Δρόμοι του νου και των λέξεων

- Ξέρεις, δεν ερωτεύεσαι από επιλογή. - Όχι; - Όχι. Απλά συμβαίνει. - Έτσι; Ουρανοκατέβατα; - Ναι, ακόμα και όταν δε το θέλεις. - Δηλαδή εσύ είσαι αμέτοχος θεατής; - Όχι, αλλά καμιά φορά συμμετέχεις χωρίς       σκοπό ή με άλλο σκοπό αρχικά. - Και μετά; - Μετά χωρίς να καταλάβεις παρασύρεσαι. - Έτσι απλά. Γιατί εσένα σου έχει συμβεί αλλιώς; - Όχι ακριβώς. - Τότε; - Απλά... - Τι; - Δεν μου έχει συμβεί... - ...

Τα πενήντα χρόνια που πέρασαν του φαινόντουσαν αρκετά, μάλλον περισσότερο από αρκετά. Δεν είχε παράπονο. Η ζωή του είχε φερθεί αρκετά καλά. Του έδωσε την δυνατότητα να σπουδάσει, να ταξιδέψει, να ερωτευτεί, ακόμα και να κάνει παιδιά. Του έδωσε όλα τα εφόδια που μπορούσε να σκεφτεί για να ανακαλύψει το νόημά της. Κι όμως αυτός αισθανόταν ότι βρισκόταν στο σημείο όπου ξεκίνησε. Όχι μόνο οι γνώσεις και οι εμπειρίες του δεν τον βοήθησαν να ανακαλύψει την ουσία αλλά αντιθέτως του άφησαν την επίγνωση της ατελούς γνώσης. Αυτό η μαρτυρική αποκάλυψη έγινε αρκετά νωρίς στο ταξίδι του και έκτοτε το μόνο που αποκόμισε ήταν η γνώση της συνεπούς συνέχειας της. Τελευταία είχε αρχίσει να παραιτείται. Τι νόημα έχει να βαδίζεις προς ακαθόριστη μάλιστα κατεύθυνση όταν γνωρίζεις ότι δε θα φτάσεις ποτέ πουθενά; Ακόμα χειρότερα, όταν γνωρίζεις ότι τελικά θα φτάσεις στο τίποτα. Δεν είναι το νόημα της ζωής άλυτο. Αντιθέτως είναι προφανές εκ της επιστήμης και της λογικής. Το μεγάλο μυστήριο συνδέεται ...

Ήμαστε σε μια εποχή που μαθαίνουμε πως λειτουργεί το εργαλείο και όχι το σκοπό του..

Ήρθε η ώρα να γράψω ξανά, να εντυπώσω νέες λέξεις. Θαρρείς κι ο χρόνος δε φτάνει πια και νόημα δεν υπάρχει αφού σ' αυτή τη ζωή τα σημαντικότερα έμειναν λειψά στάχτες ξεχασμένες σε μισόσβηστο τζάκι που μάταια προσπαθεί φλόγα να γίνει να ζεστάνει τη ψυχή μου. Τρέμω τη στιγμή  που θα μπορώ να ζω χωρίς να σε σκέφτομαι.

Η Αράχνη... Θηλυκό που υφαίνει. Υφαίνει ιστό φαρμακερό θανάσιμη παγίδα. Εκεί στα σκοτινά και στις ψηλές γωνίες εργατική τις νύχτες στήνει ενέδρα φονική και καρτέρι του χάρου μόνο και μόνο για να γεννήσει τα παιδιά της και η ζωή της να συνεχιστεί.

  Αυτός που ήξερες πέθανε. Αυτό που ήξερες πέθανε. Αν βοηθάει μπήκε σε άνιση μάχη είχε προβλέψει, θα πεθάνει. Κι όμως έδωσε τον άνισο αγώνα. Και ήρθε το τέλος. Έγινε σκοτάδι κι ο χρόνος κατρακύλησε μέσα του. Πέρασε χρόνια στο σκοτάδι σε μια στιγμή. Μέχρι χλωμό φως να ζεστάνει την επιδερμίδα του ξανά. Βαθιά ανάσα! Πνίγεται. Μικρότερη ανάσα, να χωρέσει στα μαλθακά πνευμόνια. Ανάσα. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε. Δε πάει άλλο. Ούτε συμβόλαιο με το διάβολο δε κοστίζει τόσο. 10 χρόνια σε μια στιγμή. Τέλος.

Κανείς δε μπορεί να σώσει κάποιον που δε θέλει να σωθεί. Για να σώσεις άλλους πρέπει να σώσεις τον εαυτό σου πρώτα. Άρα μάταια προσπαθείς να σώσεις άλλους αφού δε θέλεις να σωθείς. Μάταια προσπαθώ να σε σώσω. Εξάλλου πρέπει να σώσω τον εαυτό μου πρώτα. Αλλά ποιο το νόημα αφού ακόμα κι έτσι, εσύ δε θέλεις να σωθείς.

  Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν τις αδυναμίες σου για να τις μεγεθύνουν βιώνοντας μία μάλλον λανθάνουσα κατάσταση ευφορίας. Κάποτε βρέθηκα σε ένα χώρο όπου με δίδαξε ότι αν προσπαθείς να εστιάσεις και να μεγεθύνεις στα καλά των ανθρώπων τότε οι αδυναμίες τους γίνονται λιγότερες και όσες περισσέψουν ομορφότερες. Βέβαια κάποιοι θα κάνουν το παν για να αμυνθούν ακόμα και σε αυτές τις προθέσεις προβάλλοντας τις αδυναμίες σου τους πάνω σου ίσως από εθισμό προς την παραπάνω ευφορία, ίσως απλά γιατί δεν αγαπήθηκαν ποτέ και πέρασαν πολύ καιρό παρέα με τη δική τους άσχημη πλευρά αλλά και των άλλων με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν σε μια σκοτεινή πραγματικότητα που μόνο σκοπό έχει την τόνωση του εγωισμού τους προς την παραγωγή ευφορίας που θα προκύψει αν αποδείξουν ουσιαστικά στον εαυτό τους, με κάθε τρόπο, ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους. Και όταν αυτοπροσδιορίζεσαι από τους άλλους συνήθως είσαι σε συνεχή πόλεμο μαζί τους προκειμένου να νικήσεις με έπαθλο μια ενδεχόμενη αίσθησ...

Εκεί που το κάτω αχείλι μουδιάζει από τη κάψα του καπνού και το μυαλό θολώνει η ομίχλη, εκεί αναζητώ τις σκέψεις που θα εκπαιδεύουν το μυαλό να μην ακούει άλλο η ψυχή τα λόγια της καρδιάς της ξελογιάστρας. Γιατί μεγάλωσα πια λεν δεν είμαι παιδί και της αγάπης τα τερτίπια είναι για χρόνια άλλα. Μα εγώ παιδί αισθάνομαι και υποφέρω αγάπη για να βρω να καταφέρω πως η αγάπη δίνει ζωή που λεν στα παραμύθια κι εγώ χρειάζομαι να τη δω στ' αλήθεια αλλά φαίνεται οι ιστορίες είναι για άλλες ηλικίες που πια ξεχάσανε να ζουν τα παραμύθια. Κι αν κάποιος έξω εκεί νιώθει πως τον έχω αγγίξει like να κάνει να με καλοκαρδίσει. (Έλεος πια, ζητιάνος της αγάπης έγινα! :) )

Κοίταξαν και οι δύο βαθυστόχαστα τις μπύρες στη μπάρα. Πήραν ταυτόχρονα τα ποτήρια και τα αδειάσανε μονορούφι χωρίς να τσουγκρίσουν. Ο Γιώργος έγνεψε στον μπάρμαν να φέρει άλλες δύο ξανθιές. Τα μπυράκια ήρθαν ήπιαν μια γουλιά ο καθένας και συνέχισαν. - Λοιπόν; - Τι λοιπόν; - Και τι έγινε μετά; - Α, αυτό ήταν. - Τι; - Τελείωσε η ιστορία. - Βρε τον φουκαρά... - Ποιόν; - Αυτόν που δε ξέχασε. - Ναι. Κόλαση έγινε η ζωή του. - Κι ύστερα σου λένε πως η αγάπη είναι ωραίο πράγμα. - Έλα μου που συμβαίνει. - Την αφήνουμε φίλε. Δε συμβαίνει. Την αφήνουμε να συμβεί. Βλέπεις εμένα να μου συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Μόνο εσύ τη πατάς. - Μμμμ. Ξεχνάς εσύ στα νιάτα σου. - Στα νιάτα μου φίλε. Μεγάλωσα πια. - Εγώ πάλι όχι. Ούτε εσύ μεγάλωσες. Απλά κρύφτηκες. Κουράστηκες να πληγώνεσαι. Έβαλες μυαλό. Εγώ όχι και αυτό πληρώνω τώρα. - Ναι αλλά δεν είναι εγωισμοί και στην δική σου την περίπτωση. - ... - ... - Δεν είναι ακριβώς έτσι. - Πως είναι δηλαδή; - Εγώ δεν κάνω μούτρα βρε Γιώργο!...

Ανοίγω το στόμα μου, μα λέξεις ν' αρθρώσω δε μπορώ. Τρεις μέρες πέρασαν θαρρώ από 'κείνες σου τις λέξεις κι ακόμα να καταλάβω δε μπορώ πως μπόρεσες και σκέφτηκες και είπες για μένα πάλι τόσα, γιατί είναι άδικο θαρρώ η αγάπη να αποδεκατίζεται με τόσα όσα. Κι όπου μετάνοια δεν υπάρχει ούτε και χώρος να παραμείνει ζωντανός του έρωτα ο σπόρος. 

Κάπου εκεί που χάνονται οι άνθρωποι ή ταιριάζουν οι ψυχές ζει η αλήθεια. Υποσχέθηκα πως η αλήθεια θα υπάρχει στη ζωή μου. Δε μπορεί να υπάρχει μόνο το ψέμα. Κι αφού το ψέμα υπάρχει, όπως λέει κι ένας φίλος, το ψέμα είναι αλήθεια. Όμως για μένα, για σένα, δεν υπάρχει ψέμα. Ίσως δυστυχώς υπάρχει μόνο αλήθεια. Για μένα, για σένα, υπάρχει κάτι παραπάνω. Ίσως δυστυχώς μα δε μπορεί να γίνει αλλιώς. Εύκολα τα παραμύθια όμως μαζί μου ο δρόμος είναι δύσκολος και το στρατί στενό το χέρι μου αν αφήσεις ο δρόμος τελειωμός. Μη ξεχνάς, πως την αλήθεια τη λεπτομέρεια τη μετρά και οι αποκλείσεις εμπόδια βάζουν στις ατραπούς της ορθοέπειας Αυτούς που διάλεξες να ζήσουμε μαζί θα ζήσεις μόνη. Γι αυτό βρες τι μετρά για σένα πριν το δρομί τελέψει κι ο κόσμος μου χαθεί μέσα στο ψέμα.

Αυτός που πιστεύει ότι οι επιλογές του θα τον οδηγήσουν σε μια ζωή παραμυθένια θα πρέπει να ετοιμαστεί για μια κενή ζωή αφού τα παραμύθεια υπάρχουν μόνο σαν ιδέες στο μυαλό τον παραμυθάδων. Να προετοιμαστούν, λοιπόν, για εκείνους που θα τους υποσχεθούν παραμύθεια τα οποία προφανώς δε θα αποδώσουν ποτέ. Διαφορετικά δε θα ήταν παραμύθεια. Έτσι, οι περισσότεροι απο αυτούς, θα ξοδέψουν μια ζωή για κάτι που δεν υπάρχει, θυσιάζοντας κάθε όμορφη στιγμή που θα τους προσφερθεί με το σκεπτικό ότι προσφέρει κομμάτι της εικόνας και όχι το όλον. Συμπερασματικά επιλογές που βασίζονται στο ακραίο "Ή όλα ή τίποτα" οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο τίποτα. Εξάλλου είναι γνωστό ότι "ουκ εν τω πολλώ το ευ".

Στην κατακλείδα όλα είναι αγάπη. Όταν δεν υπάρχει αγάπη, ο άλλος δε μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί σου. Σε γράφει στα παλιά του παπούτσια κι από εδώ παν κι οι άλλοι που λέει κι ο λαός. Σα να σε παίρνει ασφαλιστική εταιρία Σαββάτο απόγευμα να σου πουλήσει ασφάλεια, μισή ώρα μετά που πλήρωσες το σουπερμάρκετ και σκέφτεσαι ότι δε βγαίνουν τα μισθά να πληρώσεις ΕΝΦΙΑ. Όπως λέει και ο Ζιλπμέρ Σηνουέ, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν μια φράση για αυτές τις περιπτώσεις. Λέγανε "Είσαι σαν το βούισμα της μύγας στα αφτιά μου". Μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η φράση όταν τη διάβασα! Βέβαια υπάρχουν οι εξαιρέσεις του κουτσομπόλη, του πικραμένου και ποιος ξέρει ποιανού άλλου που δε πάει ή δε θέλει να πάει το μυαλό μου. Μα την αλήθεια μου βαριέμαι και να σκεφτώ άλλο τέτοιο σινάφι. Αλλά με κόβεις τέτοιο άνθρωπο; Τι να πω; Μπορεί και να είμαι και να μη το καταλαβαίνω. Σίγουρα δεν έχω πρόθεση. Αλλά η πραγματικότητα βαθειά μέσα μου είναι διαφορετική. Και γι αυτό είμαι σίγουρος. Μέσα μο...

We are drifting away in a mist of norms depriving any chance for aged love no more. You are drifting away in loneliness without a pray and I'm drifting away in a pit of despair. Strength I have no more so the message will be kept sealed in a bottle to drift in the endless sea.

Είναι στιγμές αμήχανες, που συνειδητοποιώ πόσο μου λείπει η αγκαλιά σου. Είναι η ένταση απέραντη που ο έλεγχος χάνεται και το σώμα αμύνεται απέναντι στο άγνωστο γνωστό. Είναι που φεύγω αντί να σ' αγκαλιάσω από φόβο μη καείς και μην καώ.

Προσπάθησε να γλύψει τα ξεραμένα χείλια του. Η γλώσσα του, θαρρείς ακόμα πιο στεγνή κόλλησε απάνω τους. Τραβώντας την ένα κομμάτι από το πετσί της ξεκόλλησε. Γεύτηκε με βουλιμία το λιγοστό αίμα που έσταξε μήπως ξεδιψάσει λίγο και έπνιξε την κραυγή που ανέβαινε στα στήθια του.  Ποιος να τον ακούσει άλλωστε; Κοίταξε γύρω του το ανήλιαγο κελί του. Η πλάτη του τον πονούσε φρικτά. Προσπάθησε να κουνηθεί λίγο, να βολευτεί καλύτερα. Μάταια. Τον είχε δέσει πάνω σε χειρουργικό πάγκο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει κι άλλο πόνο καθώς τα πέτσινα δεσμά του στα πόδια, τη μέση και τα χέρια μπήχτηκαν στην ερεθισμένη σάρκα. Τον είχε δέσει και τον είχε εγκαταλείψει στην τύχη του. Αν και πια τύχη; Κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν. Ούτε και ο ίδιος. Και το χειρότερο κανείς δεν έδινε δεκάρα. Θλιβερό. Ώστε έτσι θα ήταν το τέλος... Ένας αργός θάνατος εγκατάλειψης. Το όνομά του... Ε

Βγαίνω. Που πας; Περπάτημα και φαγητό... (Πάλι μ' αφήνεις μόνο, αλλά δε θα το γράψω...) Ζηλεύω και τη σκιά σου που θα είναι μαζί σου... ... Ευτυχώς έχει συννεφιά. (ψιθύρισε στον καιρό...)   Μα ο καιρός δεν άκουσε και πήρε λόγια και αισθήματα και τα σκόρπισε στη νοτιά. Είναι ήρωες όσοι αγαπιούνται μα ζούνε χώρια.

Μου λείπει να με λαχταράς. Κι αυτό να είναι αβάσταχτο, πάνω από προκαταλήψεις,  παιχνίδια και εγωισμούς. Κι αυτό να φαίνεται. Στα λόγια και στα μάτια. Λαχτάρα, πάθος, σα λαιμαργία.  Να γίνεσαι μαγνήτης να με τραβάς και όταν σμίγουμε να με καλοκαρδίζεις  να σκέφτομαι να βρεθώ ξανά κοντά σου. Μου λείπει να μ' αγαπάς. Να χάνεις τον έλεγχο, να με ζητάς, στα χρώματα, στις μουσικές, στ' αρώματα. Να πονάω όταν είμαι μακριά κι όχι να είμαι μακριά επειδή πονάω, αφού εγώ τουλάχιστον σε αγαπώ. Να σε θέλω επειδή με θέλεις χωρίς άλλη σκέψη, χωρίς στεναχώρια δυο ψυχές παντού ένα. Μου λείπεις... Αλλά αρκεί να είσαι καλά κι ας βρίσκεις τις αιτίες μέσα σε δικαιολογίες. Αρκεί να είσαι καλά κι είσαι σ' ένα κόσμο που δεν υπάρχει όπου δεν υπάρχω κι εγώ.

Σου εύχομαι καλημέρες να φωτίζουν τη ζωή σου από εδώ και πέρα, γιατί εγώ σκοτάδι ήμουνα  φαίνεται κι ας ήμουν επιλογή δεύτερη πάντα στην πολύξερη ψυχή σου. Αποχωρώ γιατί δε με χρειάζεσαι ότι κι αν πιστεύεις εγώ τελείωσα να δώσω αυτό που ζητάς και δεν το ξέρεις δε γνωρίζω πως μόνο να μη υποφέρεις  απέτυχα να σου χαρίσω και το τέλος ίσως χαθείς... ξανά.