Δρόμοι του νου και των λέξεων

Γιατί, Έρωτας είναι, εκείνο το διάστημα που δεν αντέχεις να κοιμάσαι χωρίς τον άλλον. Σε μια χαραμάδα του χρόνο, εκεί αν με ψάξεις, ίσως με βρεις, εκεί που πυκνώνουν οι στιγμές και ο χρόνος σταματά. Στο κύμα πάνω, και στην άβυσσο μαζί, εκεί που μοιάζει να τελειώνουν οι στιγμές, κι αρχίζουν όλα απ' την αρχή. Στου ήλιου τις ανατολές, στα χρώματα της δύσης, όταν τα πουλιά ψάχνουν τις φωλιές, κι αρχίζουν οι σιωπές καθώς τα λόγια χάνουν το νόημά τους, κι εσύ μ' απόγνωση, ψάχνεις...

Σα την αράχνη απλώνω τον ιστό μου και καρτερώ... Παγίδα για όνειρα κι ελπίδα πως ίσως ξανά γευτώ... Εκεί που όλα δείχνουν τελειωμένα, άσκοπα ίσως περιμένω.. Χωρίς πλάνο για το πως, μέρα με τη μέρα, για ένα θαύμα ζω.