Δρόμοι του νου και των λέξεων

(Διαβάζεται με κλαυτή διάθεση της κηδείας, αυτή ακριβώς πριν το νευρικό γέλιο.) - Ώστε παραιτείστε Δόκτορ; - Ε, ναι. - Έτσι απλά; - Ε όχι ακριβώς! - Δηλαδή; - Ε να, έρχεται και αυτή η στιγμή... - Της παραίτησης; - Όχι βρε αδερφέ... - Ε τι; - Να ας πούμε πως τα "γιατί" που σε τρώνε τα απαντάς με ένα "έτσι". - Μετά συγχωρήσεως Δόκτορ αλλά εμένα για παραίτηση μου κάνει όλο αυτό. - Ωχ βρε αδερφέ. Κουράστηκα. Πρέπει να προχωρήσω παρακάτω. - Που παρακάτω; Στην επόμενη παραίτηση; - Γιατί το λες αυτό; - Κοίτα πίσω σου; - Που; - Πίσω στην πορεία σου μέχρι τώρα. - Τι να δω; - Τις επιτυχίες σου. - Ε ναι και; - Πέτυχες όπου δεν παραιτήθηκες. Σωστά Δόκτορ; - Χμ ναι σωστά. Ε και; - Δες τώρα τις αποτυχίες σου. - Γιατί; - Για να δεις ότι όσα δεν πέτυχες είναι εκείνα από τα οποία παραιτήθηκες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. - Που το πας που το φέρνεις. Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς. - Ναι ξέρω Δόκτορ. Ποτέ δεν είναι. - Τι εννοείς πάλι; - Εννοώ ότι δεν λέ...

I do what you ask me to do observing you mostly not doing what you ask others to do. But if you are the light then what you do correct always should be so I can't explain why when I treat you as you do not once you felt happy as you should. And the light goes off and darkness reveals as truth. Seems darkness, the only truth. But its all about choice... Leave their way fully or incomplete? Your choice. Leave your way purely and fulfilled? Again your choice. Because darkness and light are both in you. Who you are? Your perception and your choice.

Μια κρύα, συννεφιασμένη μέρα που καθόμουνα κοντά στην πόρτα σου περιμένοντας ακρόαση την προσυμφωνημένη ώρα, οι σκέψεις με πλημμύρισαν κι έγιναν πάλι γραφή-προάγγελος κακών μαντάτων... Πάνε χρόνια θαρρώ, που σ' άκουσα να λες... Θα επιλέξω είπες και τότε θα μ' αφήσεις.  Γιατί; Τόσο λάθος επιλογή θα είσαι εσύ;  Και πάλι γιατί; Γιατί να είσαι εσύ η λάθος επιλογή;  Κι από την άλλη αν είσαι, δε έχεις ευθύνη εσύ γι αυτό;  Και αφού πιστεύεις πως έτσι θα γίνει, γιατί δεν κάνεις κάτι;  Μοιάζει σα να προκαλείς, ένα μέλλον προαποφασισμένο.  Μοιάζει τελικά, σα να μην είναι, δική μου επιλογή.  Γιατί συχνά νομίζω πως να μ' απομακρύνεις προσπαθείς.  Κι εγώ δεν αντέχω άλλο πόνο. Δεν αντέχω, δε θέλω, δε μπορώ.  Γιατί βάρος πονάει να είμαι κι αν δεν αγαπάς δεν υπάρχω. Ναι θαρρώ πως θα είναι  απόφαση δική σου, μόνο θα μοιάζει όπως πάντα,  πως το φταίξιμο είμαι εγώ. Εξάλλου ...