Δρόμοι του νου και των λέξεων

Έχω τη μυρωδιά σου στα χείλη μου να αναστατώνει ότι απέμεινε από τη νύχτα  που μου χάρισες προτού η αυγή  ξυπνήσει το σκοτάδι,  εγώ θα ταξιδέψω  και πάλι προς το φως  για να σε ανταμώσω...

Και να μέσα στους καπνούς  Να προσδοκώ την αμαρτία Που απλόχερα μου πρόσφερες Εν τη απουσία σου. -- Ενώ θυμάμαι την μυρωδιά του κορμιού σου εδώ και 20 χρόνια δε μπορώ να ανακαλέσω τη γεύση στο φιλί σου πριν λίγες μέρες. -- Καπετάνιος δε γίνεσαι κάνοντας χάζι στη θάλασσα. Έκανε κριτική ο στεριανός για τον καπετάνιο στη μπόρα και όπως μου είχε πει μια φορά ο λοστρόμος, "Καπεταναίοι και στραβόγιαννα μούτσοι όλοι μια κακαβιά δε γίνεται". Για να λέμε τα σύκα σύκα, και τα σκάρφη σκάρφη (Ποιος ήρθε; Ναι καλά διάβασες καλέ  μου φωστήρα.) -- Συζητούσαμε για ώρες την αξία της σιωπής! -- Σήμερα περάσαμε πολύ ώρα μαζί συζητώντας ότι δεν περνάμε αρκετή ώρα μαζί. 

Ναι έχεις δίκιο, κι εγώ το ίδιο θυμώνω. Με την αγάπη, με μένα και με σένα, άλλα δεν αντέχω... Θυμάσαι έλεγες ότι θες να με βάλεις μέσα σου . Δεν ξέρω τι έκανες τελικά?... Αισθάνομαι να περιφέρομαι ζαλισμένος... εκεί απέξω. Γιατί μέσα μου πιέζεσαι, χάνεις τον έλεγχο, δεν αντέχεις και κλωτσάς να σπάσεις μια ξεκλείδωτη πόρτα για να βγεις έξω, αγρίμι, χωρίς να λογαριάζεις τίποτα γιατί μάλλον πνίγεσαι. Μετά, εκεί έξω περιφέρεσαι ζαλισμένος και όταν σε πιάσει για καλά τ' αγιάζι ξαναέρχεσαι μέσα. Όμως έχεις γκρεμίσει πόρτες και παράθυρα και μπάζει ο βοριάς από παντού... Ακόμα κι έτσι εγώ πάντα είμαι εκεί να μπεις μέσα μου όσο αυτό το αφήνεις να υπάρχει...