Να γίνεσαι μαγνήτης να με τραβάς και όταν σμίγουμε να με καλοκαρδίζεις  να σκέφτομαι να βρεθώ ξανά κοντά σου. Μου λείπει να μ' αγαπάς. Να χάνεις τον έλεγχο, να με ζητάς, στα χρώματα, στις μουσικές, στ' αρώματα. Να πονάω όταν είμαι μακριά κι όχι να είμαι μακριά επειδή πονάω, αφού εγώ τουλάχιστον σε αγαπώ. Να σε θέλω επειδή με θέλεις χωρίς άλλη σκέψη, χωρίς στεναχώρια δυο ψυχές παντού ένα. Μου λείπεις... Αλλά αρκεί να είσαι καλά κι ας βρίσκεις τις αιτίες μέσα σε δικαιολογίες. Αρκεί να είσαι καλά κι είσαι σ' ένα κόσμο που δεν υπάρχει όπου δεν υπάρχω κι εγώ.

Ανυπέρβλητο, αξεπέραστο, σχεδόν μαγικά πανέμορφα γοητευτικό, όμως γεμάτο αγκάθια ποτισμένα κι απ' το αίμα μου κίτρινο ρόδο. 

Στη χάση του φεγγαριού φανερώνονται κι πιο απόκρυφες αλήθειες, εκείνες που κρυβόντουσαν στις πιο βαθιές χαράδρες του μυαλού. Στη χάση του φεγγαριού δαμάζει ο καπετάνιος το κύμα που σα θεριό ντύνει στα μαύρα τις γυναίκες. Στη χάση του φεγγαριού κρύβεται η αγάπη μου αλαφροπατώντας στις σκιές σαν τρομαγμένο ελάφι. Στη χάση του φεγγαριού τα μάτια σου πίστεψα πως θα χορέψουμε μαζί μέσα στη θάλασσα. Στη χάση του φεγγαριού στραβόγιαννο, παλεύω με το θεριό να σώσω ότι όμορφο έχει απομείνει στην καρδιά μου.