Δρόμοι του νου και των λέξεων

I do what you ask me to do observing you mostly not doing what you ask others to do. But if you are the light then what you do correct always should be so I can't explain why when I treat you as you do not once you felt happy as you should. And the light goes off and darkness reveals as truth. Seems darkness, the only truth. But its all about choice... Leave their way fully or incomplete? Your choice. Leave your way purely and fulfilled? Again your choice. Because darkness and light are both in you. Who you are? Your perception and your choice.

Παγωμένες στιγμές της ζωής του ανθρώπου, φωτογραφίες. Απεικόνιση του χτες στοιχειώνουν το σήμερα, φωτογραφίες. Καθαρά εντυπωμένες ανεπίστρεπτες αναμνήσεις, φωτογραφίες. Που καθώς περνούν τα χρόνια, θλίψη δημιουργούν στο παρόν, φωτογραφίες. Το χτες που δε πρέπει ποτέ να κοιτάς μόνος, φωτογραφίες. Γιατί φτάνει εκείνη η ώρα που σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα με τις φωτογραφίες.

Σκοτάδι, αποπνικτικά και στριμοχμένα είναι εδώ. Α! ξέχασα να σας πω... Είμαι μέσα σ' ένα κουτάκι, τόσο δα μικρό κι ερμητικά κλειστό! Ούτε χαραμάδα,  ούτε το φως κάνει να μπει μέσα. (ψιθυριστά) Λένε, ότι απ' όπου μπορεί να μπει φως, μπορεί να βγω εγώ. Είμαι υπόδικος. Για τα χειρότερα εγκλήματα... Εγκλήματα πάθους. Δεν επιτρέπεται να βγω. Είμαι φυλακισμένος. Και να 'μουν μόνο εγώ; Είναι κι άλλοι εγώ... Πολλοί. Κι αυτοί κλεισμένοι μέσα σε κουτάκια και όλα αυτά, το καθένα χωριστά,  εγκλωβισμένα σε κάποιο γυναικείο μυαλό. Θαμμένες αναμνήσεις που πρέπει να ξεχαστούν, να χαθούν πολύ καιρό σαν κιτρινισμένα γράμματα στο συρτάρι της γιαγιάς. Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ. Μόνο που δεν έχω κουτάκια πια. Εκεί στα βάθη της ερήμου του μυαλού μου υπάρχουν φωτεινές οάσεις και αιθέρια πλάσματα που ενώ ελεύθερα είναι να φύγουν από επιλογή μένουν για να μου θυμίζουν την ομορφιά του δρόμου που κάναμε μαζί. ...

Πόσο φορτίο μπορεί να σηκώσει μονάχος του κανείς; Δεν ξέρω. Υπάρχει αγάπη; Ναι υπάρχει. Άρα δεν είσαι μόνος... Κι αν αγαπάω μόνο εγώ; Ναι τότε είσαι αφόρητα μόνος. Αλλά είναι έτσι; Δε ξέρω. Μόνο για μένα είμαι σίγουρος. Καλά δεν υπάρχουν ενδείξεις; Ναι υπάρχουν αλλά δεν είναι αποδείξεις και οι αγάπη θέλει αποδείξεις. Με μπερδεύεις. Μη νομίζεις. Κι εγώ μπερδεμένος αισθάνομαι. Τέλος πάντων. Και τι δείχνουν οι ενδείξεις; Αρκετά για να είναι αβάσταχτη η μοναξιά μου. Υποσχέσεις; Μόνο εγώ είμαι υπόσχεση. Όχι σχέση. Υπόσχεση. Τι σημαίνει αυτό; Όλο μαζί δεν ξέρω. Για μένα και τα δύο υποσχέσεις είναι. Όμως έχω βιώσει τα επιμέρους. Εμπειρίες μόνο έχω. Δηλαδή; Να, έχει να κάνει με τον άνθρωπο.  Άλλη τηρούν τις υποσχέσεις τους κι άλλοι λένε σιγά μην κάνουμε ότι λέμε. Ναι αλλά εσύ τι κάνεις; Εγώ δεν είμαι έτσι. Δε μπορώ. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό που λέω είναι, εκτός κι αν ο άλλος το αναιρέσει. Δηλαδή; Πως να τηρήσεις μια υπόσχεση αν ο άλλος δε θέλει αυτό που έχεις υπ...

You took the wind out of my sails!

Αισθάνομαι πως νιώθω την βροχή μέσα μου, πως όπου κι αν σταθώ δε μπορώ να την αποφύγω να της κρυφτώ αφού διεισδύει παντού και υγραίνει τις πιο στεγνές περιοχές της ύπαρξής μου. Κι όμως λίγη βροχή μπορεί να καθαρίσει να εξαγνίσει και να μ' απαλλάξει από τις αμαρτίες όπου υπάρχουν μέσα μου να δώσει άφεση στις παρεκτροπές μου και να διώξει τις Ερινύες. Κι έτσι κοιτάω βαθιά να αντικρίσω την πηγή του κακού και ψάχνω και σκαλίζω και ξύνω παλιές και καινούργιες πληγές για να εντοπίσω τα σημεία που ζητούν κάθαρση να ανακουφίσω τον πόνο. Μα όσο και να ψάξω μάταια και αδυνατώ να ανακαλύψω από που πηγάζει τόση οδύνη. Έρχομαι όμως αντιμέτωπος με τις σκιές που χωρίς οίκτο ουρλιάζουν στις ρωγμές του μυαλού μου... Δεν είσαι αρκετός, δεν ήσουν ικανός και πάλι λίγος θα είσαι και θα τα καταστρέψεις όλα, όπως πάντα άλλωστε θα μας καταδικάσεις να ζούμε μαζί στο πολύκοσμο κελί της μοναξιάς σου. Δεν είναι έτσι προσπαθώ να αρθρώσω όμως η φωνή αν βγαίνει δεν ακούγεται την σκεπά...

Αν προσπαθήσεις να παγώσεις την κόλαση, θα κάψεις τον παράδεισο. Κι εσύ έβαλες φωτιά... και πάγωσες κάθε ελπίδα.

Νομίζω πως σήμερα θα σκεπαστώ με θλίψη, αφού στη λήθη θα χαθώ χωρίς μια σου λέξη.

Ψάχνω καιρό τώρα κάτι για να γράψω. Ακατανόητο για τους πολλούς μα εσύ θα καταλάβεις, πως είσαι βαθιά μέσα ριζωμένη στη ψυχή μου.

- Γιατί μου φωνάζεις; - Για να μ' ακούσεις! - Ε τότε γιατί ψιθυρίζεις; ... Τι ζω ο άνθρωπος;!