Δρόμοι του νου και των λέξεων

GeMPhoto.org Η ευαισθησία του δημιουργού είναι επιμελώς κρυμμένη μέσα στην ψυχή του. Όταν τελικά το πρόσωπο ξεγυμνώθηκε  κοίταξε ανήσυχα στον καθρέπτη  για να αντικρίσει για πρώτη φορά  την αληθινή μορφή του. Όταν το πρόσωπο τελικά ξεγυμνώθηκε, έψαξε να βρει το πραγματικό του είδωλο, μα μ' έκπληξη αντίκρισε ξανά την μάσκα.  Όταν το πρόσωπο ξεγυμνώθηκε, ήταν τελικά πολύ αργά γιατί η συνήθεια είχε κατακτήσει την εικόνα του.

Ο πρίγκιπας ανταποκρινόμενος στις υποχρεώσεις του φέουδου του προχώρησε σε αρραβώνα με την πριγκίπισσα του διπλανού βασιλείου όπως του είχε υποδείξει ο πατέρας του. Κάποτε θα γινόταν κυρίαρχος ενός μεγάλου βασιλείου αλλά αυτό δε θα γινόταν σύντομα αφού και οι δύο άρχοντες ήταν νέοι και υγιείς. Και παρόλο που η ενδυνάμωση της συμμαχίας υποσχόταν ειρήνη και ευμάρεια τα κακά μαντάτα από τα βόρια σύνορα του βασιλείου της γυναίκας του δεν άργησαν να ακουστούν.  Από ένα βόρειο σκοτεινό βασίλειο ομάδες ανιχνευτών άρχισαν να επιτίθενται σε χωριά των συνόρων. Οι συνοριακές φρουρές είχαν συλλάβει κάποιους από αυτούς τους ανιχνευτές και οι ελάχιστες πληροφορίες που κατάφεραν να αποσπάσουν δεν ήταν καθόλου ευοίωνες. Ήταν πλέον προφανές ότι το σκοτεινό βασίλειο του βορά έστελνε τους κατασκόπους του να συλλέξουν πληροφορίες προτού το στράτευμα τους εκδηλώσει επίθεση. Οι πληροφορίες που έρχονταν από τις βόρειες επαρχίες μιλούσαν για ένα μεγάλο στράτευμα το οποίο είχε ξεκινήσει την κάθοδό ...

Να δεις που κάποτε θα λες ... Είχα έναν φίλο που κάθε βράδυ και πρωί μου έλεγε καλημέρα και καληνύχτα. Κι ήταν συχνά ενοχλητικό γιατί με θυμόταν κάθε που ξυπνούσε και πριν πάει να κοιμηθεί. Γιατί όταν κοιμόμουν πιο νωρίς δεν είχα καληνύχτα κι αν ξυπνούσα πιο αργά καλημέρα καληνύχτα. Καθώς περνούσανε τα χρόνια δε είχε μέρα που δίχως αυτές τις δυο ευχές καλημέρα καληνύχτα. Μέχρι που ξάφνου ένα πρωί σταμάτησε να ενοχλεί έγινε άκρα του τάφου σιωπή. Γιατί είχα έναν εραστή που είχε κάποτε υποσχεθεί πως ποτέ δε θα μ' αφήσει μόνη.

Από το στόμα της κόρης μου τριών ετών... Μια φορά κι έναν καιρό, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Είναι προφανές γιατί είναι το συντομότερο κι εξίσου προφανές γιατί είναι παραμύθι. Είναι η αθωότητα των παιδιών πηγή αλήθειας που εμείς οι μεγαλύτερη χάσαμε μες την πολύ "σοφία" μας που μας οδηγεί στον να ταυτίζουμε την αγάπη με την εξυπηρέτηση των αναγκών μας.

Τα απλά περίπλοκα και τα εύκολα δύσκολα και οι άνθρωποι πονούν και οι καρδιές αιμορραγούν, καρδιά μου.

Σιγά, σιγά χάνω την πίστη μου,                                            {Ο Τίτλος έχει σημασία} αλλά επειδή αισθάνομαι καλός άνθρωπος,                           {Ακόμα και τα σχόλια μπορεί να έχουν} μόνο σήμερα και όχι τόσο (είμαι και γαλίφης),                    {Τη σκέψη του καλαμαρά} αφού θα κάνω τάμα σε σας που με διαβάζετε, εκλιπαρώντας παράταση από ψηλά,                               ...

Πρόσεχε πόσο ψηλά βάζεις αυτούς που θαυμάζεις. Όταν πέσουν θα πάρουν μαζί τους ένα δικό σου κομμάτι. Κι έχω κουραστεί να αγαπώ, εμπιστεύομαι και να πέφτω, γαμώτο..

Εγώ είμαι μια λίμνη από καημούς και στεναχώρια. Σα σταθείς την άκρη και με κοιτάξεις μοιάζει με όμορφή, πλανεύτρα η ματιά μου. Όμως εγώ είμαι μια λίμνη από καημούς που πνίγει κάθε τι στο άγγιγμά μου.

Ένοχος λόγω άσκησης ανυπέρβλητης γοητείας. Guilty as charged. Sentenced to the pit of dispair until the end of days. And silence humbled the skies. Και ο πρίγκιπας πέθανε... Ζήτω ο πρίγκιπας!

Κουράστηκα να περιμένω γι αυτό που δε θα έρθει ποτέ. Λόγια μου ή σκέψεις σου δεν ξέρω. Ναρκοπέδιο οι διάλογοι των ανθρώπων σαν τις σκέψεις τους, γεμάτες αντιφάσεις και άδικα φορτία του χτες. Κουράστηκα να καταπιέζω το συναίσθημα, να είμαι comme il faut. Θέλω ν' αγαπήσω, να δώσω, να φωτίσω κι ας καταδικαστώ. Κουράστηκα να το δουλεύω για τα επουσιώδη, αφού όλα έτσι μοιάζουν μες τον ωκεανό της αγάπης μου. Κουράστηκα και πάρτε το κορμί μου, αμίλητο, ανέκφραστο, νεκρό αφού η ψυχή μου είναι τιμωρημένη να μη μιλάει. Και πριν προκάμεις να βγάλεις συμπεράσματα, δε μιλώ σε σένα. Μιλάω σε όλους εσάς, και μόνο εσάς, που το μυαλό σας ταξίδευσε στις ίδιες σκέψεις.  Δώστε ένα σημάδι ότι υπάρχετε...  

Κάτι σάλεψε ανάμεσα στις σκιές κι εσύ ένιωσες μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά θαρρείς πως ήταν τα δάχτυλά του που διέσχιζαν απαλά τη γυμνή σου πλάτη αναζητώντας την ολοκλήρωση ενός εφηβικού ανεκπλήρωτου πόθου.   Και ενώ ήξερες πως θα πονέσεις στο τέλος θες από περιέργεια, θες επειδής... εκείνο το σφίξιμο χαμηλά στην κοιλιά δημιουργούσε μια ανεξέλεγκτη προσμονή, ηδονή ακόμα χαμηλότερα και μπέρδευε τη σκέψη σου... Όμως η ζωή είναι στιγμές, και οι στιγμές είναι ζωή που αν δε τη ζεις περνά και χάνεται για πάντα.

Υπομονή. Κάνε υπομονή και όλα θα αλλάξουν. Θα δεις! Αρκεί να αντέξεις. Και θα αντέξεις. Πάντα άντεχες. Και τώρα θα αντέξεις. Κάνε υπομονή, λίγο ακόμα.