Δρόμοι του νου και των λέξεων

Έχασα τη φωνή σου και συνάμα κόπηκε και η δική μου λαλιά. Θαρρείς σε έχασα, σε κατάπιε το μαύρο σου σκοτάδι, μα εσύ κοιτάς τον καθρέπτη σου, μάταια ψάχνοντας να βρεις αυτό που κρυβόταν κάτω από τη μύτη σου. Μα όσο κι αν πυκνώνει το σκοτάδι, θα έρθει η ώρα που θα ξημερώσει κι εσύ μηχανικά, έχοντας απαλύψει μνήμη και συναίσθημα θα μπεις για άλλη μια φορά στη ρουτίνα σου, για να μπορέσεις να ζήσεις περιστασιακά, μεμονομένα τη ζωή να περνάει δίχως αναμνήσεις, στιγμιότυπα κι αναλαμπές πάνω στον καθρέπτη σου. Όμως και η μέρα τη σειρά της κάποτε θα δώσει πάλι στη νύχτα, μέρα που πέρασε, μόνο θαρρείς για να την καταπιεί, το μαύρο σου σκοτάδι κι εγώ έχασα τη φωνή σου και συνάμα κόπηκε και η δική μου λαλιά καθώς εσύ ακόμα, τον καθρέπτη σου κοιτάζεις.

Θα φύγω, ακούς; Λίγο πριν το χάραμα, κάτω απ' την ανθισμένη μποκαμβίλια που σκέπαζε την αυλόπορτα εκείνη που δεν πρόκαμα να ανταμώσω θα χάσει λίγο-λίγο τη σκιά μου σαν οι πρώτες ακτίδες τις αυγής θα ταπεινώνουν τις σκιές. Θα φύγω, ακούς; Και πίσω δε θα κοιτάξω γιατί δε θέλω να δω ούτε πια να θυμάμαι το άγγιγμα, τα όνειρα τα βλέφαρα που σκέπαζαν μέλι και θυμάρι στο βλέμμα και όλα εκείνα που είπες πως ποτέ δεν έγιναν παρά μόνο βρέθηκαν σκαμένα στ' αυλάκια του μυαλού μου. Γι αυτό θα φύγω χωρίς κανείς ν' αποζητήσει δίχως ανάμνηση ή σκέψη σαν να μην υπήρξα ποτέ για να μυρίσω γιασεμί και θάλασσα μαζί να γεμίσει χρώματα η ζωή μου στο πρώτο θρόισμα της πρωινής αύρας θα πετάξω μακριά.

Εσύ όχι εγώ! Λίγη τροφή για σκέψη, από έναν άνθρωπο που καβάτζωσε μισό αιώνα έχοντας πάρει το μερίδιο της ζωής που διεκδίκησε και ίσως και λίγο παραπάνω. Και τι δε θα ‘δινα να ήμουν πάλι στην ηλικία σου! Κάθομαι και σκέφτομαι καμιά φορά αν γυρνούσα πίσω εκεί που είσαι, με τρόπο μαγικό,  τι θα έκανα πρώτιστα διαφορετικό; Καταλήγω τελικά πως θα προσπαθούσα να γίνω λιγότερο αναβλητικός. Να μπορέσω να διεκδικήσω λαίμαργα πιότερα, να μην αφήσω στιγμή να χαθεί χωρίς τουλάχιστον χαρά και ηδονή, να φτάσω πιο χορτάτος εδώ. Όμως για σκέψου μια στιγμή πως εγώ είμαι εσύ, και βρήκες το μαγικό, και γύρισες πίσω εκεί που είσαι τώρα και μπορείς να κάνεις το δικό σου… διαφορετικό. Πες πως δεν είσαι πρώτη φορά σε αυτή τη στιγμή σου. Ήσουν σα κι εμένα, απλά δε το θυμάσαι. Είχες παιδιά, οικογένεια, υποχρεώσεις, δουλειά, προβλήματα. Και το μέλλον; Μια συνεχής δύση προς το τέλος. Το σκοτάδι. Μόνο που σε εσένα δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία. Έγινε το μαγι...