Δρόμοι του νου και των λέξεων

Θέλω να γίνω ο πιο δύσκολος πελάτης σου, να πολεμάς, να παλεύεις και να πονάς, κι εγώ να προσπαθώ να αντιστέκομαι, μόνο και μόνο για την ηδονή που χαρίζει η εικόνα σου καθώς προσπαθείς να κατακτήσεις  το απόρθητο. Κι εσύ το ξέρεις, κι εγώ γνωρίζω, πως αρκεί να υπάρχει μια ιδέα, που νομίζουμε πως αξίζει, για να πολεμήσεις, ενώ το τέλος είναι ορατά,... ανύπαρκτο. Κι όλα αυτά τα λέμε αγάπη...

Προσπάθησα να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου, και ανακάλυψα ένα κόσμο ασπρόμαυρο και μπερδεμένο, όπου το άσπρο του σήμερα γινόταν το μαύρο του αύριο, κι εκείνο που νόμιζες σταθερό ψευδαίσθηση αστάθειας ήταν. Ξεκίνησε όνειρο και κατέληξε εφιάλτης, βυθισμένος σε οράματα που δεν υπήρξαν ποτέ τελικά. Πόνο περίμενα όχι απογοήτευση. Σ' ευχαριστώ.

(Διαβάζεται με κλαυτή διάθεση της κηδείας, αυτή ακριβώς πριν το νευρικό γέλιο.) - Ώστε παραιτείστε Δόκτορ; - Ε, ναι. - Έτσι απλά; - Ε όχι ακριβώς! - Δηλαδή; - Ε να, έρχεται και αυτή η στιγμή... - Της παραίτησης; - Όχι βρε αδερφέ... - Ε τι; - Να ας πούμε πως τα "γιατί" που σε τρώνε τα απαντάς με ένα "έτσι". - Μετά συγχωρήσεως Δόκτορ αλλά εμένα για παραίτηση μου κάνει όλο αυτό. - Ωχ βρε αδερφέ. Κουράστηκα. Πρέπει να προχωρήσω παρακάτω. - Που παρακάτω; Στην επόμενη παραίτηση; - Γιατί το λες αυτό; - Κοίτα πίσω σου; - Που; - Πίσω στην πορεία σου μέχρι τώρα. - Τι να δω; - Τις επιτυχίες σου. - Ε ναι και; - Πέτυχες όπου δεν παραιτήθηκες. Σωστά Δόκτορ; - Χμ ναι σωστά. Ε και; - Δες τώρα τις αποτυχίες σου. - Γιατί; - Για να δεις ότι όσα δεν πέτυχες είναι εκείνα από τα οποία παραιτήθηκες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. - Που το πας που το φέρνεις. Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς. - Ναι ξέρω Δόκτορ. Ποτέ δεν είναι. - Τι εννοείς πάλι; - Εννοώ ότι δεν λέ...

Είναι τέσσερις οι πιθανότητες να συμβιβαστείς, να να συμβιβαστώ, να μη συμβιβαστεί κανείς ή και οι δυο. Το τελευταίο δε το βλέπω θεωρώ το τρίτο πιθανό να πάρουμε το δρόμο μας και έξω από 'δω. Αν όμως έτσι γίνουν μην περιμένεις πως θα 'ρθώ ακόμα κι αν ανοίξουνε θάλασσες για να διαβώ. Γιατί εδώ που φτάσαμε φταίει το εγώ και μάτωσε το σαρκίο μου να το διεκδικώ.