Δρόμοι του νου και των λέξεων

Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που σε είδα. Καθόσουν στον καναπέ, τα πόδια πάνω στο τραπέζι μπροστά. Η φούστα σηκωμένη δήθεν τυχαία μέχρι το ύψος που μόλις φαινόταν η δαντέλα της αριστερής σου κάλτσας. Βλέμμα αυστηρό καρφωμένο ευθεία μπροστά παρατηρούσες με προσήλωση το κενό. Μια μικρή φλέβα είχε πεταχτεί στον κρόταφο σου και ρυτίδες σκέψεις είχαν απλωθεί επιθετικά γύρω από τα μάτια σου. Αχ τα μάτια σου, δυο σταγόνες μέλι θυμαρίσιο. Η μύτη ακόμα πιο αυστηρή. Όταν παίρνεις το αυστηρό σου ύφος, θαρρείς από τη μύτη βγαίνει όλο. Στόμα ερμητικά κλειστό. Μια γραμμή, σα κλειδωμένη αμαρτία. Ετοιμοπόλεμη αμαζόνα. Δεν άντεχα. Ήμουν τόσο κουρασμένος που έγειρα και κοιμήθηκα. Τότε, σ' ένοιωσα. Έφυγες από δίπλα μου. Με άφησες πάλι μόνο. Ξύπνησα στο κρύο μια ζεστή ημέρα.

Θαρρείς πως οι σκιές αργοσάλευαν καθώς η ηλιαχτίδες του ξημερώματος χόρευαν ανάμεσα στα παιχνιδιάρικα σύννεφα που είχε αφήσει έρμα στον άνεμο το πρωινό μπουρίνι. Κοιτούσε τη θάλασσα μυρίζοντας το νωπό χώμα που παρέσερνε το άρωμα των λίγων γιασεμιών που είχαν μείνει να στολίζουν τον φράχτη.  Εκείνη εμφανίστηκε στη μέση της αυλής φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα, συνοδεύοντάς το με ένα επίσης άσπρο καπέλο με πλατύ μπορ που το στόλιζαν μια σειρά από μικροσκοπικά κίτρινα και κόκκινα μπουμπούκια. Έτρεξε, σχεδόν αιωρήθηκε μέχρι την άκρη του φράκτη. Εκεί στάθηκε, τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών της και έστρεψε το κεφάλι της προς εκείνον. Τα μαλλιά της ακολούθησαν την κίνηση χαϊδεύοντας τους λεπτούς της ώμους καθώς το βλέμμα της έπεσε επάνω του. Το βλέμμα της σα φως τον έλουσε διεισδύοντας βαθιά θαρρείς προσπαθώντας να αγγίξει την ψυχή του όπως τότε που τον αγαπούσε. Με αυτή τη σκέψη, τα μάτια του εστίασαν ξανά και το όραμα χάθηκε όπως τα πρωινά όνειρα . Η αγάπη υ...

(Διαβάζεται με κλαυτή διάθεση της κηδείας, αυτή ακριβώς πριν το νευρικό γέλιο.) - Ώστε παραιτείστε Δόκτορ; - Ε, ναι. - Έτσι απλά; - Ε όχι ακριβώς! - Δηλαδή; - Ε να, έρχεται και αυτή η στιγμή... - Της παραίτησης; - Όχι βρε αδερφέ... - Ε τι; - Να ας πούμε πως τα "γιατί" που σε τρώνε τα απαντάς με ένα "έτσι". - Μετά συγχωρήσεως Δόκτορ αλλά εμένα για παραίτηση μου κάνει όλο αυτό. - Ωχ βρε αδερφέ. Κουράστηκα. Πρέπει να προχωρήσω παρακάτω. - Που παρακάτω; Στην επόμενη παραίτηση; - Γιατί το λες αυτό; - Κοίτα πίσω σου; - Που; - Πίσω στην πορεία σου μέχρι τώρα. - Τι να δω; - Τις επιτυχίες σου. - Ε ναι και; - Πέτυχες όπου δεν παραιτήθηκες. Σωστά Δόκτορ; - Χμ ναι σωστά. Ε και; - Δες τώρα τις αποτυχίες σου. - Γιατί; - Για να δεις ότι όσα δεν πέτυχες είναι εκείνα από τα οποία παραιτήθηκες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. - Που το πας που το φέρνεις. Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς. - Ναι ξέρω Δόκτορ. Ποτέ δεν είναι. - Τι εννοείς πάλι; - Εννοώ ότι δεν λέ...

Ναι έχεις δίκιο, κι εγώ το ίδιο θυμώνω. Με την αγάπη, με μένα και με σένα, άλλα δεν αντέχω... Θυμάσαι έλεγες ότι θες να με βάλεις μέσα σου . Δεν ξέρω τι έκανες τελικά?... Αισθάνομαι να περιφέρομαι ζαλισμένος... εκεί απέξω. Γιατί μέσα μου πιέζεσαι, χάνεις τον έλεγχο, δεν αντέχεις και κλωτσάς να σπάσεις μια ξεκλείδωτη πόρτα για να βγεις έξω, αγρίμι, χωρίς να λογαριάζεις τίποτα γιατί μάλλον πνίγεσαι. Μετά, εκεί έξω περιφέρεσαι ζαλισμένος και όταν σε πιάσει για καλά τ' αγιάζι ξαναέρχεσαι μέσα. Όμως έχεις γκρεμίσει πόρτες και παράθυρα και μπάζει ο βοριάς από παντού... Ακόμα κι έτσι εγώ πάντα είμαι εκεί να μπεις μέσα μου όσο αυτό το αφήνεις να υπάρχει...

Φαντάσου πως είναι τέσσερις κοπέλες και έρχομαι και λέω: -Κορίτσια τι λέτε για ένα γρήγορο; -Αχ δε μπορώ! Έχω πονοκέφαλο. (Με νάζι) -Κι εγώ!  -Κι εγώ! -Εγώ πάλι όχι , και μου κλείνει το μάτι πονηρά. Οπότε ευθύς αμέσως λένε οι άλλες... -Ε κι εμένα μου πέρασε μάλλον.  -Κι εμένα θα μου περάσει... -Εγώ πάλι θα πάρω Depon! (με στόμφο) Έφερα πέντε σφηνάκια.

Κανείς δε μπορεί να σώσει κάποιον που δε θέλει να σωθεί. Για να σώσεις άλλους πρέπει να σώσεις τον εαυτό σου πρώτα. Άρα μάταια προσπαθείς να σώσεις άλλους αφού δε θέλεις να σωθείς. Μάταια προσπαθώ να σε σώσω. Εξάλλου πρέπει να σώσω τον εαυτό μου πρώτα. Αλλά ποιο το νόημα αφού ακόμα κι έτσι, εσύ δε θέλεις να σωθείς.

Έι, ψιτ! Σε σένα μιλάω. ναι σε σένα που κρυφοκοιτάζεις. Έλα, μη κάνεις πως δε καταλαβαίνεις. Αφού βλέπω ότι διαβάζεις κρυφά. Τι πράγμα; Τις σκέψεις μου. Αυτά που γράφω. Να, όπως κάνεις τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Αναρωτιέσαι αν πράγματι μιλάω σε σένα; Δεν είσαι η μόνη που διαβάζεις; Ναι το ξέρω. Μα εγώ σε σένα μιλάω. Ναι σε σένα! Πως το ξέρω; Σε αισθάνομαι. Έχει σημασία; Σημασία έχει αν το ξέρεις εσύ. Εσύ το ξέρεις; Εσύ με αισθάνεσαι όπως κι εγώ; Ίσως. Αλλά τότε γιατί κρύβεσαι; Γιατί δεν εκφράζεις κι εσύ αυτό που αισθάνεσαι. Γράψε, φώναξε, τραγούδα χόρεψε, κάνε κάτι. Η ζωή είναι τόσο μικρή. Αν είναι να αισθανθείς κάτι, τώρα είναι η ώρα, που είσαι ζωντανή. Εκτός κι αν έχεις πεθάνει κιόλας. Αν έχεις πεθάνει και δε το γνωρίζεις. Μη τσιμπιέσαι. Απλά ψάξε. Ψάξε να δεις αν αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι;