Δρόμοι του νου και των λέξεων

Περίεργη μοναξιά η νύχτα... σα φυλακή. Περίμενα άλλη μια τέτοια νύχτα όμως κάτι άλλαξε. Ροδάκινο, μοσχοβόλησε ροδάκινο κι ακούστηκε ο αχός μιας φωνής στην ερημιά. Θυμάσαι; Τέλειωνε ο χειμώνας πάνω απ' τη λίμνη κι εσύ με δάκρυα στα μάτια με πρωτοφίλισες κι ανάμνηση δώρο για το καλοκαίρι, ροδάκινο άρωμα οι χυμοί σου τ' άδειο μου κρεβάτι πότισαν. Ακόμα και η νύχτα, του μυαλού τα ταξίδια δε τα φυλακίζει... και το ροδάκινο καϊσι ήταν τελικά.

Κοίτα ψηλά... Βλέπεις τα άστρα; Κι αυτό, και 'κείνο το ποιο λαμπερό! Ναι αυτό! ... Αφού βλέπεις ότι βλέπω ήμαστε μαζί στην αγκαλιά του ουρανού... Εκεί όπου ζουν οι άγγελοι.

Είναι το πανάκι μου μέρες ανοιγμένο και η ρώτα μου πρίμα στον καιρό  να φέρει την βαρκούλα μου εκεί που καρτερώ. Μα είναι η θάλασσα μπουνάτσα και το πανάκι χαλαρό γιατί κάποιος θαρρείς έκλεψε τον άνεμο που ζητώ. Θυμάμαι σαν τώρα να 'τανε πριν έξι μήνες θα 'τανε θωρώ, που όρτσα ταξίδευα κόντρα την όστρια να σε βρω.  Στον Άγιο προσευχήθηκα μια τραμουντάνα να φυσήξει  να μπω στο λιμανάκι σου προτού ο ήλιος καταλήξει.  

Το τι μπορείς το ξέρω όμως εκεί που το εγώ σου το καθοδηγεί το τέλος δε θα είναι αρχή και ο πρίγκιπας θα μπήξει το σπαθί στα στήθη της μάγισσας και θα ξαναγεννηθεί. (το πρόβλημα μου είναι ότι υπάρχει μια γυναίκα που, θέλει ή κιόλας το κάνει, να διαβάζει στο εγγόνι της την ιστορία.. Ε δεν κάνει να δώσω τέτοιο τέλος σε ένα παραμύθι.)

Το σούρουπο που πλησίαζε χαϊδευότανε με τους ήχους κάποιου μπεντίρ που ακουγόταν στο βάθος. Ο πρίγκιπας καθόταν στην βεράντα της κρεβατοκάμαρας του και προσπαθούσε ν' αφουγκραστεί το δείλι. Ο ήλιος έδυε στη Μέκκα και η πόλη μπροστά του έσβηνε σιγά-σιγά τους ήχους τις ημέρας, ενώ το μαγεμένο δάσος δίπλα από τα τείχη παρέδιδε την ημέρα στις οσμές τις νύχτας. Και έτσι οι φωνές των μικροπωλητών και οι μυρωδιές του παστουρμά και του σουτζουκιού δίναν τη θέση τους στη φρεσκάδα της φυλλωσιάς και το τραγούδι των γρύλων.  Μόνο το μπεντίρ φαινόταν αφύσικο μα τόσο ταιριαστό. Μουσική υπόκρουση στο γρυλοτράγουδο.  Κι όμως, όσο κι αν τ' ακούσματα ήταν τόσο ταιριαστά στα πριγκιπικά αφτιά οι αιτίες του ήταν απεχθείς και ανυπόφορες. Ο πρίγκιπας είχε μεγαλώσει και οι γιορτές που οργάνωνε ο πατέρας του προσπαθώντας να τον προξενέψει γι άλλη μια φορά του ήταν αδιάφορες και απόμακρες. Σήμερα δε ταξίδευε στη συνηθισμένη θλίψη του. Το επίκεντρο της σκέψης του ήταν δυο μάτια. Δυο μάτια τό...

Ο πρίγκιπας ανταποκρινόμενος στις υποχρεώσεις του φέουδου του προχώρησε σε αρραβώνα με την πριγκίπισσα του διπλανού βασιλείου όπως του είχε υποδείξει ο πατέρας του. Κάποτε θα γινόταν κυρίαρχος ενός μεγάλου βασιλείου αλλά αυτό δε θα γινόταν σύντομα αφού και οι δύο άρχοντες ήταν νέοι και υγιείς. Και παρόλο που η ενδυνάμωση της συμμαχίας υποσχόταν ειρήνη και ευμάρεια τα κακά μαντάτα από τα βόρια σύνορα του βασιλείου της γυναίκας του δεν άργησαν να ακουστούν.  Από ένα βόρειο σκοτεινό βασίλειο ομάδες ανιχνευτών άρχισαν να επιτίθενται σε χωριά των συνόρων. Οι συνοριακές φρουρές είχαν συλλάβει κάποιους από αυτούς τους ανιχνευτές και οι ελάχιστες πληροφορίες που κατάφεραν να αποσπάσουν δεν ήταν καθόλου ευοίωνες. Ήταν πλέον προφανές ότι το σκοτεινό βασίλειο του βορά έστελνε τους κατασκόπους του να συλλέξουν πληροφορίες προτού το στράτευμα τους εκδηλώσει επίθεση. Οι πληροφορίες που έρχονταν από τις βόρειες επαρχίες μιλούσαν για ένα μεγάλο στράτευμα το οποίο είχε ξεκινήσει την κάθοδό ...

Ο πρίγκιπας γινόταν είκοσι χρονών εκείνη την ημέρα και στο παλάτι από νωρίς είχαν αρχίσει οι ετοιμασίες για τους εορτασμούς. Στην πραγματικότητα ο πατέρας του οργάνωνε έναν χορό προς τιμή του μονάκριβου γιου του αλλά και προς τιμή των σχεδίων που είχε για αυτόν και κυριότερα για το βασίλειο. Σε αυτόν το χορό ήταν καλεσμένος ο άρχοντας του γειτονικού βασιλείου με το οποίο τα τελευταία χρόνια είχαν συνάψει μια ισχυρή συμμαχία μεγάλης σημασίας για την ειρήνη της περιοχής. Ο γείτονας βασιλιάς είχε μια κόρη και οι δύο άρχοντες σκεφτόντουσαν ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να επισφραγίσουν τη συμμαχία τους με έναν γάμο. Η κόρη δε αυτή, έλεγαν, ήταν πεντάμορφη και περιζήτητη οπότε και ο πρίγκιπας θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος. Βέβαια εκείνες τις εποχές οι γνώμη των νυμφίων ελάχιστα λαμβάνονταν υπόψη έτσι κι αλλιώς. Όταν ο άρχοντας ανακοίνωσε τα σχέδια του για το χορό το βράδυ ο πρίγκιπας δεν έφερε καμία αντίρρηση. Ήταν έξυπνος αρκετά για να γνωρίζει ότι αυτά τα θέματα είναι τυπικά, αφορούν τ...

Εκεί ψηλά στο βουνό υπήρχε ένα σπήλαιο. Κανείς δε τολμούσε να πλησιάσει. Η φήμη έλεγε ότι μέσα στο σπήλαιο είχε το σπιτικό της μια μάγισσα, μια μαύρη χήρα. Ο πολύς κόσμος γνωρίζει ότι χήρα είναι εκείνη που έχασε τον άντρα της. Όμως στην πραγματικότητα χήρα είναι εκείνη που έχει στερηθεί πολλά. Ή αλήθεια ήταν ότι σε αυτή τη περίπτωση η μάγισσα είχε στερηθεί την αγάπη.  Μικρή όταν ήτανε, ζούσε στους πρόποδες του βουνού μέσα στο μαγεμένο δάσος κοντά στον κόσμο. Η ιστορία λέει ότι ήταν νεράιδα. Μα δεν ήταν σαν όλες τις άλλες. Ήταν πεντάμορφη και γλυκιά, γεμάτη καλοσύνη. Καθώς το μαγεμένο δάσος της έδινε νεραϊδοδύναμη, απ' όπου περνούσε σκόρπιζε την ομορφιά και την γαλήνη. Όμως το δάσος έδινε αυτή τη δύναμη στις νεράιδες όσο ζούσαν μέσα του και αν απομακρυνόντουσαν για λίγο η δύναμη αυτή εξασθενούσε σιγά σιγά. Έπρεπε να γυρίσουν ξανά πίσω για να την ανανεώσουν. Όσο περισσότερο έμεναν στο δάσος τόσο περισσότερη δύναμη ξαναποκτούσαν, μα ποτέ όση είχαν αρχικά. Η νεράιδα αυτή εί...

My rose was stepped on,  broken, left to bleed to death.  My rose was not ment, to garnish hair, become an ornament for a girl.  My rose was stepped on,   broken, left to bleed to death.  No point for revival,  no need for tears to be shed.  My rose was stepped on,  broken, left to bleed to death.  My rose is there no more,  it lies in myths and stories untold. 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι. Δεν ήταν ίσως αυτό που έψαχνα. Δεν ήταν και δικό της το φταίξιμο. Δικό μου ήταν όλο. Φαινόταν ο σωστός άνθρωπος τη λάθος στιγμή. Στη ζωή μου ονειρεύτηκα περισσότερα. Είναι ίσως επειδή η ψυχή του ανθρώπου είναι αχόρταγη. Όμως κοντά της ο κόσμος μου έγινε καλύτερος.  Όχι αυτό που προσδοκούσα. Περισσότερο όμως από αυτό που είχα.  Μια αρχή προς μια κατεύθυνση που έδειχνε ότι μπορεί κάποτε να έφτανε στο όνειρο. Φαίνεται όμως μόνος μου σκεφτόμουνα έτσι και αυτό είναι ταξίδι που το κάνουν δύο.  Όμως καθώς πλησιάζει το ξημέρωμα, τα όνειρα γίνονται αναμνήσεις σαν τα παραμύθια που λένε οι γιαγιάδες. Όμως έτσι ούτε αυτοί ζήσανε καλά, ούτε και εμείς καλύτερα.

Σκοτάδι, αποπνικτικά και στριμοχμένα είναι εδώ. Α! ξέχασα να σας πω... Είμαι μέσα σ' ένα κουτάκι, τόσο δα μικρό κι ερμητικά κλειστό! Ούτε χαραμάδα,  ούτε το φως κάνει να μπει μέσα. (ψιθυριστά) Λένε, ότι απ' όπου μπορεί να μπει φως, μπορεί να βγω εγώ. Είμαι υπόδικος. Για τα χειρότερα εγκλήματα... Εγκλήματα πάθους. Δεν επιτρέπεται να βγω. Είμαι φυλακισμένος. Και να 'μουν μόνο εγώ; Είναι κι άλλοι εγώ... Πολλοί. Κι αυτοί κλεισμένοι μέσα σε κουτάκια και όλα αυτά, το καθένα χωριστά,  εγκλωβισμένα σε κάποιο γυναικείο μυαλό. Θαμμένες αναμνήσεις που πρέπει να ξεχαστούν, να χαθούν πολύ καιρό σαν κιτρινισμένα γράμματα στο συρτάρι της γιαγιάς. Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ. Μόνο που δεν έχω κουτάκια πια. Εκεί στα βάθη της ερήμου του μυαλού μου υπάρχουν φωτεινές οάσεις και αιθέρια πλάσματα που ενώ ελεύθερα είναι να φύγουν από επιλογή μένουν για να μου θυμίζουν την ομορφιά του δρόμου που κάναμε μαζί. ...

Κάτω απ' το ουράνιο τόξο εκεί στην βόρεια ανατολή όπου τα χρώματα της δύσης χαϊδεύουνε τη θάλασσα εκεί που οι φωνές των παιδικών χρόνων ακόμα αντηχούν στ' αφτιά μου εκεί που ονειρεύτηκα πρώτα την αγάπη εκεί ποθώ κοντά μου να σε πάρω να περπατήσουμε μαζί στις τόσες αναμνήσεις να νιώσεις απ' τα μέσα μου ποιος είναι αυτός που έλαχε ν' αγαπήσεις. Και στη πηγή κάτω απ' το μεγάλο πλατάνι να πιεις νερό να ξεδιψάσεις ν' ακούσεις τα αηδονόπουλα και στη σκιά του στην αγκαλιά μου να κουρνιάσεις. Και μέσα στα καταγάλανα νερά να ζεσταθείς καθώς ο ήλιος γέρνει πίσω απ' τον βράχο στην άμμο την ξανθιά όπου έγραψα το πρώτο μου τραγούδι ν' ακούσεις τα όνειρά του. Και μόλις πέσει το σκοτάδι την ώρα που ο γρύλος μοιρολογεί, να σε κεράσω ουσίες αλλιώτικες απ' ορεινά αμπέλια δαρμένα από αρμύρα, να ζαλιστεί η σκέψη σου κι αγάπη να πετάξει στο σώμα σου να μπει και την ψυχή να φτάσει.

Από το στόμα της κόρης μου τριών ετών... Μια φορά κι έναν καιρό, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Είναι προφανές γιατί είναι το συντομότερο κι εξίσου προφανές γιατί είναι παραμύθι. Είναι η αθωότητα των παιδιών πηγή αλήθειας που εμείς οι μεγαλύτερη χάσαμε μες την πολύ "σοφία" μας που μας οδηγεί στον να ταυτίζουμε την αγάπη με την εξυπηρέτηση των αναγκών μας.