Δρόμοι του νου και των λέξεων

Πως γίνονται οι άνθρωποι έτσι; Πως γίνεται η αγάπη να τελειώνει; Και ξαφνικά άρχισα να παγώνω... Γιατί μόνο όσο υπάρχει αγάπη υπάρχει ομορφιά! Μακριά της κτήνος γίνεται, πλάσμα θλιβερό! Και ξαφνικά έπαψα να νιώθω... Πως γίνεται να γυρίσει την πλάτης του σε τέτοια ομορφιά; Πως έγινε και πρόδωσες τον Παράδεισο για ένα μήλο; Και ξαφνικά έπαψα να υπάρχω...

Κάθε δράση έχει αντίδραση γι αυτό σκέψου πριν δράσεις τι αντίδραση προσδοκείς να έχεις. Κάθε ερώτηση έχει απάντηση όμως όταν ρωτήσεις  να είσαι σίγουρος πως θες ν' ακούσεις. Αν δεν υπάρξει ερώτηση δεν υπάρχει απάντηση κι είναι καλύτερα έτσι γιατί κατά βάθος δε θες να ακούσεις. Αφού εξάλλου στον κόσμο σου υπάρχουν όλες, όλες οι απαντήσεις. Μόνο που δε ξέρεις ότι σ' αυτόν τον κόσμο το δικό μας αυτά που ξέρεις δεν δίνουν λύσεις. Κι ίσως από καιρό να έχεις καταλάβει πως πιότερο πρέπει να ακούς παρά να μιλάς. Ώστε πριν λαλήσεις να γνωρίσεις πως τα λόγια που φτάνουν στις καρδιές των άλλων όπως και στη δική σου καρδιά. Και αν δε ξέρεις τι μιλάς καρδιές θε να ματώνεις και κάποιες απ' αυτές δε θα αντέξουν, θα φύγουν, θα μείνεις μόνη. Έτσι λοιπόν, όταν το στόμα σου ξανά θ' ανοίξεις σκέψου πριν μιλήσεις πως μιας κι αλλού βρισκόσουνα καμιά συγνώμη να ζητήσεις.

"...μια ασφάλεια ότι αν σου συμβεί κάτι θα υπάρχει κάποιος να σε φροντίσει, να σου σταθεί βρε αδερφέ, αλλά ούτε και αυτό το έχεις τώρα, και μια ψυχή βρε αδερφέ να φας ένα κομμάτι ψωμί μαζί το βράδυ που γυρνάς στο σπίτι, ένα χάδι, μια αγκαλιά και αν μπορεί να σε κοιτάει και να νιώθεις γυναίκα ή ακόμα περισσότερο να βλέπεις στα μάτια του τον εαυτό σου 20 χρόνια πριν, χαλάλι που έχει και 5 κουσούρια (εξάλλου θα του τα φτιάξεις και αυτά συν το χρόνο)..." "Με τα θετικά είναι που τα χάνεις και προκειμένου να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο και να χάσεις ενδεχομένως τον έλεγχο, ουστ από δω. Για ρίσκα είμαστε τώρα; Αλλά ερωτεύεσαι μόνο όταν χάνεις τον έλεγχο. Πρέπει να το νιώσεις καμιά φορά. Δε λέω να τα γαμήσεις όλα. Αλλά αφέσου, και όπως λέει ένας φίλος, κάτσε πάνω στο κύμα. Μη το παλεύεις, θα σε καταπιεί. Κάτσε πάνω και όταν σε βγάλει σε ακρογιάλι και πατήσεις στεριά θα δεις αν σου αρέσει και θα έχεις πάλι τον έλεγχο να κινηθείς. Και στην τελική τι είχες, τι έχασες. ...

Περίμενα πως σήμερα θα είχα έμπνευση να γράψω δυο αράδες. Πάντα έχω όταν είμαι θλιμμένος. Όμως τελικά φαίνεται δεν είμαι.  Ανήσυχος είμαι. Θλιμμένος όχι. Είναι που ξέρω ότι ένα αγαπημένο πρόσωπο περνάει δύσκολα. Κι είναι που πλέον αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ, δεν υπάρχει τίποτα να κάνω. Κατάσταση εκτός ελέγχου και το καράβι ακυβέρνητο. Ότι σκεφτώ, ότι και να πω λάθος είναι. Ναι είναι. Γιατί δεν υπάρχει σωστό. Καμιά φορά το μυαλό παίζει τα δικά του παιχνίδια. Δε σε ρωτάει. Απλά παίζει. Το θέμα είναι να το καταλάβεις. Αλλά κι αν το καταλάβεις τι μπορείς να κάνεις ; Η ασπιρίνη δε βοηθάει κι εγώ κάθε άλλο από ειδικός είμαι σε αυτά. Ου μπλέξεις με το μυαλό. Άτιμο πράγμα. Οι σκέψεις φεύγουν και έρχονται σα ταξιδιάρικα πουλιά τιτιβίζουν ανάμεσα στ' αφτιά σου την ώρα που όλα έδειχνα όμορφα για να φυτέψουν ένα τελώνιο που οδηγεί σε παραλογισμό και τρέλα. Περίμενα πως σήμερα θα είχα έμπνευση να γράψω δυο αράδες. Πάντα έχω όταν είμαι θλιμμένος. Όμως τελικ...

Σου εύχομαι καλημέρες να φωτίζουν τη ζωή σου από εδώ και πέρα, γιατί εγώ σκοτάδι ήμουνα  φαίνεται κι ας ήμουν επιλογή δεύτερη πάντα στην πολύξερη ψυχή σου. Αποχωρώ γιατί δε με χρειάζεσαι ότι κι αν πιστεύεις εγώ τελείωσα να δώσω αυτό που ζητάς και δεν το ξέρεις δε γνωρίζω πως μόνο να μη υποφέρεις  απέτυχα να σου χαρίσω και το τέλος ίσως χαθείς... ξανά.

Έχουμε μπει σ' ένα νέο κύκλο. Εκείνο απ' όπου ξεκινήσαμε υπάρχει, αλλά είναι διαφορετικό. Υπάρχει πάντα ο έρωτας λίγο πιο σπάνιος τώρα λιγότερο ερωτικός αλλά προ πάντων συνεπής... μαγνήτης. Ο έρωτας. Ο έρωτας είναι εκεί. Λίγο πιο ανώδυνος και ίσως στο τέλος γίνει πιο αγνός. Απαλλαγμένος από υποκρισίες καθαρός χωρίς αγάπη ξέγνοιαστος. Δεν έχει την ίδια ένταση, το ίδιο πάθος. Δεν έχει την ίδια έγνοια μ' αυτή της αγάπης. Τα λόγια είναι λόγια κι όπως λέει ο τραγουδοποιός, τα λόγια κομμάτια.  Τα λόγια μπορούν να σκοτώσουν την αγάπη μαζί μ' αυτή όμως σκοτώνουν και τις οδύνες της. Ο έρωτας όμως υπάρχει. Ο έρωτας για το παιχνίδι, ο έρωτας για τις συνεχείς προκλήσεις, και προσκλήσεις σ' αυτόν. Το παιχνίδι... η ένταση. Πληγώνει όμως και σκοτώνει την αγάπη. Το μυαλό προκαλεί ξανά και μετά λίγο καιρό, οι άνθρωποι σμίγουν ξανά και υποτάσσονται στον έρωτα. Νομίζω ότι τελείωσα εδώ. ...

Ζεις όπως θες, κάνεις ότι θες, έτσι τουλάχιστον λες κι όμως όχι. Τα προσέχεις όλα, ακόμα και την τροφή σου, κι όμως πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει. Πας να ζήσεις το πάθος να κάνεις το λάθος κι όμως πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει. Λες να μάθεις, μα αν δεν πάθεις, αφού πάντα σε άλλους το ρίχνεις, πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει. Κι ενώ τολμάς και ξέρεις... μπορείς ν' αλλάξεις, βολεύεσαι στη μάζα και... πάλι ο εαυτός σου σε προδίδει.  Ακόμα κι όταν προσέχεις την τροφή σου  πάντα ο εαυτός σου σε προδίδει. Κι εκεί που πέφτεις στα μάτια τα δικά σου  και πάλι - γαμώτο - ο εαυτός σου  σε προδίδει.  Για τι μέσα σου ξέρεις, σφάλματα δικά σου κι ακόμα κι αν, σε άλλους πάντα ακουμπήσεις  ο εαυτός σου σε προδίδει. Αφού το ξέρεις, δε σε βολεύει η βόλεψή σου αφού πάντα έτσι, ο εαυτός σου θα σε προδίδει. Όμως σαν το κάνεις αρκετά, στο τέλος θα πιστέψεις πως δεν είναι έτσι και θα πονάς... αφού και έ...

Πως γίνεται  ενώ ξέρω  κάθε φορά  να πιστεύω άλλα,  όταν έχω δει  να ξανακοιτώ και άλλο τοπίο  να προσδοκώ. Κι αφού,  τα μάτια μου  δε φταίνε  κι εικόνες δεν αλλάζουν  τότε για όλα υπεύθυνη είναι  μόνο η καρδιά.  Αν όμως η καρδιά δεν αισθάνεται και δε πονάει η θλίψη που συνοστίζεται αρρώστια του μυαλού φαίνεται θα είναι.

Θλίβομαι με τους ανθρώπους που περνούν μια ζωή μπροστά στον καθρέπτη της ζωής χωρίς ποτέ να διακρίνουν την ψυχή τους.

Τα μάτια μου προδίδουν τα πάθη μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου προδίδουν την αγάπη μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου λίμνη και οι καημοί μου νούφαρα, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου ηφαίστειο, φωτιά τα δάκρυά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου καθρέπτης, άβυσσος η ψυχή μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου κουράστηκαν νέκρωσε η καρδιά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω. Τα μάτια μου κενά, έρημα τοπία σαν τα όνειρά μου, γι αυτό δε σε κοιτάω.

"Και τι κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις;" "Εξαφανίζομαι. Παρατηρώ και εξαφανίζομαι." Τόπε και το έκανε, με συνέπεια ξανά. Πουφ! "Βλέπεις, όλα τα θυμάμαι..."

Ποτέ σου δεν μ' αγάπησες και πάντα άλλους σκοπούς είχες. Ποτέ δεν ήμουν αυτός που ήθελες πλάνο; άλλο στο μυαλό σου είχες. Και σχέδια με την ζωή μου έκανες να σβήσουν τις δικές σου πίκρες. Ποτέ σου δεν μ' αγάπησες και λόγια ψεύτικα μου είπες. Που όμως εγώ τα πίστεψα και γέμισα ελπίδες.

Σιγά, σιγά χάνω την πίστη μου,                                            {Ο Τίτλος έχει σημασία} αλλά επειδή αισθάνομαι καλός άνθρωπος,                           {Ακόμα και τα σχόλια μπορεί να έχουν} μόνο σήμερα και όχι τόσο (είμαι και γαλίφης),                    {Τη σκέψη του καλαμαρά} αφού θα κάνω τάμα σε σας που με διαβάζετε, εκλιπαρώντας παράταση από ψηλά,                               ...

Κουράστηκα να περιμένω γι αυτό που δε θα έρθει ποτέ. Λόγια μου ή σκέψεις σου δεν ξέρω. Ναρκοπέδιο οι διάλογοι των ανθρώπων σαν τις σκέψεις τους, γεμάτες αντιφάσεις και άδικα φορτία του χτες. Κουράστηκα να καταπιέζω το συναίσθημα, να είμαι comme il faut. Θέλω ν' αγαπήσω, να δώσω, να φωτίσω κι ας καταδικαστώ. Κουράστηκα να το δουλεύω για τα επουσιώδη, αφού όλα έτσι μοιάζουν μες τον ωκεανό της αγάπης μου. Κουράστηκα και πάρτε το κορμί μου, αμίλητο, ανέκφραστο, νεκρό αφού η ψυχή μου είναι τιμωρημένη να μη μιλάει. Και πριν προκάμεις να βγάλεις συμπεράσματα, δε μιλώ σε σένα. Μιλάω σε όλους εσάς, και μόνο εσάς, που το μυαλό σας ταξίδευσε στις ίδιες σκέψεις.  Δώστε ένα σημάδι ότι υπάρχετε...