Δρόμοι του νου και των λέξεων

Καμιά φορά στη χάση μου  σε νοιάζομαι, όχι, σε χρειάζομαι,... πιότερο την ώρα που εσύ κοιμάσαι νοιώθω τη σάρκα μου να σκίζεται που είμαι μακριά σου κι ας ήσουν σιμά μου στα πιο όμορφα όνειρά μου, είμαι πάντα μόνος.

Οι σελίδες μου μένουν, όλο και περισσότερο λευκές και τα όνειρα πόνοι τα γεμίζουν μετά το σούρουπο και πριν ξημερώσει άλλη μια μέρα μακριά σου άλλη μια νύχτα χωριστά. Αν κι αυτή τη φορά χαθούμε... Θα είναι για πάντα. Αλλά και πάλι, μη πιστεύεις ότι διαβάζεις και ότι ακούς...

Θρύψαλα… Μέσα μου όλα κομμάτια αιχμηρά γυαλιά με ματωμένες λόγχες χιλιάδες μικρές καυτές βελόνες μου τρυπάνε τα σωθικά.

I am not writing again. Luck of passion, empty of inspiration run out of substance. Just staying inside, waiting for the right time. It always comes, like waves after waves. It takes you from where you are, will drop you out some time. I'm just waiting, for now, counting time, passing by. Τα υφάδια της μοίρας κανείς δεν τα γνωρίζει, κάτσε πάνω στο κύμα κι όπου σε βγάλει. Όλα έρχονται σ' εκείνους,  που ξέρουν να περιμένουν σ' εκείνους που υπομένουν. Αυτόν τον κόσμο τον έχασα θαρρώ. Με ξεπέρασε ή έμεινα πίσω δε το γνωρίζω. Όμως κύκλους κάνει η ζωή, κι εγώ από παιδί, έχω μάθει να περιμένω.

Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Το πάθος δεν προυποθέτει την αγάπη, αλλά ούτε και αυτή το πάθος. Ταιριάζουν όμορφα μαζί σαν τα παντρεύει ο έρωτας. Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Κι ο έρωτας πεθαίνει σύντομα...

Αλφάδι το μυαλό βουλιάζει μέσα σε χρώματα και ήχους που μοιάζουν από κόσμο αλλόκοτο να γεννούνται απότομα μέσα στη σιωπή να διηγούνται με λέξεις λατρευτές, λαχτάρα, λαγνεία, λοισμονιά, αλλά και λύπη, στις έβδομες και στις έκτες και πάντα μινόρε ακόμα και στις παύσεις, στα κόκκινα, στα κίτρινα, στη γαλήνη και στον ξέφρενο χωρό στο κέφι, στο σπαραγμό κι ακόμα και στο σκοτάδι.

Hello again, my dark friend, though I was in hope, that forgotten I was, seems we have to meet again.

When I was a kid, I didn't know a thing, about anything at all. Strangely enough, but as I grew, I found myself all alone. Everyone around me seems to know all leaving me in the ignorance of my own. So I started learning to improve, in hope I join them in the grove. While far away is where I go I started pretending that I know fearing not to be left alone. And since the little, I would learn would not be enough, I found it easier to play along. After time has passed away, I thought I mastered knowledge all the way. And now I'm proud to be among, all those who claim they own, the answer to the throne. What was the question?

Το έλεγαν πάντα οι γραφές, πως κάποτε κάποιος θα έρθει και θα γράψει ξανά. Νέες γραφές. Έτσι κι έγινε.  Cippus Perusinus Μια μέρα ξαφνικά,  νέα γραφή εμφανίστηκε  από το πουθενά. Κανείς δε ήξερε γιατί λαλούσε αφού γράμματα κανείς τους δε μιλούσε. Και να σου πάλι  απ' το πουθενά η γραφή, γράφει ξανά. Έτσι και σήμερα οι δρόμοι κόσμο γέμισαν και πηγαδάκια  και σούσουρο γινόταν  γιατί άκουσαν λέει  πως η γραφή  ελάλησε ξανά. Έλα μου όμως που οι καημένοι μέναν παραπονεμένοι κι η γραφή τους εγελούσε και τα μυστικά της εκρατούσε.

You twinkle like a little start, in the darkness of my heart. Feels like dancing in a swamp, far better as I was in a dump. Let there be light again. You party like an animal as if life itself gets minimal. Trading norms for experiences not being afraid to get bad. Let there be light again.

Έκανα άλλη μια στάση στη ζωή μου, άθελά μου, γιατί έτσι έλαχε, κι ανέπλιστα μπορώ να πω, άρχισα να πιστεύω, σ' ένα αύριο δίχως σύννεφα, κάπως ν' αλφαδιάσω τη δική μου ζωή, μόνο και μόνο για να λεκιάσω, το υφάδι της δικής σου και πρωτού καταλάβω την αμαρτία που ποτέ δεν πίστεψα πως υπάρχει, έγινα κάτι ακόμα λιγότερο, βούισμα της μύγας στ' αφτιά σου, υπακούγοντας στα ελάχιστα αρχαίγονα της φυλής μου, απεγνωσμένα ψάχνοντας για ν' αποδείξω πως δεν ήμουν αυτό που πίστευα για μένα, δειλός να ζήσω για μένα, υπόδουλος στην τελευταία εξερεύνηση της ζωής, ψάχνοντας προφανώς να βρω την αλήθεια μες το ψέμα, που τόσο λαχταρούνε όλοι και πρώτιστα εγώ που αχόρταγος ρουφάω, αλλά αδυνατώ να προσφέρω, σ' ένα κόσμο που ελάχιστα καταλαβαίνω, όπως εσύ που μ' άφησες, λίγο κι αμεληταίο να ανασύρω το έλλειμά μου, αυτό για το οποίο ανησυχούσες πριν λίγο να κουβαλήσω τα κομμάτια μου, στο υπόλοιπο της θλιβερής ζωής μου, ανασύρωντας κάθε ξημέ...

Γυμνή να σε ονειρευτώ θέλω αφού δε μ' αφήνουν να σ' αγγιξω, σ' ένα όνειρο τόσο έντονο ώστε να νιώσω στην οσμή σου την αντάρα.

Την λάμψη του το πρόσωπό σου, την έκλεψε από τα μάτια σου, καθώς τα χρόνια πέρασαν με το τραγούδι στα χείλι σου τα μάτια σου περπάτησαν σε κάμποσα σκοτάδια, τα δάκρυα θαρρείς τα θόλωσαν για πάντα, για να μην είναι πια τα μάτια που εγνώρισα, αυτά που αγαπώ.

Την είδα να κάθεται στην πέτρα πάνω απ' το γυαλό, αγνάντι το μάτι της στο αέναω θαρρείς το μέλλον μελετούσε στον καιρό. Θυμάμαι όταν έπαιζε παιδί πάνω στην ίδια πέτρα πάνω απ' τ' άφρισμα δροσιά και νιάτα φάντζαν για πάντα. Την είδα σα το φάντασμα γύρω απ' την ίδια πέτρα με τ' ασπρα τα μαλάκια της και μια κατσαρή κορδέλα να ψάχνει τα χαμένα. Tώρα μόνο υπάρχει πάντα η ίδια πέτρα που έπαιζε κι αγνάντευε πάνω απ' το γαλάζιο κάποτε εκείνη η κοπέλα.

An old person, is all I see, when you stand in front of me. And since its all about sex, you once concluded, I saw no point no more. So here we are at peace though it seems there's more for you to fall the way you think of me. How sure you think, you even understand all you see? Never had second thoughts or doubted thee? Serioucly, How sure can you be? Am I so obvious you think? Or are you just enjoying falling into the pit pretending to be a vic in love with your own misery just because it makes me sick?

Σφάλισε το στόμα μου και έχω τόσα να σου πω, μα φοβάμαι πως, ακόμα και τη φωνή μου έχουν κλέψει, για να πάψω, να πάψω, να μιλώ και για την αγάπη μου να λέω... 

Ξαφνικά χάθηκε κάθε ήχος. Έγινε εκκωφαντική σιωπή, αδιαπέραστη ακόμα και για το στόμα σου που μάταια ανοιγοκλείνει σκορπώντας απειλές. Αδιαπέραστη ησυχία σαν θάνατος, όμως εγώ ελευθερώθηκα κι ας πεις ότι θες αφού πια δεν υπάρχεις σε κατάπιε ο λεβιάθαν και σε τράβηξε μαζί του στα όρια της αβύσσου.

Απ’ όσα έκαμα κι απ’ όσα είπα να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν. Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου. Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με πολλές φορές που πήγαινα να πω. Οι πιο απαρατήρητές μου πράξεις και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα — από εκεί μονάχα θα με νιώσουν. Aλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν. Κατόπι — στην τελειοτέρα κοινωνία — κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα βέβαια θα φανεί κ’ ελεύθερα θα κάμει. (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993) Διαβάστε όλο το άρθρο

Τα χείλη σου με δίψασαν, τα μάτια σου, γαλάζιες τρικυμίες πλημμύρισαν τις αισθήσεις μου αφήνοντας βελόνες άπειρες να τρυπήσουν το κορμί μου καθώς αναμνήσεις ξύπνησαν παλιούς ανεκπλήρωτους πόθους στην αγκαλιά σου.

Έτσι ξαφνικά, η ανάμνηση πήρε μορφή και του έγνεψε χαρούμενα από την άκρη της οθόνης του...