Δρόμοι του νου και των λέξεων

Κάποτε έπεσε το πρώτο πέταλο, κι όμως το άρωμά του ακόμα διαρκούσε... Και μετά άλλο ένα, κι άλλο ένα, μνήμες που ταξίδεψαν στη σκέψη μου. Κι άλλο ένα, κι άλλο, ώσπου έμεινα γυμνός, μαραμένο τριαντάφυλλο σε μια άσχημη γλάστρα.

Εσύ όχι εγώ! Λίγη τροφή για σκέψη, από έναν άνθρωπο που καβάτζωσε μισό αιώνα έχοντας πάρει το μερίδιο της ζωής που διεκδίκησε και ίσως και λίγο παραπάνω. Και τι δε θα ‘δινα να ήμουν πάλι στην ηλικία σου! Κάθομαι και σκέφτομαι καμιά φορά αν γυρνούσα πίσω εκεί που είσαι, με τρόπο μαγικό,  τι θα έκανα πρώτιστα διαφορετικό; Καταλήγω τελικά πως θα προσπαθούσα να γίνω λιγότερο αναβλητικός. Να μπορέσω να διεκδικήσω λαίμαργα πιότερα, να μην αφήσω στιγμή να χαθεί χωρίς τουλάχιστον χαρά και ηδονή, να φτάσω πιο χορτάτος εδώ. Όμως για σκέψου μια στιγμή πως εγώ είμαι εσύ, και βρήκες το μαγικό, και γύρισες πίσω εκεί που είσαι τώρα και μπορείς να κάνεις το δικό σου… διαφορετικό. Πες πως δεν είσαι πρώτη φορά σε αυτή τη στιγμή σου. Ήσουν σα κι εμένα, απλά δε το θυμάσαι. Είχες παιδιά, οικογένεια, υποχρεώσεις, δουλειά, προβλήματα. Και το μέλλον; Μια συνεχής δύση προς το τέλος. Το σκοτάδι. Μόνο που σε εσένα δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία. Έγινε το μαγι...

Είσαι γυναίκα πια! Δε μπορώ να σε χαϊδεύω άλλο. Εξάλλου δε το αντέχεις. Και αφού είναι έτσι... Άνοιξε τα φτερά σου. Κι εγώ που σ' αγαπώ, θα προσεύχομαι να πετάξεις. Shields off. Nothing else I can do. You have what you want. No pressure anymore.  Now, you can be free... At least free of me. Μay the sky be the limit, and your sales full of wind. Μόνο να μη φοβάσαι...   Ίσως η ευχή που θα 'θελα να δώσω στα παιδιά μου αν τώρα ήταν η ώρα τους. Ίσως και όχι. Εγώ θα φύγω τώρα. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχω πια. Είμαι βάρος. Βάρος που ξαλάφρωσε καταναγκαστικά.