Δρόμοι του νου και των λέξεων

Στη χάση του φεγγαριού φανερώνονται κι πιο απόκρυφες αλήθειες, εκείνες που κρυβόντουσαν στις πιο βαθιές χαράδρες του μυαλού. Στη χάση του φεγγαριού δαμάζει ο καπετάνιος το κύμα που σα θεριό ντύνει στα μαύρα τις γυναίκες. Στη χάση του φεγγαριού κρύβεται η αγάπη μου αλαφροπατώντας στις σκιές σαν τρομαγμένο ελάφι. Στη χάση του φεγγαριού τα μάτια σου πίστεψα πως θα χορέψουμε μαζί μέσα στη θάλασσα. Στη χάση του φεγγαριού στραβόγιαννο, παλεύω με το θεριό να σώσω ότι όμορφο έχει απομείνει στην καρδιά μου.

  Σήμερα είναι μια νύχτα άδεια από σκέψεις. Αυτό δεν είναι μοναξιά.  Αυτό είναι κενό.  Απόλυτο κενό.  Και είναι περίεργο... Γιατί δεν το έχω ξανανιώσει, θαρρώ ποτέ. Κενό!  Κι έχει μία γοητεία,  με τη γοητεία του διαφορετικού, και τη φρεσκάδα του καινούργιου... Και ταυτόχρονα, νιώθεις μια θλίψη, μια νοσταλγία. Μοιάζει με μοναξιά, αλλά δεν είναι. Σήμερα είναι μια νύχτα άδεια από σκέψεις. Αυτό δεν είναι μοναξιά. Αυτό είναι κενό. Απόλυτο κενό. Γιατί δεν το έχω ξανανιώσει, θαρρώ ποτέ. Κενό!  

Εσύ με λες αστέρι σου Που μοιάζει το ένα τ' άλλο Μ' εγώ σε λέω φεγγάρι μου Που δεν υπάρχει άλλο.  Χρήστος