Δρόμοι του νου και των λέξεων

Της προάλλες θαρρώ πως ήταν, που κάτσαμε κάτω στο χώμα, μπροστά στο σταυροδρόμι που περνάει από το δρομί που πάει για το σπίτι σου. Φορούσαμε όλοι κοντά σορτσάκια και κοντομάνικα μπλουζάκια, εκτός από τον Τάκη, που είχε βγάλει το δικό του. Κατακαλόκαιρο, λερωμένοι και ιδρωμένοι προσπαθούσαμε να βρούμε τι πήγαινε στραβά με το ποδήλατό μου.  Πριν λίγη ώρα κουρτουβάλαγα την κατηφόρα που περνάει από τη διασταύρωση κοντά στο σπίτι σου και ενώ προσπαθούσα να στρίψω το τιμόνι, η μπροστινή ρόδα, επέμενε πεισματικά να είναι ίσια. Τη γλίτωσα τελικά με λίγες αμυχές και μαζευτήκαμε οι κολλητοί να χειρουργήσουμε το παλιοποδήλατο.  Μετά από λίγη ώρα σε είδαμε να κατεβαίνεις χαμογελαστή το δρομί. Ίσια πλάτη, αγέρωχη κορμοστασιά, χαρούμενη, με το άσπρο σου φόρεμα, που απλώνονταν σα σύννεφο μέχρι ψηλά στις γάμπες σου, στολισμένο με μικρά λουλουδάκια σχηματισμένα με λεπτές προσεγμένες γραμμές. Με κοίταξες με την άκρη των ματιών σου, και θαρρώ, όχι είμαι σίγουρος, ότι μου έριξες μια πονηρή, παιχ...

Είναι τα βράδια που κάνω τις πιο όμορφες σκέψεις μου για σένα. Και βράδυ δεν περνά που να μην σ' ονειρευτώ. Ήταν τα βράδια που πάντα σε τρομάζουν και ξόρκισες το κακό κλείνοντας το στη σιωπή. Και τώρα βράδια ψάχνω να σε βρω μαζί σου να μοιραστώ το νόημα που κρύβουν οι νότες. Μελωδίες πλημμύρισαν το κελί μου και πάω να πνιγώ.

Η αμαρτία, ζωή έξω από τις νόρμες, κρυμμένη στις σκιές, el Fantasma de la vie, η διαφορετικότητα που στοιχειώνει, που απειλεί το παλιό  αδιέξοδη παλίρροια, στειρώνεις τους καρπούς της εξερεύνησης για να μην γεννηθούν ποτέ τα παιδιά της γνώσης, τα παιδιά σου.  

Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω την εικόνα σου με φόντο τα γαλάζια νερά ψάχνω να απλώσω το χάδι μου.

Είδα ένα όνειρο, πως ήρθε η άνοιξη, πως κάθε στεναχώρια πάγωσε στο χειμώνα, πως ανθήσαν τα λουλούδια και το καλοκαίρι στη γωνιά χαμογελάει ξανά. Είδα ένα όνειρο, γιομάτο παιδικά τραγούδια, πως θλίψη δεν υπήρχε πια, πως μάζεψα τα μαύρα, ρούχα χειμερινά, και τα 'ριξα στο σκόρο που είχα στην καρδιά. Είδα ένα όνειρο, πως ζούσα στη πατρίδα όπως την ήξερα παλιά, πως μύριζα την αλμύρα, κι ότι πονούσε την καρδιά χάθηκε στη λησμονιά. Είδα ένα όνειρο και δεν ήθελε να ξυπνήσω πια.

Σήμερα πάλι το άγνωστο με τύλιξε  με πέπλο βαρύ στην άβυσσο με έριξε κι εγώ τι παλεύω ακόμα μια φορά δε γνωρίζω μόνο ένα, μόνος πάλι κι έχει κρύο πού που το πάπλωμα δε φτάνει να σκεπάσει σώμα μου ταλαίπωρο λύτρωση γυρεύεις εκεί που σε πονάει την αθανασία για να πετύχεις κυνηγάς το άπιαστο στο σκοτάδι παρέα με μια ελπίδα που έχει βαλθεί τα όνειρα που έμειναν να ξεθωριάσει πως φαίνεται άξιος δεν ήμουν για να ζήσω κι αφήνομαι, κουράστηκα, τον εφιάλτη να με πάει εκεί που είμαι ταγμένος να μη γνωρίζω παρά μόνο πως η αγάπη ζωντανεύει όταν εγώ απελπισμένος χάνομαι στο ψέμα που είναι αλήθεια της δύσκολης ζωής μου.

We are drifting away in a mist of norms depriving any chance for aged love no more. You are drifting away in loneliness without a pray and I'm drifting away in a pit of despair. Strength I have no more so the message will be kept sealed in a bottle to drift in the endless sea.

Είμαι πνοή σε κάθε δεύτερη πνοή σου και λόγος για την ύπαρξή σου γεμίζοντας το κενό της ζωής σου αυτό που παραδέχεσαι πως δεν υπάρχει και άλλοτε πως είναι εκεί. Κι αν προσπαθείς να με πετάξεις σε ατραπούς περίεργους θε να χαθείς για να αποδείξεις πως υπάρχεις θα ζήσεις φρίκη για να μάθεις τον εγωισμό σου θα αποστραφείς και από μας να χαθείς. Και τότε πάλι θα με ψάξεις σαν το εγώ σου θα έχεις χάσει στην αγκαλιά μου να χωθείς μόνο και μόνο για να μαθεις ο χρόνος ο μόνος νικητής και της ζωής μου συλητής.  Κι όμως και πάλι πίσω μου για σένα θα έχω αφήσει δυο τρεις αράδες με αγάπη να τις διαβάζεις να θυμάσαι τα δώρα που κληρονόμησες να έχεις λόγο για να ζεις. Γιατί η αγάπη δεν πεθαίνει και γίνεται γιορτή στο μυαλό εκείνου που περιμένει ακόμα κι εκείνου που έχει χαθεί αλίμονο μόνο σ' εκείνο που δεν έχει αγαπηθεί. Κι ο μόνος τρόπος αυτό να γίνει το δώρο να μην απαντηθεί. Αλλά κι αυτό για να πετύχει αγάπη πρέπει μόνο να δοθεί. Ο μόνος για να γίν...

Devastating, the sound of silence it was. The embrace I wanted to receive but never got. Your eyes so distant  my heart heart was torn, apart. You choose live,  I chose not to chose life. I chose something else. So now free you are, relieved I hope, against all suffering and hope. The dream that was exists no more. I gave up wondering some time ago.

Τα γραφούμενα μου είναι καθρέπτης της ψυχής μου. Έτσι συχνά είναι εύκολο για μένα να γράψω. Στην ουσία δε γράφω. Απλά μεταφράζω. Βλέπω την ψυχή μου, και μεταφράζω. Σήμερα κάτι έγινε. Είπα θα δω αργότερα και θα το μεταφράσω. Περίεργο αυτό γιατί ο απείθαρχος εαυτός μου σχεδόν ποτέ δεν αντιστάθηκε να μη παραβιάσει τα "πρέπει" που βάζω μέσα μου. Έτσι απλά. Επειδή δε γουστάρει πρέπει. Όμως αυτή τη φορά σαν να φοβόταν να κοιτάξει. Δέχτηκε τη μετακύλιση της διαδικασίας για αργότερα με ανακούφιση θαρρώ. Γιατί άραγε;  Δεν άντεξε πολύ όμως. Μόλις επήλθε ηρεμία ξεκίνησε να κρυφοκοιτάζει. Από τότε πέρασαν ώρες. Μπαίνω, βγαίνω, κάθομαι, σηκώνομαι και η οθόνη άδεια, άσπρη και εκτυφλωτική. Τα δάχτυλα έχουν παγώσει και συνειδητοποιώ ότι κάνει κρύο. Πριν λίγες ώρες είδα μια κοπέλα. Από μακριά μου φάνηκε πως ήταν μία φίλη. Μια φίλη από τα παλιά. Σαν ανάμνηση μισοτελειωμένου ονείρου. Όταν πλησίασε πιο κοντά κατάλαβα πως είχα κάνει λάθος. Έμοιαζε πολύ, σαν αδερφή της ήτανε αλ...

Σήμερα που ξάπλωσα προσπάθησα να ονειρευτώ κι είδα ακρογιάλι όμορφο που μέσα από αυτό ξεπήδησε η μορφή σου με πρόσωπο θολό. Αυτή δεν είσαι 'συ φώναξα για να μ' ακούσεις το πρόσωπο είναι αλληνής και πήρε τη μορφή σου. Απ' το παρελθόν μου άρχεται, ήταν σαν εσένα ίδια, και όλα ξανά απ' την αρχή τα ίδια και τα ίδια. Συναίσθημα επανάληψη, το πρόσωπο χαμένο, με άλλο αντικαταστάθηκε που νόμιζα καμένο. Εκεί λοιπόν στα τάρταρα που ζουν οι αναμνήσεις αυτό το δρόμο θα διαβείς και θα με λησμονήσεις. Κι όλα θα γίνουν κάρβουνα, στάχτες κι αποκαΐδια αφού το ξύλο κάηκε κι όλα τα ροκανίδια. Κι η σχέση μας εσώθηκε στη μέση του χειμώνα εκεί που θα μ' αναζητάς στης νύχτας τον αγώνα.

Είναι τέσσερις οι πιθανότητες να συμβιβαστείς, να να συμβιβαστώ, να μη συμβιβαστεί κανείς ή και οι δυο. Το τελευταίο δε το βλέπω θεωρώ το τρίτο πιθανό να πάρουμε το δρόμο μας και έξω από 'δω. Αν όμως έτσι γίνουν μην περιμένεις πως θα 'ρθώ ακόμα κι αν ανοίξουνε θάλασσες για να διαβώ. Γιατί εδώ που φτάσαμε φταίει το εγώ και μάτωσε το σαρκίο μου να το διεκδικώ.

Την πρώτη φορά που τον πλήγωσαν τα βέλη του έρωτα ήταν μικρό παλικαράκι, αμούστακο ακόμα και άμαθο. Θα ήταν, δε θα ήταν δεκαπέντε χρονών. Γι αυτό πληγώθηκε και τόσο βαθιά. Όπως συνηθιζόταν στα αγόρια της τάξης του εκείνη τη βραδιά πήγε στην παλαίστρα. Κάθισε σε μια γωνιά και προσποιήθηκε τον άρρωστο. Δεν είχε καμιά όρεξη για ασκήσεις ούτε για αγώνες. Ένας από τους δασκάλους του εκείνη την εποχή τον παρατήρησε και κατάλαβε ότι κάτι τον απασχολούσε και αυτό δεν ήταν αρρώστια του σώματος. Ο Γιούντο ήταν ένας νεαρός ταλαντούχος Ιάπωνας από ευγενική γενιά. Ήταν για δουλειές της εταιρίας του εκείνη την εποχή στην Αθήνα και φυσικά δεν άλλαξε τις προπονητικές του συνήθειες. Η τύχη το έφερε να διαλέξει την ίδια αθλητική ομοσπονδία με εκείνον. Τον πλησίασε, το κοίταξε σκεφτικός και κάθισε δίπλα του. "Δεν έχω προπονηθώ σήμερα" είπε. "Ούτε εγώ". "Ε ναι, αφού άρρωστος". Εκείνος δεν απάντησε. Σα να μην άκουσε. "Μήπως αρρώστια σου έχει κάνει με κορίτσι...

Είχαν περάσει άλλα 20 χρόνια από την τελευταία φορά που σμίξανε. Χωρίζουν βλέπεις οι άνθρωποι, ακόμα κι εκείνοι που φτιάχτηκαν για να μείνουν μαζί. Τα φέρνει η ζωή ανάποδα συχνά. Σαν χτες του φαινότανε που κατεβαίνανε μαζί την παραλιακή. Είχαν στρίψει δεξιά προς τη θάλασσα εκεί που ο δρόμος άρχιζε να απομακρύνεται. Την είχε πάει σ' έναν έρημο μόλο και εκεί πήρε το πρώτο της φιλί. Εκεί μαγεύτηκε κι εκεί ξεκίνησαν όλα ξανά. Το αυτοκίνητο, το ίδιο αυτοκίνητο ακολουθούσε, σαν από μόνο του την ίδια διαδρομή. Τίποτα δεν είχε αλλάξει από τότε. Όλα έμοιαζαν ίδια μόνο που τώρα ήταν πρωί και είχε ζέστη. Το αυτοκίνητο έφτασε στον ίδιο σημείο που είχε φτάσει πριν είκοσι χρόνια σαν από μόνο του, σχεδόν αυτόματα. Κοίταξε γύρω του, αναδεύτηκε νωχελικά και τελικά αποφάσισε να βγει στη μαρίνα. Άναψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε να περπατάει κατά μήκος της προβλήτας μέχρι που έφτασε στον μόλο. Σήκωσε το κεφάλι του και την είδε.  Στεκόταν όρθια στην άκρη του κυματοθραύστη και αγνάντευε το πέλ...