Δρόμοι του νου και των λέξεων

Το ποιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να χρειασθεί να κάνεις για ένα φίλο είναι, να τον συγχωρήσεις (αν χρειασθεί). Όμως για όλα υπάρχουν όρια. Μετά από αυτά, μόνο συνειδήσεις.

Κάθε μέρα που περνά μάρτυρας γίνομαι σήψης και παρακμής και χάνω πιότερα την πίστη μου στον άνθρωπο που αρχών απόντων βυθίζεται βαθύτερα, γουρούνι, σε βούρκο προσωπικοτήτων μικρών που αδιάκριτα γενικευμένος σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας γιγαντώνεται.  

"...μια ασφάλεια ότι αν σου συμβεί κάτι θα υπάρχει κάποιος να σε φροντίσει, να σου σταθεί βρε αδερφέ, αλλά ούτε και αυτό το έχεις τώρα, και μια ψυχή βρε αδερφέ να φας ένα κομμάτι ψωμί μαζί το βράδυ που γυρνάς στο σπίτι, ένα χάδι, μια αγκαλιά και αν μπορεί να σε κοιτάει και να νιώθεις γυναίκα ή ακόμα περισσότερο να βλέπεις στα μάτια του τον εαυτό σου 20 χρόνια πριν, χαλάλι που έχει και 5 κουσούρια (εξάλλου θα του τα φτιάξεις και αυτά συν το χρόνο)..." "Με τα θετικά είναι που τα χάνεις και προκειμένου να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο και να χάσεις ενδεχομένως τον έλεγχο, ουστ από δω. Για ρίσκα είμαστε τώρα; Αλλά ερωτεύεσαι μόνο όταν χάνεις τον έλεγχο. Πρέπει να το νιώσεις καμιά φορά. Δε λέω να τα γαμήσεις όλα. Αλλά αφέσου, και όπως λέει ένας φίλος, κάτσε πάνω στο κύμα. Μη το παλεύεις, θα σε καταπιεί. Κάτσε πάνω και όταν σε βγάλει σε ακρογιάλι και πατήσεις στεριά θα δεις αν σου αρέσει και θα έχεις πάλι τον έλεγχο να κινηθείς. Και στην τελική τι είχες, τι έχασες. ...

Μη χάσεις το sex appeal σου! Σε παρακαλώ! Γιατί αν το χάσεις και αυτό... Χαθήκαμε. Κι εγώ δε θέλω να χαθούμε! Γιατί σ' αγαπώ! This is what I call a mind fuck! If these lines above were to be translated in LISP * That would be the CDR of the CDRs. The perfect tailed recursion. ** And that my friends will always be the difference between human intelligence and artificial intelligence! Human intelligence adds a touch of romance, humor and appeal in multiple dimensions above beauty! * LISP is a 3rd generation artificial intelligence programming language ** I know this is probably impossible to follow if you are not an IT gig, but who said IT nerds can't write poetry? A tailed recursion is a beautiful infinite loop like a fractal to infinity.

Τους ξύπνησαν τα ποδοβολητά των ζώων που έτρεχαν από το βουνό με κατεύθυνση το κέντρο του δάσους. Ο πρίγκιπας παρατηρούσε το φαινόμενο με απορία όταν ένα ελάφι στάθηκε μπροστά του και του μίλησε. "Εσύ είσαι ο θλιμμένος πρίγκιπας ο άρχοντας του τόπου;" "Ναι." "Πρίγκιπα μου βοήθησε τα πλάσματα του Δάσους. Εκεί στο βουνό πάνω από το δάσος, ένα πλάσμα σκοτεινό γεμάτο μίσος και κακία εξαπέλυσε ένα ξόρκι φοβερό!" είπε το ελάφι με μάτια γουρλωμένα από ένταση και αγωνία. "Δηλαδή;" "Όλη μέρα ουρλιάζει και οδύρεται και όπου ταξιδεύουν οι κραυγές της η φύση μαραίνεται και το μυαλό των ζωντανών τρελαίνεται. Μόνο τη νύχτα σιωπά!" "Ε ας πάτε πιο μακρυά, δε γίνεται;" "Άρχοντα μου το ξόρκι που εξαπέλυσε κάνει τα μαύρα αυτά τα ουρλιαχτά να ταξιδεύουν πιο μακριά και κάθε μέρα που περνάει το ξόρκι δυναμώνει και οι φωνές απλώνονται πιο πέρα. Η βόρεια πλευρά του δάσους έχει κιόλας μαραθεί. Υπέκυψε στο σκοτάδι. Αν αυτό συνε...

Το τι μπορείς το ξέρω όμως εκεί που το εγώ σου το καθοδηγεί το τέλος δε θα είναι αρχή και ο πρίγκιπας θα μπήξει το σπαθί στα στήθη της μάγισσας και θα ξαναγεννηθεί. (το πρόβλημα μου είναι ότι υπάρχει μια γυναίκα που, θέλει ή κιόλας το κάνει, να διαβάζει στο εγγόνι της την ιστορία.. Ε δεν κάνει να δώσω τέτοιο τέλος σε ένα παραμύθι.)

Το σούρουπο που πλησίαζε χαϊδευότανε με τους ήχους κάποιου μπεντίρ που ακουγόταν στο βάθος. Ο πρίγκιπας καθόταν στην βεράντα της κρεβατοκάμαρας του και προσπαθούσε ν' αφουγκραστεί το δείλι. Ο ήλιος έδυε στη Μέκκα και η πόλη μπροστά του έσβηνε σιγά-σιγά τους ήχους τις ημέρας, ενώ το μαγεμένο δάσος δίπλα από τα τείχη παρέδιδε την ημέρα στις οσμές τις νύχτας. Και έτσι οι φωνές των μικροπωλητών και οι μυρωδιές του παστουρμά και του σουτζουκιού δίναν τη θέση τους στη φρεσκάδα της φυλλωσιάς και το τραγούδι των γρύλων.  Μόνο το μπεντίρ φαινόταν αφύσικο μα τόσο ταιριαστό. Μουσική υπόκρουση στο γρυλοτράγουδο.  Κι όμως, όσο κι αν τ' ακούσματα ήταν τόσο ταιριαστά στα πριγκιπικά αφτιά οι αιτίες του ήταν απεχθείς και ανυπόφορες. Ο πρίγκιπας είχε μεγαλώσει και οι γιορτές που οργάνωνε ο πατέρας του προσπαθώντας να τον προξενέψει γι άλλη μια φορά του ήταν αδιάφορες και απόμακρες. Σήμερα δε ταξίδευε στη συνηθισμένη θλίψη του. Το επίκεντρο της σκέψης του ήταν δυο μάτια. Δυο μάτια τό...

Εκεί ψηλά στο βουνό υπήρχε ένα σπήλαιο. Κανείς δε τολμούσε να πλησιάσει. Η φήμη έλεγε ότι μέσα στο σπήλαιο είχε το σπιτικό της μια μάγισσα, μια μαύρη χήρα. Ο πολύς κόσμος γνωρίζει ότι χήρα είναι εκείνη που έχασε τον άντρα της. Όμως στην πραγματικότητα χήρα είναι εκείνη που έχει στερηθεί πολλά. Ή αλήθεια ήταν ότι σε αυτή τη περίπτωση η μάγισσα είχε στερηθεί την αγάπη.  Μικρή όταν ήτανε, ζούσε στους πρόποδες του βουνού μέσα στο μαγεμένο δάσος κοντά στον κόσμο. Η ιστορία λέει ότι ήταν νεράιδα. Μα δεν ήταν σαν όλες τις άλλες. Ήταν πεντάμορφη και γλυκιά, γεμάτη καλοσύνη. Καθώς το μαγεμένο δάσος της έδινε νεραϊδοδύναμη, απ' όπου περνούσε σκόρπιζε την ομορφιά και την γαλήνη. Όμως το δάσος έδινε αυτή τη δύναμη στις νεράιδες όσο ζούσαν μέσα του και αν απομακρυνόντουσαν για λίγο η δύναμη αυτή εξασθενούσε σιγά σιγά. Έπρεπε να γυρίσουν ξανά πίσω για να την ανανεώσουν. Όσο περισσότερο έμεναν στο δάσος τόσο περισσότερη δύναμη ξαναποκτούσαν, μα ποτέ όση είχαν αρχικά. Η νεράιδα αυτή εί...

Θα φύγω. Που θα πας. Μακριά, όσο πιο μακριά μπορώ. Γιατί, σε κυνηγάει κανείς; Όχι. Τότε; Ε δε βλέπεις πως είναι τα πράγματα; Ναι βλέπω. Και δε φοβάσαι; Φοβάμαι. Ε τότε καταλαβαίνεις. Όχι. Τι εννοείς; Δεν έχω μάθει να φεύγω. Μ' αφού φοβάσαι. Ποιος σου είπε ότι όσοι μένουν δε φοβούνται; Τι κάνουν; Πολεμούν! Δε θέλω να πολεμήσω. Κανείς δε θέλει. Τότε; Πολεμάς έτσι κι αλλιώς. Κι αν όχι; Τότε είσαι καταδικασμένος. Γιατί; Γιατί θα φεύγεις πάντα. Δε θα στεριώσεις πουθενά... Γιατί; Θα είσαι πάντα κυνηγημένος από τον εαυτό σου. Λιποτάκτης. Και είναι κακό αυτό; Ίσως... Μεγαλώνοντας. Τι εννοείς; Γίνεσαι συλλέκτης μισών. Τι μισών; Μισές αναμνήσεις, μισά όνειρα, δουλείες, εμπειρίες, έρωτες και ανεκπλήρωτοι πόθοι. Α! Δεν είναι ωραίο αυτό! Το ξέρω. Σε όλους συμβαίνει. Είναι αλήθεια όμως. Συμβαίνει σε όλους είπες; Ναι, αλλά όχι πάντα ή για πάντα. Και πια είναι η λύση; Να μείνεις. Να πολεμήσεις. Μα φοβάμαι. Να νικήσεις! Κι αν δε τα καταφέρω; Κι αυτό σ...

"...Woe to you, Oh Earth and Sea For the Devil sends the beast with wrath Because he knows the time is short Let him who hath understanding reckon the number of the beast For it is a human number Its number is Six hundred and sixty six ." (Revelation 12:12) Not what I want, but what I am capable of. This is what scares me the most, wakes me in the middle of the night. Because the beast lives in us all and we are all capable of unleashing it. And I am not without sins. One more, one less makes no difference. Does it? Let's not try. Been there, done that, living with it. No logic in that. Everyone can destroy, few are gifted to build. To love. I want no more sins. Please no more. No sense to that... Please... let me be... Then again, I'm losing my mind and there's a thin line between love and darkness. And the Prince may be awaken any time. The Prince of Darkness...