Δρόμοι του νου και των λέξεων

Θαρρείς πως οι σκιές αργοσάλευαν καθώς η ηλιαχτίδες του ξημερώματος χόρευαν ανάμεσα στα παιχνιδιάρικα σύννεφα που είχε αφήσει έρμα στον άνεμο το πρωινό μπουρίνι. Κοιτούσε τη θάλασσα μυρίζοντας το νωπό χώμα που παρέσερνε το άρωμα των λίγων γιασεμιών που είχαν μείνει να στολίζουν τον φράχτη.  Εκείνη εμφανίστηκε στη μέση της αυλής φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα, συνοδεύοντάς το με ένα επίσης άσπρο καπέλο με πλατύ μπορ που το στόλιζαν μια σειρά από μικροσκοπικά κίτρινα και κόκκινα μπουμπούκια. Έτρεξε, σχεδόν αιωρήθηκε μέχρι την άκρη του φράκτη. Εκεί στάθηκε, τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών της και έστρεψε το κεφάλι της προς εκείνον. Τα μαλλιά της ακολούθησαν την κίνηση χαϊδεύοντας τους λεπτούς της ώμους καθώς το βλέμμα της έπεσε επάνω του. Το βλέμμα της σα φως τον έλουσε διεισδύοντας βαθιά θαρρείς προσπαθώντας να αγγίξει την ψυχή του όπως τότε που τον αγαπούσε. Με αυτή τη σκέψη, τα μάτια του εστίασαν ξανά και το όραμα χάθηκε όπως τα πρωινά όνειρα . Η αγάπη υ...

Βγαίνω. Που πας; Περπάτημα και φαγητό... (Πάλι μ' αφήνεις μόνο, αλλά δε θα το γράψω...) Ζηλεύω και τη σκιά σου που θα είναι μαζί σου... ... Ευτυχώς έχει συννεφιά. (ψιθύρισε στον καιρό...)   Μα ο καιρός δεν άκουσε και πήρε λόγια και αισθήματα και τα σκόρπισε στη νοτιά. Είναι ήρωες όσοι αγαπιούνται μα ζούνε χώρια.

Κάποτε κοιτούσα ουρανό και είδα συννεφάκι και η καρδιά μου σφίχτηκε μη μου πάθεις κάτι. Τώρα δε βλέπω ουρανό βλέπω μόνο καταιγίδα και η καρδιά μου ράγισε και χάθηκε κι η ελπίδα. Βλέπεις τα χρόνια πέρασαν κι αφήσανε σημάδια που όσο και αν προσπαθώ δε σβήνουνε με χάδια. Τώρα δε βλέπω ουρανό βλέπω μόνο καταιγίδα και η καρδιά μου ράγισε και χάθηκε κι η ελπίδα. Τα χρόνια όμως δε πέρασαν για σένανε μονάχα ίσως να μη μπορείς να δεις έχω κι εγώ σημάδια. Τώρα δε βλέπω ουρανό βλέπω μόνο καταιγίδα και η καρδιά μου ράγισε και χάθηκε κι η ελπίδα. Πίστευα πως γιάνουν οι πληγές μόνο με αγάπη μόνο που όσο προσπαθώ μοιάζει να ρίχνω αλάτι.