Δρόμοι του νου και των λέξεων

(Τηλέφωνο χτυπά) ... - Παρακαλώ; - Έλα βρε φιλαράκι (Όλοι γίναμε βορειοελλαδίτες ξαφνικά... στα λόγια)  - Ποιος είναι; - Ρε φιλαράκι δε με γνώρισες; (Τα νεύρα μου!!!)  - Όχι ρε φίλε, δεν είναι καλό το σήμα. - Εγώ έχω πέντε γραμμές εδώ, στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει καλό σήμα; - Σιγά μη τα βγάλουμε να τα μετρήσουμε! Θα μου πεις ποιος είσαι; - Χο, χο, χο. - ... (Θεέ μου δώσε μου δύναμη) - Πάντα οξύθυμος βλέπω - Αφού με ξέρεις γιατί παίζεις μαζί μου (ε ρε μαζόχες που υπάρχουν) - Χο, χο, χο.  - Κοίτα "φιλλλαράκι". Ένα πράγμα περιμένω να πεις. Εύκολο. Το όνομά σου. Απλό ε;. Ότι άλλο πεις στο έκλεισα. - Έλα βρε παρεξηγησιάρη! Ο Μηνάς είμαι. Από το Big Apple; - Από που; (Τι διάολο βότσαλο έχει στο στόμα του;) - Το Big Apple, the city that never sleeps? (Άχου και δε με νοιάζει που έλεγε και ο Σταυρίδης στα Κίτρινα Γάντια)  - Άχου και δε με νοιάζει (μου ξέφυγε... ή όχι) - Τι είπες; - Τίποτα. Από που είσαι είπαμε; - Απ' το New Y...

Στη χάση του φεγγαριού φανερώνονται κι πιο απόκρυφες αλήθειες, εκείνες που κρυβόντουσαν στις πιο βαθιές χαράδρες του μυαλού. Στη χάση του φεγγαριού δαμάζει ο καπετάνιος το κύμα που σα θεριό ντύνει στα μαύρα τις γυναίκες. Στη χάση του φεγγαριού κρύβεται η αγάπη μου αλαφροπατώντας στις σκιές σαν τρομαγμένο ελάφι. Στη χάση του φεγγαριού τα μάτια σου πίστεψα πως θα χορέψουμε μαζί μέσα στη θάλασσα. Στη χάση του φεγγαριού στραβόγιαννο, παλεύω με το θεριό να σώσω ότι όμορφο έχει απομείνει στην καρδιά μου.

Κι είναι τόσα όσα θέλω να πω, θέλω να γράψω. Ίσως γιατί αισθάνομαι πως αν αρχίσω να μιλάω φωναχτά θα με πάρουν για τρελό αφού δεν υπάρχει κανείς για να με ακούσει. Κι αφού δεν υπάρχει κανείς γράφω, κι αφού γράφω δημοσιεύω κι αφού δημοσιεύω μπορεί να μ' ακούσει κανείς. Και όντως κάποιοι διαβάζουν, δε ξέρω αν ακούν όμως. Γιατί, πολύ ησυχία έχει εδώ. Σαν να μην ακούει κανείς. Υπήρξαν μερικοί λίγοι που κάτι ψιθύρισαν μια δυο φορές αλλά και πάλι ησυχία. Κι όπου πολύ ησυχία και μοναξιά. Κι είναι τόσα όσα θέλω να πω, θέλω να γράψω. Ίσως γιατί αισθάνομαι πως αν αρχίσω να μιλάω φωναχτά θα με πάρουν για τρελό αφού δεν υπάρχει κανείς για να με ακούσει. Κι αφού δεν υπάρχει κανείς γράφω, κι αφού γράφω δημοσιεύω κι αφού δημοσιεύω μπορεί να μ' ακούσει κανείς. Και όντως κάποιοι διαβάζουν, δε ξέρω αν ακούν όμως. Γιατί, πολύ ησυχία έχει εδώ. Σαν να μην ακούει κανείς. Υπήρξαν μερικοί λίγοι που κάτι ψιθύρισαν μια δυο φορές αλλά και πάλι ησυχία. Κι όπου πολύ ησυχία και μοναξιά. Κι είναι...

Την πρώτη φορά που τον πλήγωσαν τα βέλη του έρωτα ήταν μικρό παλικαράκι, αμούστακο ακόμα και άμαθο. Θα ήταν, δε θα ήταν δεκαπέντε χρονών. Γι αυτό πληγώθηκε και τόσο βαθιά. Όπως συνηθιζόταν στα αγόρια της τάξης του εκείνη τη βραδιά πήγε στην παλαίστρα. Κάθισε σε μια γωνιά και προσποιήθηκε τον άρρωστο. Δεν είχε καμιά όρεξη για ασκήσεις ούτε για αγώνες. Ένας από τους δασκάλους του εκείνη την εποχή τον παρατήρησε και κατάλαβε ότι κάτι τον απασχολούσε και αυτό δεν ήταν αρρώστια του σώματος. Ο Γιούντο ήταν ένας νεαρός ταλαντούχος Ιάπωνας από ευγενική γενιά. Ήταν για δουλειές της εταιρίας του εκείνη την εποχή στην Αθήνα και φυσικά δεν άλλαξε τις προπονητικές του συνήθειες. Η τύχη το έφερε να διαλέξει την ίδια αθλητική ομοσπονδία με εκείνον. Τον πλησίασε, το κοίταξε σκεφτικός και κάθισε δίπλα του. "Δεν έχω προπονηθώ σήμερα" είπε. "Ούτε εγώ". "Ε ναι, αφού άρρωστος". Εκείνος δεν απάντησε. Σα να μην άκουσε. "Μήπως αρρώστια σου έχει κάνει με κορίτσι...

Με τη στεναχώρια στο τέλος της ημέρας μένεις μόνος. Εκτός... Μα, όχι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι να σηκώσουν τα δικά σου βάρη. Ούτε καν να σηκώσουν τα δικά τους. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν αντίληψη του τι τους συμβαίνει. Μόνο απαίτηση. Και η απαίτηση δημιουργεί την απώλεια και απώλεια την στεναχώρια. Και τότε; Με τη στεναχώρια στο τέλος της ημέρας μένεις μόνος. Κι αυτή η μοναξιά δεν έχει τέλος. Και μένεις μόνος και στεναχωρημένος, ώσπου στο τέλος συνηθίζεις, για παρέα, της ζωής σου τα κομμάτια ν' ανασκαλίζεις, να βρεις ποιος έφταιξε και τα λίγα γίνανε στάχτες που χάθηκαν στη δύση.

Τελικά είχες δίκιο που για να δεις  ψηλά εμέ κοιτούσες. Μόνος λόγος ήταν πως σαν κατεβώ σ' αγκάλιασα και νόμισες...  πως επειδή με θώρησες θα με γελούσες. Κι όμως εγώ περίμενα κι ακόμα περιμένω εσένα να ωριμάσεις και ας αργοπεθαίνω. Αλλά εσύ  δεν άντεξες τα χρόνια να περάσεις να ξεπεράσεις το εγώ και δίπλα μου να φτάσεις. Παρόλα αυτά κατέβηκα στην αγκαλιά σου μπήκα κι εσύ εμέ ταπείνωσες για λίγους πόντους προίκα. Αλλά ομορφιά μου δε κατάλαβες πως έρχεται η ώρα  απ' τη βολή σου  για να βγεις κι αν θέλεις και επροχώρα. Όμως σιγά μη τη θυσιάσεις τη βόλεψη σου ήτοι άγαλμα πιότερα να 'σουν να στο παραμύθι. Μ' ακόμα και για τα μάρμαρα υπάρχει κάποιος χρόνος που αν το κατώφλι του διαβείς έρχεται ο πόνος. Και τότε μόνη νοιάζεσαι να δείξεις στον εαυτό σου πως εσύ ποτέ δε βόλεψες το το πάθος στον καημό σου. Όμως τα ψέματα  τελείωσαν κι αρχίσαν οι αλ...

Θαρρείς η αγάπη σβήνεται σαν τα μάτια δε βρεθούν οι ανάσες δε τα μπλέξουν κι αγκάλες δε γεννούν. Η αγάπη ταξιδεύει και όνειρα συνοδεύει στις αναμνήσεις  που έσμιξαν οι εραστές Και θα υπάρχει και στη σιωπή το ίδιο δυνατή όπως και τότε  που τέλειωνε μέσα σου.  Όμως σαν πόλεμο κινάς τα βόλια σου πληγώνουν κι αγάπη αιμορραγεί και κάποτε όλα τελειώνουν.

Θα φύγω. Που θα πας. Μακριά, όσο πιο μακριά μπορώ. Γιατί, σε κυνηγάει κανείς; Όχι. Τότε; Ε δε βλέπεις πως είναι τα πράγματα; Ναι βλέπω. Και δε φοβάσαι; Φοβάμαι. Ε τότε καταλαβαίνεις. Όχι. Τι εννοείς; Δεν έχω μάθει να φεύγω. Μ' αφού φοβάσαι. Ποιος σου είπε ότι όσοι μένουν δε φοβούνται; Τι κάνουν; Πολεμούν! Δε θέλω να πολεμήσω. Κανείς δε θέλει. Τότε; Πολεμάς έτσι κι αλλιώς. Κι αν όχι; Τότε είσαι καταδικασμένος. Γιατί; Γιατί θα φεύγεις πάντα. Δε θα στεριώσεις πουθενά... Γιατί; Θα είσαι πάντα κυνηγημένος από τον εαυτό σου. Λιποτάκτης. Και είναι κακό αυτό; Ίσως... Μεγαλώνοντας. Τι εννοείς; Γίνεσαι συλλέκτης μισών. Τι μισών; Μισές αναμνήσεις, μισά όνειρα, δουλείες, εμπειρίες, έρωτες και ανεκπλήρωτοι πόθοι. Α! Δεν είναι ωραίο αυτό! Το ξέρω. Σε όλους συμβαίνει. Είναι αλήθεια όμως. Συμβαίνει σε όλους είπες; Ναι, αλλά όχι πάντα ή για πάντα. Και πια είναι η λύση; Να μείνεις. Να πολεμήσεις. Μα φοβάμαι. Να νικήσεις! Κι αν δε τα καταφέρω; Κι αυτό σ...

...   Εκείνος πίστευε ότι όταν κάτι δεν πάει καλά μέσα του οφείλεται στα επιμέρους. Έτσι κάθε φορά όταν κάποιος πρότεινε μια άλλη οπτική γωνία, συχνά όχι αμέσως, αλλά όλο και συντομότερα καθόταν να το αναλύσει ή να μπει στη θέση του άλλου μήπως και δει αυτό που του υποδεικνυόταν. Όσο και αν τον ενοχλούσε αυτό που διαπίστωνε. Όχι το ότι είχε άδικο στην αρχική του γνώμη αλλά γιατί αυτό που δεν έβλεπε για τον εαυτό του ότι δεν ήταν όπως νόμιζε. Ήταν πολύ λιγότερο. Εκείνη τον είχε βοηθήσει συχνά να αλλάξει ή να βελτιώσει κάποια πράγματα. Μπορεί να μην το ήξερε, αλλά το είχε κάνει. Δυστυχώς όμως, ο τρόπος χειρισμού της πάντα ήταν επώδυνος. Όχι γιατί του αποκάλυπτε αλήθειες που ενδεχομένως δε του άρεσαν, αλλά επειδή ο τρόπος της ήταν άσχημος, λες και εισέπραττε κάποιου είδους ευχαρίστηση να ανακαλύπτει τις αδυναμίες του. Αυτό που τον χάλαγε περισσότερο ήταν το πόσο απόλυτη ήταν. Τόσο, που όταν πίστευε ότι ανακάλυψε κάτι το τραβούσε στα άκρα χωρίς να δίνει σημασία στα επιχειρήμα...