Δρόμοι του νου και των λέξεων

Like a unicorn my love it was  like a frightened child whose lies were truths you never believed in my Love. The Agony of Love , a lithograph from 1978 from a series titled, "Retrospective". This one seems to be everyone's favorite. A woman with a broken heart lies in the foreground. The exaggerated horn of the Unicorn pierces a symbol of a heart and draws blood. The Unicorn is not real, perhaps Dali is trying to say the Love she felt was not real but still managed to break her heart. What are you thoughts? What is the significance of the brick wall? For questions about Dali prints, joe@dali.com

Οι σχέσεις έχουν πάντα δύο κομμάτια. Ένα κομμάτι σου αρέσει κι ένα όχι.  Στην αρχή το κομμάτι που σου αρέσει είναι το ποιο μεγάλο. Κι αν ο έρωτας είναι μεγάλος, το κομμάτι που σου αρέσει γιγαντώνεται τόσο που κρύβει το άσχημο κομμάτι. Μα όσο ο χρόνος προχωράει, το άσχημο κομμάτι που λαχταράει για να βγει, υποσκάπτει τη σχέση και σιγά σιγά μεγαλώνει μέχρι που έρχεται μια μέρα που γίνεται ίσα βάρκα και ίσα πανιά με ότι καλό υπάρχει.  Σε αυτό το σημείο, αν οι συμμετέχοντες αντιληφθούν τι συμβαίνει και αποφασίσουν να σέβονται ο ένας τον άλλον έχοντας καταλάβει τις ανάγκες τους εκατέρωθεν μπορεί να ζήσουν μαζί και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις, π.χ. παιδιά, που θα τους μάθουν να συμβιβάζονται, για να κρατήσει η σχέση ίσως για πάντα. Διαφορετικά θα έρθει η ώρα που το κομμάτι που δε σου αρέσει θα γιγαντωθεί και τη σχέση θα κατασπαράξει.  Εμένα αυτό μου συμβαίνει συνήθως. Το τελευταίο. Το άσχημο κομμάτι σου, κατασπάραξε κάθε ομορφιά που υπήρχε και το...

 

- Μπαμπά! - Μμμμ... - Μπαμπά!! - Μμμμμμ... - Μπαμπά είπα! - Τι είναι μπουκίτσα μου; - Άντε σήκω! - Μα μου αρέσει εδώ στην αγκαλίτσα σου! - Όχι, σήκω! - Γιατί καρδούλα μου; - Έλα, φύγε. Πήγαινε στο γραφείο σου να δουλέψεις! - Δε θέλεις άλλο αγκαλίτσες; - Όχι. Να πας να τελειώσεις τη δουλειά σου! Έλα φύγε! - Δε μ' αγαπάς άλλο κουρκουμπινάκι μου; - Μα επειδή σ' αγαπάω μπαμπακούλι μου. - Τότε γιατί με διώχνεις; - Να πας να τελειώσεις τη δουλειά σου. Όλο φεύγεις! Δε μου αρέσει! Να πας και να την τελειώσεις όλη και μετά να γυρίσεις και να μη ξαναφύγεις πια. Να κάνουμε αγκαλίτσες για πάντα! - !!!

Θαρρείς πως οι σκιές αργοσάλευαν καθώς η ηλιαχτίδες του ξημερώματος χόρευαν ανάμεσα στα παιχνιδιάρικα σύννεφα που είχε αφήσει έρμα στον άνεμο το πρωινό μπουρίνι. Κοιτούσε τη θάλασσα μυρίζοντας το νωπό χώμα που παρέσερνε το άρωμα των λίγων γιασεμιών που είχαν μείνει να στολίζουν τον φράχτη.  Εκείνη εμφανίστηκε στη μέση της αυλής φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα, συνοδεύοντάς το με ένα επίσης άσπρο καπέλο με πλατύ μπορ που το στόλιζαν μια σειρά από μικροσκοπικά κίτρινα και κόκκινα μπουμπούκια. Έτρεξε, σχεδόν αιωρήθηκε μέχρι την άκρη του φράκτη. Εκεί στάθηκε, τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών της και έστρεψε το κεφάλι της προς εκείνον. Τα μαλλιά της ακολούθησαν την κίνηση χαϊδεύοντας τους λεπτούς της ώμους καθώς το βλέμμα της έπεσε επάνω του. Το βλέμμα της σα φως τον έλουσε διεισδύοντας βαθιά θαρρείς προσπαθώντας να αγγίξει την ψυχή του όπως τότε που τον αγαπούσε. Με αυτή τη σκέψη, τα μάτια του εστίασαν ξανά και το όραμα χάθηκε όπως τα πρωινά όνειρα . Η αγάπη υ...

Κοίτα ψηλά... Βλέπεις τα άστρα; Κι αυτό, και 'κείνο το ποιο λαμπερό! Ναι αυτό! ... Αφού βλέπεις ότι βλέπω ήμαστε μαζί στην αγκαλιά του ουρανού... Εκεί όπου ζουν οι άγγελοι.