Δρόμοι του νου και των λέξεων

Είχαν περάσει άλλα 20 χρόνια από την τελευταία φορά που σμίξανε. Χωρίζουν βλέπεις οι άνθρωποι, ακόμα κι εκείνοι που φτιάχτηκαν για να μείνουν μαζί. Τα φέρνει η ζωή ανάποδα συχνά. Σαν χτες του φαινότανε που κατεβαίνανε μαζί την παραλιακή. Είχαν στρίψει δεξιά προς τη θάλασσα εκεί που ο δρόμος άρχιζε να απομακρύνεται. Την είχε πάει σ' έναν έρημο μόλο και εκεί πήρε το πρώτο της φιλί. Εκεί μαγεύτηκε κι εκεί ξεκίνησαν όλα ξανά. Το αυτοκίνητο, το ίδιο αυτοκίνητο ακολουθούσε, σαν από μόνο του την ίδια διαδρομή. Τίποτα δεν είχε αλλάξει από τότε. Όλα έμοιαζαν ίδια μόνο που τώρα ήταν πρωί και είχε ζέστη. Το αυτοκίνητο έφτασε στον ίδιο σημείο που είχε φτάσει πριν είκοσι χρόνια σαν από μόνο του, σχεδόν αυτόματα. Κοίταξε γύρω του, αναδεύτηκε νωχελικά και τελικά αποφάσισε να βγει στη μαρίνα. Άναψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε να περπατάει κατά μήκος της προβλήτας μέχρι που έφτασε στον μόλο. Σήκωσε το κεφάλι του και την είδε.  Στεκόταν όρθια στην άκρη του κυματοθραύστη και αγνάντευε το πέλ...

Μια σταγόνα ελευθερώθηκε από το σύννεφο και ξανοίχτηκε τρεχαντηράκι του ουρανού να οργώσει τη γη. Στη αρχή κρύωνε και ρυτίδιασε, μετά πάγωσε κι έγινε χιόνι χορευτής που φλέρταρε με τον αγέρα για να προσγειωθεί απαλά στη στέγη ενός σπιτιού. Εκεί έγινε πάλι σταγόνα, γλίστρησε στο λούκι πήρε χρώμα κι αγκάλιασε το χώμα. Περπάτησε λιγάκι, ώσπου σπηλιά συνάντησε και μπήκε να ξαποστάσει. Από εκεί σκαρφάλωσε μέσα στον κορμό μιας ελιάς και πάλι αέρας έγινε στο σύννεφο ανέβηκε ξανά. Στην πραγματικότητα δεν πεθαίνουμε ποτέ. Απλά αλλάζουμε. Καταστάσεις, σύνθεση, ενεργειακό επίπεδο. Δε πεθαίνουμε ποτέ. Μεταλλασσόμαστε. Η αλλαγή είναι όμως επώδυνη. Τόσο, που διαγράφει τις μνήμες. Κι αν σκέφτεσαι να με ρωτήσεις τι έχω στο μυαλό μου θα σου πω, πως από τότε που την γνώρισα, δε ξέρω τίποτα, ούτε καταλαβαίνω. Ξέρει εκείνη για μένα. Αυτό όμως θα είναι μια άλλη ιστορία για όταν έρθει η ώρα της. Προβλέπω πως τίτλος θα 'ναι "Η σταγόνα που ξεχείλισε,,, ξανά" ή κάπως έτσι.

Μη χάσεις το sex appeal σου! Σε παρακαλώ! Γιατί αν το χάσεις και αυτό... Χαθήκαμε. Κι εγώ δε θέλω να χαθούμε! Γιατί σ' αγαπώ! This is what I call a mind fuck! If these lines above were to be translated in LISP * That would be the CDR of the CDRs. The perfect tailed recursion. ** And that my friends will always be the difference between human intelligence and artificial intelligence! Human intelligence adds a touch of romance, humor and appeal in multiple dimensions above beauty! * LISP is a 3rd generation artificial intelligence programming language ** I know this is probably impossible to follow if you are not an IT gig, but who said IT nerds can't write poetry? A tailed recursion is a beautiful infinite loop like a fractal to infinity.