Δρόμοι του νου και των λέξεων

I have no one... No one to share... My Music. I only have... My pain... And a ghost in my soul. Tormented... alone.

Θρύψαλα… Μέσα μου όλα κομμάτια αιχμηρά γυαλιά με ματωμένες λόγχες χιλιάδες μικρές καυτές βελόνες μου τρυπάνε τα σωθικά.

ACID RAIN Άστατες σκέψεις, σκόρπιες μαζεύτηκαν, του νου μου τα σκουπίδια, αφού ο πόνος κυβερνά, βελόνες κι αμέτρητα λεπίδια και της αγάπης μου ματώσανε τα δροσερά τα χείλια.

Looking in, while walking the unknown, doesn't feel like coming home. Mother where are you, I am crying out alone, hurt and wounded, having lost the battle with the beast. How can I came back, there's so much to be done I haven't finished my flowers haven't blossomed yet.

Έκανα άλλη μια στάση στη ζωή μου, άθελά μου, γιατί έτσι έλαχε, κι ανέπλιστα μπορώ να πω, άρχισα να πιστεύω, σ' ένα αύριο δίχως σύννεφα, κάπως ν' αλφαδιάσω τη δική μου ζωή, μόνο και μόνο για να λεκιάσω, το υφάδι της δικής σου και πρωτού καταλάβω την αμαρτία που ποτέ δεν πίστεψα πως υπάρχει, έγινα κάτι ακόμα λιγότερο, βούισμα της μύγας στ' αφτιά σου, υπακούγοντας στα ελάχιστα αρχαίγονα της φυλής μου, απεγνωσμένα ψάχνοντας για ν' αποδείξω πως δεν ήμουν αυτό που πίστευα για μένα, δειλός να ζήσω για μένα, υπόδουλος στην τελευταία εξερεύνηση της ζωής, ψάχνοντας προφανώς να βρω την αλήθεια μες το ψέμα, που τόσο λαχταρούνε όλοι και πρώτιστα εγώ που αχόρταγος ρουφάω, αλλά αδυνατώ να προσφέρω, σ' ένα κόσμο που ελάχιστα καταλαβαίνω, όπως εσύ που μ' άφησες, λίγο κι αμεληταίο να ανασύρω το έλλειμά μου, αυτό για το οποίο ανησυχούσες πριν λίγο να κουβαλήσω τα κομμάτια μου, στο υπόλοιπο της θλιβερής ζωής μου, ανασύρωντας κάθε ξημέ...

I just can't stop thinking! It's a curse. All these voices, and the whispers in my head. I can't stop thinking. All this sorrow, the remorse and the doubt. The doubt, that's what the whispers are all about. And then comes anger, raging out until defeated by the fear. And then again, whispers of the doubt and I see your faces, start feeling brave again, for I must be, until you learn how to fly like I used to be. If only I could stop thinking for a while.

All this happens and you are asleep? How do you do that? How do you justify... Not being there? How do you live life so deprived? How do you even survive? How do you tell yourself of letting life pass by? Acting like you were promised to come back. How do you even justify? How do you even beleive? Life full of excuses empty of feeling field with fear... fear of denial... and yet you let it pass by! So sad, so sad in fact... for you and I could be living side by side the dream life you let pass by. Come to me now... feel me, touch me, taste me... I am not forever, not to be taken forgantted I will expire; but meanwhile... I'll been living, briething and in your embrace possibly dancing what a way to die!

Με είδες, δε σε είδα, δε με είδες, σε είδα τι στο καιρό, μπανιστήρι δίχως λόγω και σκοπό κι εγώ δε γουστάρω να παίζω, ούτε να μένω μισός κάτι που ποτέ σου δε κατάλαβες ούτε είχες την υπομονή να περιμένεις ούτε καν με αξιοπρέπεια, να αποστασιοποιηθείς. Μόνο μπουρλότα ήξερες να βάζεις σ' ένα πόλεμο που δεν υπήρξε ποτέ και τώρα λες δε καταλαβαίνεις πότε, πώς και γιατί πως όλα πλέον έχουν χαθεί παρά μόνο ακόμα σ' ενοχλεί, η κατάντια του να παρακολουθείς, κρυμμένη πίσω από τη κλειδαρότρυπα που σε σώζει από το μπαλαούρο που έχτισε η έπαρσή σου, προκειμένου να θάψεις τα αποκαΐδια που άφησαν πίσω τους τόσα χρόνια λανθάνουσας ιδιοτροπίας που φύτεψαν μέσα σου τα παιδικά σου χρόνια και όλα τα αρρωστημένα πρότυπα και εκείνα τα κοινότυπα πιστεύω σου, εμπόδια ικανά να αποτρέψουν, ναι!, να μετατρέψουν το σκουλήκι την πεταλούδα που άξιζες να γίνεις, όχι γιατί χρειάστηκε ποτέ να αισθανθείς ωραία αλλά γιατί, το πεπρωμένο σου ήταν να πετάς κι εσύ επέλεξες ...

Είναι τα βράδια που κάνω τις πιο όμορφες σκέψεις μου για σένα. Και βράδυ δεν περνά που να μην σ' ονειρευτώ. Ήταν τα βράδια που πάντα σε τρομάζουν και ξόρκισες το κακό κλείνοντας το στη σιωπή. Και τώρα βράδια ψάχνω να σε βρω μαζί σου να μοιραστώ το νόημα που κρύβουν οι νότες. Μελωδίες πλημμύρισαν το κελί μου και πάω να πνιγώ.

  Άρχισε να χιονίζει πάλι. Κι αυτή τη φορά μέσα του. Στη ψυχή του. Έξι χρόνια χειμώνας τώρα, έγινε η φυλακή του. Περνούσαν οι εποχές και κάθε που ήταν να γίνει καλοκαίρι χειμώνιαζε ξανά. Πίστευε φέτος θα έρθει καλοκαίρι. Όμως ήρθε ο πιο μεγάλος χειμώνας απ' όλους κι ακόμα το κρύο κρατερό δεν έλεγε να υποχωρήσει.Τα ξύλα είχαν σωθεί. Μπορούσαν να κρατήσουν μόνο λίγες εβδομάδες ακόμα.  Έπρεπε να προετοιμαστεί. Αν και φέτος δεν ερχόταν καλοκαίρι να είναι έτοιμος να πεθάνει. Πίστευε πως φέτος θα 'ρχόταν καλοκαίρι, μα τώρα πια ευχόταν να μην έρθει άλλο χιόνι.

Σαν αστραπή έλαμψε μπροστά του αλλά δεν ήταν παρά μόνο μία πυγολαμπίδα! Σαν ταινία πέρασε μπροστά του κι όμως ήταν η ζωή μου μέχρι τώρα. Ιστορία χωρίς τέλος, γέλιο που ταξίδεψε ανάμεσα σε δάκρυα που δε πρόσεξε κανείς σα πετράδι που το θόλωσε ο καιρός και σκάλισε στην επιφάνεια του νερού ρυτίδες που χάθηκαν πριν αγγίξει το βυθό, για να κρυφτεί για πάντα περιμένοντας αληθινή αγάπη μάταια να το βρει. 

Έφυγα ξαφνικά κι απότομα το βράδυ, προτού προλάβεις πάλι τη σκέψη μου να ορίσεις. Πέταξα ψηλά και ξένοιαστα και χάθηκα στη λήθη και ήταν όμορφα, γαλήνια μέσα στο σκοτάδι. Χάρηκα που ένοιωσα ελεύθερος ξανά! Μα πριν τελειώσει η νύχτα στη μνήμη έφερα το λόγο της χαράς και πάλι με μια αίσθηση νοσταλγική τη σκέψη μου όρισες κι άγγιξα πάλι τη μοναξιά στην οποία μας φυλάκισες και πήγα ν' αποθάνω.

Πως γίνονται οι άνθρωποι έτσι; Πως γίνεται η αγάπη να τελειώνει; Και ξαφνικά άρχισα να παγώνω... Γιατί μόνο όσο υπάρχει αγάπη υπάρχει ομορφιά! Μακριά της κτήνος γίνεται, πλάσμα θλιβερό! Και ξαφνικά έπαψα να νιώθω... Πως γίνεται να γυρίσει την πλάτης του σε τέτοια ομορφιά; Πως έγινε και πρόδωσες τον Παράδεισο για ένα μήλο; Και ξαφνικά έπαψα να υπάρχω...

Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που σε είδα. Καθόσουν στον καναπέ, τα πόδια πάνω στο τραπέζι μπροστά. Η φούστα σηκωμένη δήθεν τυχαία μέχρι το ύψος που μόλις φαινόταν η δαντέλα της αριστερής σου κάλτσας. Βλέμμα αυστηρό καρφωμένο ευθεία μπροστά παρατηρούσες με προσήλωση το κενό. Μια μικρή φλέβα είχε πεταχτεί στον κρόταφο σου και ρυτίδες σκέψεις είχαν απλωθεί επιθετικά γύρω από τα μάτια σου. Αχ τα μάτια σου, δυο σταγόνες μέλι θυμαρίσιο. Η μύτη ακόμα πιο αυστηρή. Όταν παίρνεις το αυστηρό σου ύφος, θαρρείς από τη μύτη βγαίνει όλο. Στόμα ερμητικά κλειστό. Μια γραμμή, σα κλειδωμένη αμαρτία. Ετοιμοπόλεμη αμαζόνα. Δεν άντεχα. Ήμουν τόσο κουρασμένος που έγειρα και κοιμήθηκα. Τότε, σ' ένοιωσα. Έφυγες από δίπλα μου. Με άφησες πάλι μόνο. Ξύπνησα στο κρύο μια ζεστή ημέρα.

I chose the tough way. You chose the easy way. Only to find that my way was easier and your way tougher. Choose life. I chose not to choose life. I chose something else.

Αρχή Ο πόνος με οδηγούσε από την αρχή σε αυτήν την ιστορία. Ο πόνος του αποχωρισμού, ο πόνος να είμαι μακριά σου. Κάθε που σ' αποχωριζόμουν, ένα κομμάτι από τη σάρκα μου έμενε πίσω. Ξεκολλούσε άγρια και βάναυσα από την μια μεριά του κορμιού μου κι εγώ έμενα πίσω με τις πληγές μου. Βουβό κλάμα μέσα στο σκοτάδι και σκέψεις που ηχογραφούσα στο μικρόφωνο ώσπου να φτάσω στη φυλακή μου να τις κάνω αράδες. Μέση Ο πόνος διπλασιάστηκε σα να τραβούσε από δυο μεριές. Πάνω στον ίδιο πόνο τραβούσε απ' την άλλη πλευρά του κορμιού μου το φευγιό σου. Έφευγες σα κυνηγημένη τη νύχτα, μιλώντας αλλοπρόσαλλα και ξεστομίζοντας κατάρες για την ίδια σου την αγάπη δολοφονώντας με κάθε τρόπο την ελπίδα. Και μετά ξάφνου, εμφανιζόσουν από το πουθενά γεμάτη γλύκα και παράπονο που δε καταλάβαινα. Και ξανά... Και ξανά... Πόνος. Τέλος Φωτιά έβαλες και κάηκε το όνειρο. Μαζί του κι εγώ. Μαζί του κι εμείς. Γυρνάς σε υγρά κι ανήλιαγα σοκάκια προσπαθώντας να αναγνωρίσεις ποιος έφταιξε. Σκορ...

Δεν υπάρχει εγώ.  Ούτε εσύ.  Όλα ένα είναι.  Άλλαξε οπτική γωνία.  Ξεκόλλα.  Λίγο παραδίπλα και θα δεις... Ένας ολόκληρος νέος κόσμος, ζούσε γύρω σου αγνοημένος.

- Τι νέα; - Πολλά! Τι να σου πω; - Για λέγε...; - Α να, τίποτα. - Τίποτα; - Τίποτα. Δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά. - Μα πριν είπες... - Αστειευόμουν. - Μμμμ, γελάσαμε. - Δε βλέπω το αστείο. - Μα δεν είπες ότι αστειευόσουν. - Εγώ είπα, εσύ που είδες το αστείο; - Οφού, δεν υποφέρεσαι ώρες, ώρες. - Συμφωνώ. - Δε βγάζω άκρη μαζί σου. - Μήπως εγώ βγάζω με την πάρτη μου; - ... - Προχτές ο άλλος με είπε παράξενο παιδί. - Εμ είσαι, δεν είσαι; - Αν είμαι λέει; Επιεικής ήταν μαζί μου. - Ε αφού το καταλαβαίνεις  γιατί δεν κάνεις κάτι για αυτό; - Είναι πολύ αργά. - Γιατί; - Θες η συνήθεια, θες ο κόσμος μέσα στον οποίο ζω. - Εγώ τι σου φταίω; Τι σου έκανα; - Εσύ δε φταις σε τίποτα. Παράπλευρη απώλεια. - Ε ναι αλλά... - Το ξέρεις πως σε αγαπώ. - Ναι αυτό το ξέρω. - Κι εσύ μ' αγαπάς. - Ναι αλλά να μη το κάνουμε θέμα. - Γι αυτό με ανέχεσαι. - Έλα δεν είσαι και τόσο χάλια. Καλά περνάμε. - Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. - Α δε σου αρέσει όταν σου το κάνουν ...

Και να μέσα στους καπνούς  Να προσδοκώ την αμαρτία Που απλόχερα μου πρόσφερες Εν τη απουσία σου. -- Ενώ θυμάμαι την μυρωδιά του κορμιού σου εδώ και 20 χρόνια δε μπορώ να ανακαλέσω τη γεύση στο φιλί σου πριν λίγες μέρες. -- Καπετάνιος δε γίνεσαι κάνοντας χάζι στη θάλασσα. Έκανε κριτική ο στεριανός για τον καπετάνιο στη μπόρα και όπως μου είχε πει μια φορά ο λοστρόμος, "Καπεταναίοι και στραβόγιαννα μούτσοι όλοι μια κακαβιά δε γίνεται". Για να λέμε τα σύκα σύκα, και τα σκάρφη σκάρφη (Ποιος ήρθε; Ναι καλά διάβασες καλέ  μου φωστήρα.) -- Συζητούσαμε για ώρες την αξία της σιωπής! -- Σήμερα περάσαμε πολύ ώρα μαζί συζητώντας ότι δεν περνάμε αρκετή ώρα μαζί. 

Παλιές φωτογραφίες, της ζωής αποδείξεις. Τελειωμένες ιστορίες της ζωής οι αναμνήσεις. Κι όμως εμείς ποτέ δε τελειώσαμε. Χώρια ήμασταν και πάντοτε μαζί. Γι αυτό να προσέχεις γιατί όπου και να 'σαι δική μου θα είσαι κι ας μην ήμαστε μαζί.