Δρόμοι του νου και των λέξεων

Le Tende al Mare con Milo Manara Κοίταξα διακριτικά πίσω από το καβαλέτο μήπως και σε δω. Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι ήσουν εκεί. Ίσως σε άλλη αίθουσα σκέφτηκα και προχώρησα στον επόμενο θάλαμο της έκθεσης. Έριξα ένα αδιάφορο δήθεν βλέμμα στο χώρο και διάλεξα ένα πίνακα κοντά στην είσοδο της επόμενης αίθουσας. Αυτή ήταν και η τελευταία. Σίγουρα, θα σε βρω εδώ. Απέφυγα να κοιτάξω. Ήθελα να το καθυστερήσω. Στράφηκα προς τη μπαλκονόπορτα και βγήκα έξω. Εξάλλου μπορεί να είναι στο προαύλιο. Σάρωσα με το βλέμμα μου το χώρο και επικεντρώθηκα στα δύο συντριβάνια. Σχεδόν σε είδα να κάθεσαι μαζεμένη στην άκρη του ενός. Τα μαλλιά σου δεμένα χαλαρά κατρακυλούσαν στους λεπτούς σου ώμους καθώς είχες το κεφάλι στραμμένο ψηλά απολαμβάνοντας δροσερό νερό από ένα μπουκάλι. Χτυποκάρδι. Ήμουν σχεδόν σίγουρος πως ήσουν εσύ. Όμως και πάλι όχι. Ήταν όμως κάποια άλλη. Πήγα με σταθερά βήματα στην τελευταία αίθουσα ξεχνώντας να κοιτάξω οτιδήποτε σε αυτή που ήμουν. Ήμουν σχεδόν σίγουρος πως θα σε δω. Μά...

  I will hunt you in the dark like a vampire put a stick through your heart only to desperately consume your deepest fears from your soul. I am fire, driven by desire. I am death, you're resurrection.  I will raise the dead, follow you to hell, bring darkness to your world lifted only by your love. I am fire, driven by desire. I am death, you're resurrection.

Τα μουντά χρώματα που σου αρέσουν είναι συνδεδεμένα με μουντούς ανθρώπους, δουλειά και άγχος. Για αυτό δε τα θέλω. Με αγχώνουν. Ήθελα ένα έντονο χρώμα στις συνομιλίες μας,ζεστό, ήλιο, καλοκαίρι και ζουζουνιστές μέλισσες. Αν δε μπορείς να το δεις κάν' το γκρι σα μαρμαρόπλακα παλιού κέλτικου νεκροταφείου. Μα αν το κάνεις ψυχρό θα πρέπει ίσως να σκεφτείς τι είναι αυτό που σε τραβάει όλο και ποιο βαθειά στο σκοτάδι. Να ξέρεις... πάντα εσύ επιλέγεις. Εγώ έχω βγει στο φως.

Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου πως μου λες πως κάθε κύτταρο του κορμιού σου ζητάει το αντίστοιχο δικό μου για να ολοκληρωθεί, να σταματήσει ο πόνος. Δεν είναι που το κάνω γιατί περιμένω πως θα γίνει κάτι. Απλά έτσι βιώνω καλύτερα αυτή την ηδονική επαφή κι ας είναι όλοι χτισμένη στο μυαλό μου. Πόνος σα κάψιμο παντού η σάρκα θαρρείς πως φλέγεται. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου αφού αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου και σήμερα είναι μια από αυτές.

Here I am waiting for you again with sadness carved in my should and nothing but darkness in my mind. Still waiting for the unexpected enlightenment the will never come but an illusion full of confusion. As I see the fading past being lost in mystic time so I see no future in my mind. Submission without condition to a dream the future could free a reality that can never be.

I chose the tough way. You chose the easy way. Only to find that my way was easier and your way tougher. Choose life. I chose not to choose life. I chose something else.

    Κι εκεί που το κύμα δρόσιζε άλλοτε τον βράχο, σε πρώτο-συνάντησα, ξεδίψασα με το φιλί σου, και θάρρεψα πως άνοιξη έγινε ο χειμώνας της ζωής μου. Κι ώσπου να ανοίξω τα μάτια χάιδεψα το φλογερό κορμί σου ζώντας όνειρο από εκείνα που χάνονται αξημέρωτα, μα σαν τα μάτια άνοιξα φθινόπωρο είχε γίνει και πάγος η ψυχή μου. Περίεργο  πλάσμα ο άνθρωπος κι εγώ μαζί του, γεμάτος αναμνήσεις φλογερές, γεύσεις και μυρωδιές, που χάθηκαν θαρρείς πως το κύμα τα πήρε όλα μαζί του.

 

Κάθε που σε βλέπω σε θέλω, γιατί μου θυμίζεις πάντα πόσο ερωτευμένος είμαι...

Ησυχία, κενό, νιώθεις σαν να άδειασε ξαφνικά ο κόσμος κι εσύ έμεινες μοναχή ψάχνοντας ένα τελευταίο ρομάντζο μέσα στη νύχτα ξανά. Στέλνεις τις αράδες σου ξανά προς αναζήτηση συντροφιάς να γεμίσει του μυαλό σου το κενό με εκείνα τα συναισθήματα  που τόσο έχουν λείψει από τον κόσμο. Κι εκεί, μέσα στο κενό  ακούγεται μια φωνή που μοιάζει να ψάχνει για να βρει το άλλο σου μισό κι εσύ στείνεις αφτί, κι ακούς ασυνάρτητη γλώσσα ξενική. Και το μυαλό μουδιάζει, η σκέψη αδειάζει και η ψυχή γεμίζει ασυμβατική απογοήτευση καθώς η φωνή χάνεται στο σκοτάδι της Βαβέλ.

Κοίτα ψηλά... Βλέπεις τα άστρα; Κι αυτό, και 'κείνο το ποιο λαμπερό! Ναι αυτό! ... Αφού βλέπεις ότι βλέπω ήμαστε μαζί στην αγκαλιά του ουρανού... Εκεί όπου ζουν οι άγγελοι.

I am a ghost  casted away in the mist of darkness I weary grieving for you every night desperately longing for the morning light to cast the shadows away.

- Αφού ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι βρε Γιώργο! - Ξέρω; - Εγωιστές! Μη κάνεις το χαζό! - Ααα! Ναι. Ξέρω. Λοιπόν; - Ε να, πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - ... - Με παρακολουθείς; - Ε; Ναι, ναι! Συνέχισε. - Όχι άμα βαριέσαι να μου το πεις! - Όχι βρε παιδάκι μου. Σκέπτομαι αυτά που μου λες. Συνέχισε. - Α! - Ου! Συνέχισε! - Λοιπόν... Τι έλεγα; Ε να είδες τι μου κάνεις τώρα; - Τι σου κάνω ρε φίλε; Μόνος σου τα κάνεις. Βρε μήπως έχει δίκιο και είσαι όντως παρανοϊκός; - Ε τώρα τι θέλεις; Να τσακωθούμε και μεταξύ μας; - Λοιπόν έλεγες... πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Αν ναι. Λοιπόν, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Ναι; - Ο άλλος τον ξέχασε! - Τι; - Τον ξέχασε σου λέω. - Τι εννοείς; - Ε να, δε λέει ο λαός μάτια που δε βλέπονται... - Ναι... - Ε δε του μιλούσε για τόσο καιρό που τελικά τον ξέχασε. - Ας το καλό! - Όπως σε βλέπω και με βλέπεις. - Σώθηκε δηλα...

Άνοιξη είναι θαρρώ που μπαίνουν μέσα σου ζόρικα τελώνια κι αλλάζεις κι επιτίθεσαι αυτούς που σ' αγαπούν πιότερο δε γνωρίζεις ψάχνεις λόγο και λόγο βρίσκεις κι ας μην υπάρχει εσύ νύχια οπλίζεις να βγάλεις το μάτι αυτού που με το βλέμμα του σε χάιδεψε στοργικά κι όταν τελέψεις κοιτάς το πρόσωπο το πληγιασμένο σαν τίποτα, τίποτα να έχει αλλάξει. Εκείνος σαστισμένος πιάνει τις πληγές να βρει τις αιτίες που το αίμα στάζει κοιτάζει στον καθρέφτη το τέρας να βρει έναν σακάτη αντικρίζει που το παραμορφωμένο πρόσωπο ο φόβος του απροσδόκιτου στα δύο σκίζει και σα θαρρέψει να σε θωρίσει τα δαιμόνια σου έχουν λακίσει κι εσύ δεν έχεις τίποτα καταλάβει, ούτε πόσο πόνο έχεις προξενήσει τόσο που ανοίγει το στόμα του μα  χάνεται η λαλιά στη διαδρομή απ' το μυαλό την καρδιά εξοστρακίζει και βγαίνει... μόνο σιωπή.

Ανοίγω το στόμα μου, μα λέξεις ν' αρθρώσω δε μπορώ. Τρεις μέρες πέρασαν θαρρώ από 'κείνες σου τις λέξεις κι ακόμα να καταλάβω δε μπορώ πως μπόρεσες και σκέφτηκες και είπες για μένα πάλι τόσα, γιατί είναι άδικο θαρρώ η αγάπη να αποδεκατίζεται με τόσα όσα. Κι όπου μετάνοια δεν υπάρχει ούτε και χώρος να παραμείνει ζωντανός του έρωτα ο σπόρος. 

Όταν τα γράμματα σιωπήσουν  κι η αγάπη έχει πεθάνει  τρέξε να βρεις το πως και τι πίσω να φέρεις  το χρόνο που άφησες να περάσει. 

Λέξεις Λέγω Λατρευτές, Λαχτάρα Λύπη, Λησμονιά. Γιατί πρώτα είναι λαχτάρα, μετά έρχεται η λύπη και στο τέλος η λησμονιά.

We are drifting away in a mist of norms depriving any chance for aged love no more. You are drifting away in loneliness without a pray and I'm drifting away in a pit of despair. Strength I have no more so the message will be kept sealed in a bottle to drift in the endless sea.

Είναι στιγμές αμήχανες, που συνειδητοποιώ πόσο μου λείπει η αγκαλιά σου. Είναι η ένταση απέραντη που ο έλεγχος χάνεται και το σώμα αμύνεται απέναντι στο άγνωστο γνωστό. Είναι που φεύγω αντί να σ' αγκαλιάσω από φόβο μη καείς και μην καώ.

Τα γραφούμενα μου είναι καθρέπτης της ψυχής μου. Έτσι συχνά είναι εύκολο για μένα να γράψω. Στην ουσία δε γράφω. Απλά μεταφράζω. Βλέπω την ψυχή μου, και μεταφράζω. Σήμερα κάτι έγινε. Είπα θα δω αργότερα και θα το μεταφράσω. Περίεργο αυτό γιατί ο απείθαρχος εαυτός μου σχεδόν ποτέ δεν αντιστάθηκε να μη παραβιάσει τα "πρέπει" που βάζω μέσα μου. Έτσι απλά. Επειδή δε γουστάρει πρέπει. Όμως αυτή τη φορά σαν να φοβόταν να κοιτάξει. Δέχτηκε τη μετακύλιση της διαδικασίας για αργότερα με ανακούφιση θαρρώ. Γιατί άραγε;  Δεν άντεξε πολύ όμως. Μόλις επήλθε ηρεμία ξεκίνησε να κρυφοκοιτάζει. Από τότε πέρασαν ώρες. Μπαίνω, βγαίνω, κάθομαι, σηκώνομαι και η οθόνη άδεια, άσπρη και εκτυφλωτική. Τα δάχτυλα έχουν παγώσει και συνειδητοποιώ ότι κάνει κρύο. Πριν λίγες ώρες είδα μια κοπέλα. Από μακριά μου φάνηκε πως ήταν μία φίλη. Μια φίλη από τα παλιά. Σαν ανάμνηση μισοτελειωμένου ονείρου. Όταν πλησίασε πιο κοντά κατάλαβα πως είχα κάνει λάθος. Έμοιαζε πολύ, σαν αδερφή της ήτανε αλ...