Δρόμοι του νου και των λέξεων

Τα μεγαλύτερα αισθήματα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Γράφτηκαν στο χαρτί με μελάνι. γι’ αυτό να διαβάζεις περισσότερο Και να ακούς λιγότερο… ΑΑΤ

Οι σελίδες μου μένουν, όλο και περισσότερο λευκές και τα όνειρα πόνοι τα γεμίζουν μετά το σούρουπο και πριν ξημερώσει άλλη μια μέρα μακριά σου άλλη μια νύχτα χωριστά. Αν κι αυτή τη φορά χαθούμε... Θα είναι για πάντα. Αλλά και πάλι, μη πιστεύεις ότι διαβάζεις και ότι ακούς...

Σφάλισε το στόμα μου και έχω τόσα να σου πω, μα φοβάμαι πως, ακόμα και τη φωνή μου έχουν κλέψει, για να πάψω, να πάψω, να μιλώ και για την αγάπη μου να λέω... 

Τα χείλη σου με δίψασαν, τα μάτια σου, γαλάζιες τρικυμίες πλημμύρισαν τις αισθήσεις μου αφήνοντας βελόνες άπειρες να τρυπήσουν το κορμί μου καθώς αναμνήσεις ξύπνησαν παλιούς ανεκπλήρωτους πόθους στην αγκαλιά σου.

Το ποιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να χρειασθεί να κάνεις για ένα φίλο είναι, να τον συγχωρήσεις (αν χρειασθεί). Όμως για όλα υπάρχουν όρια. Μετά από αυτά, μόνο συνειδήσεις.

All this happens and you are asleep? How do you do that? How do you justify... Not being there? How do you live life so deprived? How do you even survive? How do you tell yourself of letting life pass by? Acting like you were promised to come back. How do you even justify? How do you even beleive? Life full of excuses empty of feeling field with fear... fear of denial... and yet you let it pass by! So sad, so sad in fact... for you and I could be living side by side the dream life you let pass by. Come to me now... feel me, touch me, taste me... I am not forever, not to be taken forgantted I will expire; but meanwhile... I'll been living, briething and in your embrace possibly dancing what a way to die!

The Lovers 2, 1928 by Rene Magritte Μη νομίσεις ποτέ πως όταν χανόμαστε στη σκέψη μου δεν υπάρχεις. Μη νομίσεις ποτέ στη κάψα του ήλιου, μα στη βροχή πως έπαψα να σ' αγαπώ. Κι αν νομίσεις πως... δε μ' αγαπάς πια, της σκέψη διώξε μακριά κι ίσως πονέσει πιότερο η σιωπή στη μοναξιά. Γι' αυτό... Μη νομίσεις ποτέ πως δε σε σκέφτομαι κι εγώ όταν με σκέφτεσαι εσύ. Μη νομίσεις ποτέ στο άδειο σου κρεβάτι, πως μέσα σου δεν είμαι.

Τις μέρες εκείνες που χάνω τη γραφή νιώθω μόνος, ταπεινός, χαμένος, διότι η γραφή είναι απεικόνιση της έμπνευσης και έμπνευση δεν έχω. Τις μέρες εκείνες που χάνω τη γραφή νιώθω βρώμικος, λίγος και καταφρονημένος, γιατί η έμπνευση για μένα είναι πηγή δύναμη και μέθη. Τις μέρες εκείνες που χάνω την γραφή πονάω, γυρνούν τα σπλάχνα μου και σφίγγεται η ψυχή μου γιατί εκείνες τις μέρες νιώθω σε έχω χάσει. Μα σαν έρθει πάλι η γραφή εσένα φέρνει πάλι κι ας μην έρχεσαι ποτέ μαζί η φλόγα σου ανάβει και οι φτέρνες μου καίγονται για να χορέψω πάλι βαλς κι ας είναι με κάποια άλλη. Οι άνθρωποι επιλέγουν τη μιζέρια τους και οι δικαιολογίες απαλύνουν τον πόνο και συχνά κάνουν να υποφέρουν άλλοι. Μου τελειώσαν οι δικαιολογίες οι φτέρνες πήραν φωτιά είναι ώρα για βαλς αυτοκρατορικό παρακαλώ!

Θα φύγω, ακούς; Λίγο πριν το χάραμα, κάτω απ' την ανθισμένη μποκαμβίλια που σκέπαζε την αυλόπορτα εκείνη που δεν πρόκαμα να ανταμώσω θα χάσει λίγο-λίγο τη σκιά μου σαν οι πρώτες ακτίδες τις αυγής θα ταπεινώνουν τις σκιές. Θα φύγω, ακούς; Και πίσω δε θα κοιτάξω γιατί δε θέλω να δω ούτε πια να θυμάμαι το άγγιγμα, τα όνειρα τα βλέφαρα που σκέπαζαν μέλι και θυμάρι στο βλέμμα και όλα εκείνα που είπες πως ποτέ δεν έγιναν παρά μόνο βρέθηκαν σκαμένα στ' αυλάκια του μυαλού μου. Γι αυτό θα φύγω χωρίς κανείς ν' αποζητήσει δίχως ανάμνηση ή σκέψη σαν να μην υπήρξα ποτέ για να μυρίσω γιασεμί και θάλασσα μαζί να γεμίσει χρώματα η ζωή μου στο πρώτο θρόισμα της πρωινής αύρας θα πετάξω μακριά.

Ψάχνω στα έγκατα της ψυχής εκείνη τη λεπτή γραμμή που την αλήθεια από το ψέμα ξεχωρίζει εκείνον τον τόπο όπου μέσα στο σκοτάδι κάποιος κήπος ανθίζει όταν άνθρωποι δε φοβούνται τα λάθη τους να δούνε.

Απεγνωσμένα έψαξα να θυμηθώ αυτά που μας ενώναν. Στιγμιαίες αναμνήσεις χωρίς συναίσθημα αναλαμπές που μοιάζουν ξεθωριασμένες φωτογραφίες στο παλιό σεντούκι στο πατάρι. Κι όμως σαν χτες να ήταν τα χρώματα κι εικόνες έντονες, λαμπερές που αντηχούσαν βαθιά μες στην καρδιά σαν πρώτος έρωτας που χάθηκε σαν όνειρο μεσημέρι μες το κατακαλόκαιρο. Κι όπως η βροχή ξεπλένει τη χαρά του καλοκαιριού χάθηκες σα της σκόνη γλίστρησε στα φρεάτια παρασέρνοντας μαζί της τα τελευταία φθινοπωρινά φύλλα. Και έτσι, τα συναισθήματα έσβησαν σε σκοτεινό μονόδρομο στα έγκατα της γης και ήρθε πάλι ο χειμώνας για να σκεπάσει η παγωνιά και να επέλθει κάθαρση.