Δρόμοι του νου και των λέξεων

Άνθρωποι που ζουν ανάμεσα στη θλιβερότητα και την υπεροχότητα χωρίς καμία εξοχότητα σήμερα μισό γεμάτοι  και αύριο μισό άδειοι  χωρίς αιτία ψάχνουν αφορμές για να αλλάξουν στα παλιά και μέχρι να πάρεις είδηση η ίδια ιστορία. Βαρέθηκα τα γκρι σας σε όλες τους τις αποχρώσεις θέλω φως, θέλω λευκό, γαλάζιο της θάλασσας  στου πλάτανου τον ίσκιο πράσινο και κόκκινο σαν αίμα φεγγάρι του Αυγούστου απ' της πηγής σου  τα κρυστάλλινα νερά να ξεδιψάσω. 

"Και μένα που η αγάπη μου είναι θάλασσα?  Και δεν καίει άλλα χαϊδεύει τα βότσαλα?" Εγώ μωρό μου βότσαλο δεν είμαι.  Ήλιος είμαι και η αγάπη μου φωτιά  που απ' τη δροσιά της θάλασσας σου  ζει και συννεφιάζει .  Μη βάζεις σύννεφα στον ουρανό μας