Δρόμοι του νου και των λέξεων

(Διαβάζεται με κλαυτή διάθεση της κηδείας, αυτή ακριβώς πριν το νευρικό γέλιο.) - Ώστε παραιτείστε Δόκτορ; - Ε, ναι. - Έτσι απλά; - Ε όχι ακριβώς! - Δηλαδή; - Ε να, έρχεται και αυτή η στιγμή... - Της παραίτησης; - Όχι βρε αδερφέ... - Ε τι; - Να ας πούμε πως τα "γιατί" που σε τρώνε τα απαντάς με ένα "έτσι". - Μετά συγχωρήσεως Δόκτορ αλλά εμένα για παραίτηση μου κάνει όλο αυτό. - Ωχ βρε αδερφέ. Κουράστηκα. Πρέπει να προχωρήσω παρακάτω. - Που παρακάτω; Στην επόμενη παραίτηση; - Γιατί το λες αυτό; - Κοίτα πίσω σου; - Που; - Πίσω στην πορεία σου μέχρι τώρα. - Τι να δω; - Τις επιτυχίες σου. - Ε ναι και; - Πέτυχες όπου δεν παραιτήθηκες. Σωστά Δόκτορ; - Χμ ναι σωστά. Ε και; - Δες τώρα τις αποτυχίες σου. - Γιατί; - Για να δεις ότι όσα δεν πέτυχες είναι εκείνα από τα οποία παραιτήθηκες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. - Που το πας που το φέρνεις. Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς. - Ναι ξέρω Δόκτορ. Ποτέ δεν είναι. - Τι εννοείς πάλι; - Εννοώ ότι δεν λέ...

Έι, ψιτ! Σε σένα μιλάω. ναι σε σένα που κρυφοκοιτάζεις. Έλα, μη κάνεις πως δε καταλαβαίνεις. Αφού βλέπω ότι διαβάζεις κρυφά. Τι πράγμα; Τις σκέψεις μου. Αυτά που γράφω. Να, όπως κάνεις τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Αναρωτιέσαι αν πράγματι μιλάω σε σένα; Δεν είσαι η μόνη που διαβάζεις; Ναι το ξέρω. Μα εγώ σε σένα μιλάω. Ναι σε σένα! Πως το ξέρω; Σε αισθάνομαι. Έχει σημασία; Σημασία έχει αν το ξέρεις εσύ. Εσύ το ξέρεις; Εσύ με αισθάνεσαι όπως κι εγώ; Ίσως. Αλλά τότε γιατί κρύβεσαι; Γιατί δεν εκφράζεις κι εσύ αυτό που αισθάνεσαι. Γράψε, φώναξε, τραγούδα χόρεψε, κάνε κάτι. Η ζωή είναι τόσο μικρή. Αν είναι να αισθανθείς κάτι, τώρα είναι η ώρα, που είσαι ζωντανή. Εκτός κι αν έχεις πεθάνει κιόλας. Αν έχεις πεθάνει και δε το γνωρίζεις. Μη τσιμπιέσαι. Απλά ψάξε. Ψάξε να δεις αν αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι;

Κάθε δράση έχει αντίδραση γι αυτό σκέψου πριν δράσεις τι αντίδραση προσδοκείς να έχεις. Κάθε ερώτηση έχει απάντηση όμως όταν ρωτήσεις  να είσαι σίγουρος πως θες ν' ακούσεις. Αν δεν υπάρξει ερώτηση δεν υπάρχει απάντηση κι είναι καλύτερα έτσι γιατί κατά βάθος δε θες να ακούσεις. Αφού εξάλλου στον κόσμο σου υπάρχουν όλες, όλες οι απαντήσεις. Μόνο που δε ξέρεις ότι σ' αυτόν τον κόσμο το δικό μας αυτά που ξέρεις δεν δίνουν λύσεις. Κι ίσως από καιρό να έχεις καταλάβει πως πιότερο πρέπει να ακούς παρά να μιλάς. Ώστε πριν λαλήσεις να γνωρίσεις πως τα λόγια που φτάνουν στις καρδιές των άλλων όπως και στη δική σου καρδιά. Και αν δε ξέρεις τι μιλάς καρδιές θε να ματώνεις και κάποιες απ' αυτές δε θα αντέξουν, θα φύγουν, θα μείνεις μόνη. Έτσι λοιπόν, όταν το στόμα σου ξανά θ' ανοίξεις σκέψου πριν μιλήσεις πως μιας κι αλλού βρισκόσουνα καμιά συγνώμη να ζητήσεις.