Δρόμοι του νου και των λέξεων

Θαρρείς πως οι σκιές αργοσάλευαν καθώς η ηλιαχτίδες του ξημερώματος χόρευαν ανάμεσα στα παιχνιδιάρικα σύννεφα που είχε αφήσει έρμα στον άνεμο το πρωινό μπουρίνι. Κοιτούσε τη θάλασσα μυρίζοντας το νωπό χώμα που παρέσερνε το άρωμα των λίγων γιασεμιών που είχαν μείνει να στολίζουν τον φράχτη.  Εκείνη εμφανίστηκε στη μέση της αυλής φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα, συνοδεύοντάς το με ένα επίσης άσπρο καπέλο με πλατύ μπορ που το στόλιζαν μια σειρά από μικροσκοπικά κίτρινα και κόκκινα μπουμπούκια. Έτρεξε, σχεδόν αιωρήθηκε μέχρι την άκρη του φράκτη. Εκεί στάθηκε, τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών της και έστρεψε το κεφάλι της προς εκείνον. Τα μαλλιά της ακολούθησαν την κίνηση χαϊδεύοντας τους λεπτούς της ώμους καθώς το βλέμμα της έπεσε επάνω του. Το βλέμμα της σα φως τον έλουσε διεισδύοντας βαθιά θαρρείς προσπαθώντας να αγγίξει την ψυχή του όπως τότε που τον αγαπούσε. Με αυτή τη σκέψη, τα μάτια του εστίασαν ξανά και το όραμα χάθηκε όπως τα πρωινά όνειρα . Η αγάπη υ...

Κι είναι τόσα όσα θέλω να πω, θέλω να γράψω. Ίσως γιατί αισθάνομαι πως αν αρχίσω να μιλάω φωναχτά θα με πάρουν για τρελό αφού δεν υπάρχει κανείς για να με ακούσει. Κι αφού δεν υπάρχει κανείς γράφω, κι αφού γράφω δημοσιεύω κι αφού δημοσιεύω μπορεί να μ' ακούσει κανείς. Και όντως κάποιοι διαβάζουν, δε ξέρω αν ακούν όμως. Γιατί, πολύ ησυχία έχει εδώ. Σαν να μην ακούει κανείς. Υπήρξαν μερικοί λίγοι που κάτι ψιθύρισαν μια δυο φορές αλλά και πάλι ησυχία. Κι όπου πολύ ησυχία και μοναξιά. Κι είναι τόσα όσα θέλω να πω, θέλω να γράψω. Ίσως γιατί αισθάνομαι πως αν αρχίσω να μιλάω φωναχτά θα με πάρουν για τρελό αφού δεν υπάρχει κανείς για να με ακούσει. Κι αφού δεν υπάρχει κανείς γράφω, κι αφού γράφω δημοσιεύω κι αφού δημοσιεύω μπορεί να μ' ακούσει κανείς. Και όντως κάποιοι διαβάζουν, δε ξέρω αν ακούν όμως. Γιατί, πολύ ησυχία έχει εδώ. Σαν να μην ακούει κανείς. Υπήρξαν μερικοί λίγοι που κάτι ψιθύρισαν μια δυο φορές αλλά και πάλι ησυχία. Κι όπου πολύ ησυχία και μοναξιά. Κι είναι...

Θα 'θελα... Τι;  Τίποτα... Σίγουρα; Όχι. Τι όχι; Ε... Δηλαδή ναι. Καλά. Τι καλά. Καλά! Έτσι απλά; Ναι έτσι απλά. Ε είσαι αναίσθητος! Τι;! Τίποτα. Πως τίποτα; Είπες ότι είμαι αναίσθητος! Ε αφού το άκουσες γιατί ρωτάς; Άργησα να το χωνέψω. Ωραία. Τι ωραία; Ωραία! Καλά. Τι καλά!!! Που το βλέπεις το καλά;;; ... Δε μου λες τρελάθηκες; Ναι, βγάλε με και τρελή από πάνω! Θέλεις να μου πεις τι συμβαίνει;  Τίποτα. Ε πως τίποτα; Έλα τώρα πες μου. Όχι. Αφού σ' αγαπάω. Όχι. Τι όχι. Δε με αγαπάς.  Γιατί; Γιατί άμα μ' αγαπούσες...  Ναι;... Θα μου έδινες αυτό που δεν έχω; Τι είναι αυτό;  Δεν ξέρω.  ...; Δηλαδή ξέρω... ... Τέλος πάντων. Καληνύχτα!   Έτσι απλά; Ναι έτσι απλά.  Όπως επιθυμείς. Καληνύχτα. ... ... Γουρούνι! !

Έχουμε μπει σ' ένα νέο κύκλο. Εκείνο απ' όπου ξεκινήσαμε υπάρχει, αλλά είναι διαφορετικό. Υπάρχει πάντα ο έρωτας λίγο πιο σπάνιος τώρα λιγότερο ερωτικός αλλά προ πάντων συνεπής... μαγνήτης. Ο έρωτας. Ο έρωτας είναι εκεί. Λίγο πιο ανώδυνος και ίσως στο τέλος γίνει πιο αγνός. Απαλλαγμένος από υποκρισίες καθαρός χωρίς αγάπη ξέγνοιαστος. Δεν έχει την ίδια ένταση, το ίδιο πάθος. Δεν έχει την ίδια έγνοια μ' αυτή της αγάπης. Τα λόγια είναι λόγια κι όπως λέει ο τραγουδοποιός, τα λόγια κομμάτια.  Τα λόγια μπορούν να σκοτώσουν την αγάπη μαζί μ' αυτή όμως σκοτώνουν και τις οδύνες της. Ο έρωτας όμως υπάρχει. Ο έρωτας για το παιχνίδι, ο έρωτας για τις συνεχείς προκλήσεις, και προσκλήσεις σ' αυτόν. Το παιχνίδι... η ένταση. Πληγώνει όμως και σκοτώνει την αγάπη. Το μυαλό προκαλεί ξανά και μετά λίγο καιρό, οι άνθρωποι σμίγουν ξανά και υποτάσσονται στον έρωτα. Νομίζω ότι τελείωσα εδώ. ...

  Και τώρα πριν ξαπλώσω, θα σε ονειρευτώ. Μα "Τι τραγούδι να σου πω,  εκεί που πας;" Κι αναρωτιέμαι αν σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι τελικά. Κι αν τελικά μες το μυαλό μου, όσο θέλεις να νομίζεις είσαι. Αναρωτιέμαι αν ξέρεις ποια είσαι εσύ,  αρχή για μένα και τέλος στη ροή. Μια σκέψη που από αλλού ξεκίνησε και έφτασε αλλού. Είναι που πάω να χαρώ κι εσύ βρίσκεις και λυπάσαι. Γιατί χαρά σου δίνουν τα οξύμωρα κι εμένα η αγάπη. Κι έτσι αρχίζω απ' αλλού και σ' άλλα καταλήγω. Αλλά όσο ο χρόνος προχωρά μαραίνονται οι ώρες. Γι αυτό σου λέω τις στιγμές μη τις χαλάς με μπόρες. Θα έρθει μια μέρα που αληθινά θα ψάξεις μα θα με χάσεις. Όσο κι αν θα θέλω να είμαι εδώ θα έχω χαθεί, δε θα μπορώ. Αφού όλα έχουν τέλος, ζωή που χάνεται στου χρόνου το έλος. Μα εσύ προτιμάς να ζεις μονάχη, νικητής θαρρείς θα βγεις από τεχνητή διαμάχη. Κι έτσι περιμένοντας το παραμύθι θα χάνεσαι πάντα μέσα στου χρόνου τη λήθη. ...

 Εγώ πάντα θα μιλώ σε εσένα. Ποια είσαι ; Μόνο εσύ το ξέρεις. Ότι κι αν πω εγώ μάταιο είναι και περιττό. Να ξέρεις όμως πως εσύ ήσουν όλα για μένα όνειρο ψυχής, πηγή ζωής που στέρεψε. Ναι ονειρεύομαι, μόνο εσένα, πάντα εσένα αρκεί εσύ να το πιστεύεις. Γιατί να ξέρεις πως εσύ ήσουν για μένα όλα όνειρο ψυχής, νήμα ζωής που κόπηκε. Ποια είσαι εσύ ίσως γνωρίσω πιο πιθανό ν' αποδημήσω. Αφού εσύ το όνειρο προσπέρασες, και τ' άφησες να σβήσει πριν ακόμα ξημερώσει το πρώτο δειλινό.  Η σκέψη μου θολή όνειρα που ξεχνιούνται το πρωί μικρές σαθρές στιγμές από αναμνήσεις που δεν επιβίωσαν μια μέρα.

Αριστερά είχε δύο γεράνια και μια τριανταφυλλιά. Τα γεράνια φουντωμένα απολάμβαναν το ξεκίνημα της άνοιξης. "Άνοιξη" σκέφτηκε. "Γιορτάζει η φύση, ξαναγεννιέται". Το βλέμμα του έπεσε στην τριανταφυλλιά. Ένα σκούρο κόκκινο, σχεδόν μαύρο, μοναδικό κουρασμένο μπουμπούκι ψυχορραγούσε στο πλάι. "Εσύ γλυκιά μου είσαι σαν και μένα. Ευαίσθητη. Χρειάζεσαι φροντίδα κι αγάπη για να δώσεις τ' αρώματα σου το καλοκαίρι". Τα μάτια του γέμισαν νοσταλγία και θλίψη. Μετά κοίταξε πάλι την τριανταφυλλιά με συμπάθεια. "Σε παραμέλησα γλυκιά μου το χειμώνα και μου κρύωσες" της είπε καθώς έσκυψε να μυρίσει το μοναδικό τριαντάφυλλο που του πρόσφερε. Το άρωμά της ισχνό όμως μεθυστικό με μια υπόσχεση από τα παιδικά του χρόνια. Άρωμα ευτυχίας.  Θυμήθηκε τον κήπο της γιαγιάς στο χωριό. Αριστερά, μια μεγάλη πικροδάφνη με ροζ φουντωτά λουλούδια φώναζε "Αντέχω. Αντέχω τα πάντα. Το κρύο, την εγκατάλειψη, την καταπόνηση ακόμα και τη δίψα". Γυναίκα. ...

Υπάρχουν πράγματα που νιώθω που ούτε καν εγώ τολμώ να ξεστομίσω... Όχι ακόμα, όχι ακόμα...

Πειράζει να ρίξω ακόμα λίγο το επίπεδο; Συγνώμη προκαταβολικά! Έχω όμως ψαγμένη φωτογραφία. .. Ζεϊμπέκικο αρχοντικό για λαϊκούς τύπους πικροκαρδισμένους! Άλα! Θέλω να πέσω να χαθώ, σ' αγκάλες του Μορφέος, ποτέ να μην αναστηθώ να μη ξαναγαπήσω. Θέλω να πέσω να χαθώ, στης θάλασσας τα βάθη το κόσμο αυτό ν' απαρνηθώ δίχως άλλο δάκρυ. Θέλω να πέσω να χαθώ να μη γυρίσω πίσω τον άδικο το ντουνιά να μη τον ξαναζήσω. Άλα...! Θέλω να πέσω να χαθώ, σ' αγκάλες του Μορφέος, ποτέ να μην αναστηθώ να μη ξαναγαπήσω. --- Άντε γιατί πήξαμε στον Μπέκετ! Να καούν τα μπερεκέτια! Πια μπερεκέτια βρε μάστορα; Εδώ έχει πάρει φωτιά το τέτοιο μας... Τότε γιατί χορεύεις βρε; Γιατί πάω γυρεύοντας, όπως κι εσύ... Εσύ γιατί βαράς παλαμάκι; Ε; Γιατί έχω εγκλωβιστεί στον κύκλο... Ποιόν κύκλο βρε μάστορα; Αυτόν με την κιμωλία! Και τι σχέσει έχει αυτό; Δεν είναι Μπέκετ. (Αααα... Δεν πάω καλά!) Είχες δεν είχες πάλι... Γιατί όταν πονάει η κ...