Δρόμοι του νου και των λέξεων

See the source first! Can you now see? The world ain't not red and green. But can you realy see? Perception is reality and not what you believe for belief blinds your sight not letting you to see tells you what your choices should be so you will never be free. And you are so full of them, beliefs. So ask yourself... Can you now see?

- Τι νέα; - Πολλά! Τι να σου πω; - Για λέγε...; - Α να, τίποτα. - Τίποτα; - Τίποτα. Δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά. - Μα πριν είπες... - Αστειευόμουν. - Μμμμ, γελάσαμε. - Δε βλέπω το αστείο. - Μα δεν είπες ότι αστειευόσουν. - Εγώ είπα, εσύ που είδες το αστείο; - Οφού, δεν υποφέρεσαι ώρες, ώρες. - Συμφωνώ. - Δε βγάζω άκρη μαζί σου. - Μήπως εγώ βγάζω με την πάρτη μου; - ... - Προχτές ο άλλος με είπε παράξενο παιδί. - Εμ είσαι, δεν είσαι; - Αν είμαι λέει; Επιεικής ήταν μαζί μου. - Ε αφού το καταλαβαίνεις  γιατί δεν κάνεις κάτι για αυτό; - Είναι πολύ αργά. - Γιατί; - Θες η συνήθεια, θες ο κόσμος μέσα στον οποίο ζω. - Εγώ τι σου φταίω; Τι σου έκανα; - Εσύ δε φταις σε τίποτα. Παράπλευρη απώλεια. - Ε ναι αλλά... - Το ξέρεις πως σε αγαπώ. - Ναι αυτό το ξέρω. - Κι εσύ μ' αγαπάς. - Ναι αλλά να μη το κάνουμε θέμα. - Γι αυτό με ανέχεσαι. - Έλα δεν είσαι και τόσο χάλια. Καλά περνάμε. - Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. - Α δε σου αρέσει όταν σου το κάνουν ...

Παλιές φωτογραφίες, της ζωής αποδείξεις. Τελειωμένες ιστορίες της ζωής οι αναμνήσεις. Κι όμως εμείς ποτέ δε τελειώσαμε. Χώρια ήμασταν και πάντοτε μαζί. Γι αυτό να προσέχεις γιατί όπου και να 'σαι δική μου θα είσαι κι ας μην ήμαστε μαζί.

(Διαβάζεται με κλαυτή διάθεση της κηδείας, αυτή ακριβώς πριν το νευρικό γέλιο.) - Ώστε παραιτείστε Δόκτορ; - Ε, ναι. - Έτσι απλά; - Ε όχι ακριβώς! - Δηλαδή; - Ε να, έρχεται και αυτή η στιγμή... - Της παραίτησης; - Όχι βρε αδερφέ... - Ε τι; - Να ας πούμε πως τα "γιατί" που σε τρώνε τα απαντάς με ένα "έτσι". - Μετά συγχωρήσεως Δόκτορ αλλά εμένα για παραίτηση μου κάνει όλο αυτό. - Ωχ βρε αδερφέ. Κουράστηκα. Πρέπει να προχωρήσω παρακάτω. - Που παρακάτω; Στην επόμενη παραίτηση; - Γιατί το λες αυτό; - Κοίτα πίσω σου; - Που; - Πίσω στην πορεία σου μέχρι τώρα. - Τι να δω; - Τις επιτυχίες σου. - Ε ναι και; - Πέτυχες όπου δεν παραιτήθηκες. Σωστά Δόκτορ; - Χμ ναι σωστά. Ε και; - Δες τώρα τις αποτυχίες σου. - Γιατί; - Για να δεις ότι όσα δεν πέτυχες είναι εκείνα από τα οποία παραιτήθηκες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. - Που το πας που το φέρνεις. Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς. - Ναι ξέρω Δόκτορ. Ποτέ δεν είναι. - Τι εννοείς πάλι; - Εννοώ ότι δεν λέ...

You don't have to convince me or anyone else. You just have to convince you. After all, at the end of the day, perception is reality. But then again, this argument stands true for all of us. Including those with schizophrenia. So in the end it is all a matter of point of view. If you are crazy, it is just because most people have a different point of view than the one you have thus there is a greater possibility that they are right. And they are because they are validated by majority. However, in reality, there is a slight possibility that everyone is crazy but you.  The question is: Are you convinced?