Δρόμοι του νου και των λέξεων

Οι σελίδες μου μένουν, όλο και περισσότερο λευκές και τα όνειρα πόνοι τα γεμίζουν μετά το σούρουπο και πριν ξημερώσει άλλη μια μέρα μακριά σου άλλη μια νύχτα χωριστά. Αν κι αυτή τη φορά χαθούμε... Θα είναι για πάντα. Αλλά και πάλι, μη πιστεύεις ότι διαβάζεις και ότι ακούς...

When I was a kid, I didn't know a thing, about anything at all. Strangely enough, but as I grew, I found myself all alone. Everyone around me seems to know all leaving me in the ignorance of my own. So I started learning to improve, in hope I join them in the grove. While far away is where I go I started pretending that I know fearing not to be left alone. And since the little, I would learn would not be enough, I found it easier to play along. After time has passed away, I thought I mastered knowledge all the way. And now I'm proud to be among, all those who claim they own, the answer to the throne. What was the question?

Έκανα άλλη μια στάση στη ζωή μου, άθελά μου, γιατί έτσι έλαχε, κι ανέπλιστα μπορώ να πω, άρχισα να πιστεύω, σ' ένα αύριο δίχως σύννεφα, κάπως ν' αλφαδιάσω τη δική μου ζωή, μόνο και μόνο για να λεκιάσω, το υφάδι της δικής σου και πρωτού καταλάβω την αμαρτία που ποτέ δεν πίστεψα πως υπάρχει, έγινα κάτι ακόμα λιγότερο, βούισμα της μύγας στ' αφτιά σου, υπακούγοντας στα ελάχιστα αρχαίγονα της φυλής μου, απεγνωσμένα ψάχνοντας για ν' αποδείξω πως δεν ήμουν αυτό που πίστευα για μένα, δειλός να ζήσω για μένα, υπόδουλος στην τελευταία εξερεύνηση της ζωής, ψάχνοντας προφανώς να βρω την αλήθεια μες το ψέμα, που τόσο λαχταρούνε όλοι και πρώτιστα εγώ που αχόρταγος ρουφάω, αλλά αδυνατώ να προσφέρω, σ' ένα κόσμο που ελάχιστα καταλαβαίνω, όπως εσύ που μ' άφησες, λίγο κι αμεληταίο να ανασύρω το έλλειμά μου, αυτό για το οποίο ανησυχούσες πριν λίγο να κουβαλήσω τα κομμάτια μου, στο υπόλοιπο της θλιβερής ζωής μου, ανασύρωντας κάθε ξημέ...

There are times I feel so empty when I look inside. I think of you only to realize I feel so sad, I still feel nothing. Then sorrow, and when I get closer, I see the darkness I so despise. Emptiness is a gift when having seen the abyss in your eyes, I fear the dark no more.

Σφάλισε το στόμα μου και έχω τόσα να σου πω, μα φοβάμαι πως, ακόμα και τη φωνή μου έχουν κλέψει, για να πάψω, να πάψω, να μιλώ και για την αγάπη μου να λέω... 

Salvador Dalí  - Metamorphosis of Narcissus, 1937 Κάποτε οι άνθρωποι πρέπει να ωριμάσουν. Να εξελιχθούν. Να μάθουν πως ότι αρχίζει όμορφα, όμορφα μπορεί και να τελειώσει. Φοβάμαι να έρθω να σε βρω, γιατί φοβάμαι. Όχι ότι η σχέση μας θα τελειώσει, αλλά την πίκρα που μπορεί να κρύβει, η τελευταία ανάμνηση της. Γιατί το βλέπω, πως μέσα σου βαθιά το ξέρεις, πως ακόμα κι εσύ διαφορετική πολύ είσαι από αυτό που θέλεις να δείχνεις. Ναρκισσισμός παντρεμένος με εμπάθεια πόνος για τη ψυχή μου, δηλητήριο για τη δική σου που θα ζήσεις τη γνώση της πράξη σου.

Hovering the universe within a mist of starlight I met a blue giant that was sad as its twin brother went dark, dark enough to absorb the immensity of blue in a gravity black dwarf that became the emptyness which gave birth to light for life to commence again within a noiseless bang. Let there be light! יְהִי אוֹר ‬ " Let there be light",   Genesis 1:3, Torah

Στη φουρτούνα πάνω σε συνάντησα, λίγο πριν την τελευταία μου ανάσα ένοιωσα το άγγιγμα σου, ανάταση, σαν ψυχή με πήρες μαζί σου στην επιφάνεια της ζωής σου και με έσωσες. Με πότισες, με τάισες, μου έδωσες όλους τους χυμούς σου και μετά με παράτησες λίγο πριν με αποκτήσεις, και πίσω εκεί που με μάζεψες κι ακόμα πιο βαθιά στην άβυσσο με άφησες. Μα εγώ μεταλλάχτηκα, ένα έγινα με το σκοτάδι και μοιράστηκα. Σε χίλια κομμάτια ταξίδεψα τη νύχτα και σαν σουρουπώνει γίνομαι οι σκιές που αγκαλιάζουν το κορμί σου.

‘Unable to perceive the shape of you,  I find you all around me.  Your presence fills my eyes with your love.  It humbles my heart, for you are everywhere.’ Guillermo Del Toro’s  “ The Shape of Water. ”

The Lovers 2, 1928 by Rene Magritte Μη νομίσεις ποτέ πως όταν χανόμαστε στη σκέψη μου δεν υπάρχεις. Μη νομίσεις ποτέ στη κάψα του ήλιου, μα στη βροχή πως έπαψα να σ' αγαπώ. Κι αν νομίσεις πως... δε μ' αγαπάς πια, της σκέψη διώξε μακριά κι ίσως πονέσει πιότερο η σιωπή στη μοναξιά. Γι' αυτό... Μη νομίσεις ποτέ πως δε σε σκέφτομαι κι εγώ όταν με σκέφτεσαι εσύ. Μη νομίσεις ποτέ στο άδειο σου κρεβάτι, πως μέσα σου δεν είμαι.

I find peace when I look at you... Once we separated, I haven't found peace since, as my heart lost half of its piece.

Φουσκοθαλασσιά τα όνειρά μου γεμάτα στην άκρια της θάλασσας έγειρε να ξαποστάσει τις αντάρες της ζωής του. Σε μια γωνιά του πελάγου σας τράτα παλιοκαιρισμένη άραξε το κορμί του να γεμίσουν τα πνευμόνια παιδικές αναμνήσεις. Όσα δε θυμάται ο γέρος το παιδί μακάρι να ζήσει και πιότερα σιωπηλά μη σαλέψει και χαθεί το θαύμα. Η αγάπη η πρώτη, ο άγγελος που δε πίστεψε το βιός που δε δοκίμασε. Και σα ξυπνήσει την αυγή, νερό αθάνατο να πιεί στου Νέστου τις πηγές. Παρθένα ελατιά μυστήρια νήσος ο παράδεισος που χάθηκε. Ο ύπνος που πάντα εχθρός στη ζωή του χαμένος χρόνος πως να ξεδιψάσει το αχόρταγο μένος του να αναζητά το νόημα της. Ταπεινά και αθόρυβα μη ξυπνήσει κι ακόρεστη πείνα συνεχίσει εμπειρίες κι άλλες για να ζήσει. Φεγγάρι μαγικό και τ' άστρα συντροφιά, κι έχουμε καιρό, και κάθε εμπόδιο για καλό.

Όταν θα γίνω ανάμνηση, Θα είναι πολύ αργά, Για να αντιληφθώ Ότι έγινα αθάνατος .