Δρόμοι του νου και των λέξεων

Απεγνωσμένα έψαξα να θυμηθώ αυτά που μας ενώναν. Στιγμιαίες αναμνήσεις χωρίς συναίσθημα αναλαμπές που μοιάζουν ξεθωριασμένες φωτογραφίες στο παλιό σεντούκι στο πατάρι. Κι όμως σαν χτες να ήταν τα χρώματα κι εικόνες έντονες, λαμπερές που αντηχούσαν βαθιά μες στην καρδιά σαν πρώτος έρωτας που χάθηκε σαν όνειρο μεσημέρι μες το κατακαλόκαιρο. Κι όπως η βροχή ξεπλένει τη χαρά του καλοκαιριού χάθηκες σα της σκόνη γλίστρησε στα φρεάτια παρασέρνοντας μαζί της τα τελευταία φθινοπωρινά φύλλα. Και έτσι, τα συναισθήματα έσβησαν σε σκοτεινό μονόδρομο στα έγκατα της γης και ήρθε πάλι ο χειμώνας για να σκεπάσει η παγωνιά και να επέλθει κάθαρση. 

  Άρχισε να χιονίζει πάλι. Κι αυτή τη φορά μέσα του. Στη ψυχή του. Έξι χρόνια χειμώνας τώρα, έγινε η φυλακή του. Περνούσαν οι εποχές και κάθε που ήταν να γίνει καλοκαίρι χειμώνιαζε ξανά. Πίστευε φέτος θα έρθει καλοκαίρι. Όμως ήρθε ο πιο μεγάλος χειμώνας απ' όλους κι ακόμα το κρύο κρατερό δεν έλεγε να υποχωρήσει.Τα ξύλα είχαν σωθεί. Μπορούσαν να κρατήσουν μόνο λίγες εβδομάδες ακόμα.  Έπρεπε να προετοιμαστεί. Αν και φέτος δεν ερχόταν καλοκαίρι να είναι έτοιμος να πεθάνει. Πίστευε πως φέτος θα 'ρχόταν καλοκαίρι, μα τώρα πια ευχόταν να μην έρθει άλλο χιόνι.

Σήμερα που ξάπλωσα προσπάθησα να ονειρευτώ κι είδα ακρογιάλι όμορφο που μέσα από αυτό ξεπήδησε η μορφή σου με πρόσωπο θολό. Αυτή δεν είσαι 'συ φώναξα για να μ' ακούσεις το πρόσωπο είναι αλληνής και πήρε τη μορφή σου. Απ' το παρελθόν μου άρχεται, ήταν σαν εσένα ίδια, και όλα ξανά απ' την αρχή τα ίδια και τα ίδια. Συναίσθημα επανάληψη, το πρόσωπο χαμένο, με άλλο αντικαταστάθηκε που νόμιζα καμένο. Εκεί λοιπόν στα τάρταρα που ζουν οι αναμνήσεις αυτό το δρόμο θα διαβείς και θα με λησμονήσεις. Κι όλα θα γίνουν κάρβουνα, στάχτες κι αποκαΐδια αφού το ξύλο κάηκε κι όλα τα ροκανίδια. Κι η σχέση μας εσώθηκε στη μέση του χειμώνα εκεί που θα μ' αναζητάς στης νύχτας τον αγώνα.