Δρόμοι του νου και των λέξεων

Στη ζωή μου έχω γνωρίσει δύο λογιών ανθρώπους: Αυτούς που κάνουν τα πράγματα να σημβαίνουν και αυτούς που παρακολουθούν τι σημβαίνει και ακόμα και όταν σιχνά δεν καταλαβαίνουν τις εξελήξεις, σχολιάζουν, ασκούν κριτική, έχουν άποψη και συνήθως γκρινιάζουν για όσα σημβαίνουν.  Αν οι δεύτεροι δεν ήταν τόσο απασχολημένοι ίσως ο κόσμος να ήταν καλύτερος για όλους.

Χάνομαι στο βλέμμα σου προσπαθώντας να διαβάσω τη σκέψη σου και καθώς σε αγναντεύω νοιώθω πως με κοιτάς λαίμαργα στα χείλη καθώς και τα δικά μου φλέγονται να ξεδιψάσουν απ' το φιλί σου. Φέρνω την ανάμνηση πίσω στο μυαλό και ψάχνω να βρω τη στιγμή που αποφάσισες να με θυσιάσεις για ένα φιλί αναπολώντας τους κλεμμένους στοίχους που έγραψα την πρώτη φορά που με προδώσαν.

Είπες μια κουβέντα που δεν την κατάλαβα. Σκέφτηκα να ρωτήσω αλλά αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό, ήταν ασήμαντο μπροστά στα τόσα άλλα που δε καταλαβαίνω. Και η κουβέντα έχασε το νόημά της. Άλλη μια κουβέντα που δεν έγινε... Εύκολα χάνονται οι ευκαιρίες όταν όλα έχουν γίνει ασήμαντα. Μικρά κι ασήμαντα... Σαν την αγάπη μας.

Γεμίζει θλίψη ο κόσμος πριν πάλι τη χαρά να σου χαρίσει. Για μια στιγμή χαράς αιώνια θλίψη... Καμιά φορά, μια στιγμή χαράς, όλα τ' αξίζει.

Ανοίγω το στόμα μου, μα λέξεις ν' αρθρώσω δε μπορώ. Τρεις μέρες πέρασαν θαρρώ από 'κείνες σου τις λέξεις κι ακόμα να καταλάβω δε μπορώ πως μπόρεσες και σκέφτηκες και είπες για μένα πάλι τόσα, γιατί είναι άδικο θαρρώ η αγάπη να αποδεκατίζεται με τόσα όσα. Κι όπου μετάνοια δεν υπάρχει ούτε και χώρος να παραμείνει ζωντανός του έρωτα ο σπόρος. 

I do what you ask me to do observing you mostly not doing what you ask others to do. But if you are the light then what you do correct always should be so I can't explain why when I treat you as you do not once you felt happy as you should. And the light goes off and darkness reveals as truth. Seems darkness, the only truth. But its all about choice... Leave their way fully or incomplete? Your choice. Leave your way purely and fulfilled? Again your choice. Because darkness and light are both in you. Who you are? Your perception and your choice.

Μια κρύα, συννεφιασμένη μέρα που καθόμουνα κοντά στην πόρτα σου περιμένοντας ακρόαση την προσυμφωνημένη ώρα, οι σκέψεις με πλημμύρισαν κι έγιναν πάλι γραφή-προάγγελος κακών μαντάτων... Πάνε χρόνια θαρρώ, που σ' άκουσα να λες... Θα επιλέξω είπες και τότε θα μ' αφήσεις.  Γιατί; Τόσο λάθος επιλογή θα είσαι εσύ;  Και πάλι γιατί; Γιατί να είσαι εσύ η λάθος επιλογή;  Κι από την άλλη αν είσαι, δε έχεις ευθύνη εσύ γι αυτό;  Και αφού πιστεύεις πως έτσι θα γίνει, γιατί δεν κάνεις κάτι;  Μοιάζει σα να προκαλείς, ένα μέλλον προαποφασισμένο.  Μοιάζει τελικά, σα να μην είναι, δική μου επιλογή.  Γιατί συχνά νομίζω πως να μ' απομακρύνεις προσπαθείς.  Κι εγώ δεν αντέχω άλλο πόνο. Δεν αντέχω, δε θέλω, δε μπορώ.  Γιατί βάρος πονάει να είμαι κι αν δεν αγαπάς δεν υπάρχω. Ναι θαρρώ πως θα είναι  απόφαση δική σου, μόνο θα μοιάζει όπως πάντα,  πως το φταίξιμο είμαι εγώ. Εξάλλου ...

Το πάθος στο ξεκίνημά του υπερισχύει της λογικής. Όχι ότι η λογική δεν υπάρχει. Υπάρχει και γνωρίζεις ότι την παραβιάζεις και αυτό το κάνει πιο δύσκολο αλλά το πάθος υπερτερεί. Όμως η λογική έχει με το μέρος της τον χρόνο. Είναι καρτερική γιατί ξέρει ότι το πάθος το φθείρει ο χρόνος και οι άνθρωποι. Και έτσι όσο το πάθος σιγά σιγά αποδυναμώνεται η λογική όλο και κερδίζει έδαφος και όλο σου πιπιλάει τη σκέψη με μια κουβέντα σταθερή. "Δεν αξίζει... Σύνελθε. Άνοιξε τα μάτια σου." Κι έτσι λίγο λίγο το πάθος αρρωσταίνει και η λογική θεριεύει. Είναι τότε που εγώ μιλάω λογικά στη λογική για να εξηγήσω ότι είναι παράλογο το πάθος να χαθεί και επιμένω να υπομένω για άλλη μια ευκαιρία που είναι λογικό να δοθεί για μια ζωή έντονη γεμάτη  πάθος. Γιατί είναι οι άνθρωποι που φθείρουν το πάθος αλλά και οι ίδιοι που το συντηρούν.

Πως γίνεται  ενώ ξέρω  κάθε φορά  να πιστεύω άλλα,  όταν έχω δει  να ξανακοιτώ και άλλο τοπίο  να προσδοκώ. Κι αφού,  τα μάτια μου  δε φταίνε  κι εικόνες δεν αλλάζουν  τότε για όλα υπεύθυνη είναι  μόνο η καρδιά.  Αν όμως η καρδιά δεν αισθάνεται και δε πονάει η θλίψη που συνοστίζεται αρρώστια του μυαλού φαίνεται θα είναι.

Θλίβομαι με τους ανθρώπους που περνούν μια ζωή μπροστά στον καθρέπτη της ζωής χωρίς ποτέ να διακρίνουν την ψυχή τους.

Είσαι γυναίκα πια! Δε μπορώ να σε χαϊδεύω άλλο. Εξάλλου δε το αντέχεις. Και αφού είναι έτσι... Άνοιξε τα φτερά σου. Κι εγώ που σ' αγαπώ, θα προσεύχομαι να πετάξεις. Shields off. Nothing else I can do. You have what you want. No pressure anymore.  Now, you can be free... At least free of me. Μay the sky be the limit, and your sales full of wind. Μόνο να μη φοβάσαι...   Ίσως η ευχή που θα 'θελα να δώσω στα παιδιά μου αν τώρα ήταν η ώρα τους. Ίσως και όχι. Εγώ θα φύγω τώρα. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχω πια. Είμαι βάρος. Βάρος που ξαλάφρωσε καταναγκαστικά.

Αγάπη γίνεται μια συνεχείς διαπραγμάτευση παύει να είναι ξεχωριστή και συχνά παύει να είναι αγάπη. Η διαπραγμάτευση φθείρει όπως ο άνεμος τα βράχια. Αργά αλλά σταθερά.  Όμως ο άνθρωπος βράχος δεν είναι και  τέτοιους είδους αγάπες ερείπια αφήνουν και όχι μνημεία. Λόγοι για όλα υπάρχουν πάντα, αγάπη δεν υπάρχει αρκετή. Γιατί αγάπη είναι του άλλου το γιατί, όσοι δε το νιώσουν μένουνε μόνοι.

 Κάθομαι κι αγναντεύω τα τελευταία χρώματα του σούρουπου καθώς χαϊδεύουν πάνω απ' το πορτόνι για να φτάσουν στο παραθύρι μου. Τελευταίες ρανίδες φως  καθώς η μέρα ξεψυχάει  και η νύχτα την αποδιώχνει μεγαλώνοντας τις σκιές. Αργά ή γρήγορα όλοι στα ίδια φτάνουμε τι κι αν είναι μέρα ή χρόνια που περάσανε το σκοτάδι τελικά εκμηδενίζει τις στιγμές. Κι όταν κάποτε το λάδι μας τελειώνει ο χρόνος θαρρείς γεμίζει με αυτά που μπορούσαν να γίνουν αλλιώς σαν αναζήτηση μια διαφορετικής ζωής. Όμως φοβάμαι ότι το σούρουπο δε συγκινείται από μετάνοιες κι αν ζούσες διαφορετικά πάλι στις ίδιες αγωνίες θα 'φτανες. Κι αν είχα κάνει εκείνο, αν αγαπούσα διαφορετικά αν ταξίδευα περισσότερο αν γελούσα πιο δυνατά αν φοβόμουν λιγότερο; Όμως ο χρόνος δε συγκινείται με αυτά και η νυχτα θα σιμώσει τα "αν" θα μείνουν γραφικά κι ο κόσμος θα τελειώσει. Είναι μόνο οι στιγμές που μετράνε και υπάρχουν για όσα έγιναν. Για ό...

Σιγά, σιγά χάνω την πίστη μου,                                            {Ο Τίτλος έχει σημασία} αλλά επειδή αισθάνομαι καλός άνθρωπος,                           {Ακόμα και τα σχόλια μπορεί να έχουν} μόνο σήμερα και όχι τόσο (είμαι και γαλίφης),                    {Τη σκέψη του καλαμαρά} αφού θα κάνω τάμα σε σας που με διαβάζετε, εκλιπαρώντας παράταση από ψηλά,                               ...

Αυτό πρέπει να το γράψω αλλά δεν ξέρω πως. Έλεγα θα βγει πεζό αλλά ίσως και όχι... Σήμερα έκανα μία συζήτηση. Την περισσότερη ώρα δεν το καταλάβαινα πως, και για μια φορά ακόμα στη ζωή μου σπατάλησα το χρόνο. Σήμερα έκανα μία συζήτηση. Όμως ήμουνα κουφός ή μήπως όχι; Όμως αισθάνθηκα μικρός και ίσως είμαι, γιατί σπατάλησα το χρόνο ή μήπως όχι; Σήμερα έκανα μία συζήτηση. Που αισθάνθηκα πόνο ενώ δεν έπρεπε. Σήμερα έκανα μία συζήτηση. Με δύο ίσως και παραπάνω ερμηνείες! Σήμερα έγινε συζήτηση, κι είχε δυο όψεις, η μία δημιουργική, η άλλη δε ξέρω, ίσως προβληματική. Αλλά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα, γι' αυτό αισθάνομαι μικρός που πήγα να το φορτώσω σε άλλον. Όχι, όχι να το φορτώσω δεν ήταν η πρόθεσή μου, Τα ΄χα στο μυαλό μου αλλιώς. Μικρός, εγωιστικός εαυτός μου. Βλέπεις όταν πέφτει ο ένας περιμένει ότι θα τον σηκώσει ο άλλος. Τι γίνεται όταν πέσουνε και οι δύο; Για να βρεις την άκρη σ' αυτό πρέπει να μπορείς να δεις... πως έχει ...

Ότι και να γίνει, όπως και να γίνει, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι ας μ' έχεις κλείσει έξω, κι ας μ' έχεις πληγώσει, θα 'μαι πάντα εδώ. Ακόμα κι όταν όλα τ' άλλα είναι πιό σημαντικά ακόμα κι όταν με μειώνεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι αφού τελειώσουν όλα, ακόμα κι όταν φύγω, θα 'μαι πάντα εδώ. Στα χρώματα, στις γεύσεις, σε ότι αγγίζεις και στις σκέψεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Εκεί που χάνεσαι, μα πρώτα όταν αισθάνεσαι, θα 'μαι πάντα εδώ. Δεν έχεις παρά να με καλέσεις, τώρα που ακόμα ζω, πρωτού να μαραθώ, είμαι πάντα εδώ. Και εκεί που μ'εσπροξες στον γκρεμό μέχρι να πέσω να χαθώ ήμουν πάντα εδώ.

Πρόσεχε πόσο ψηλά βάζεις αυτούς που θαυμάζεις. Όταν πέσουν θα πάρουν μαζί τους ένα δικό σου κομμάτι. Κι έχω κουραστεί να αγαπώ, εμπιστεύομαι και να πέφτω, γαμώτο..

Κάθε φορά που με γεμίζεις θλίψη δε μπορώ να δω το πρόσωπό σου. Κάθε φορά που με αφήνεις μόνο, τη θέση σου κλέβουν στοιχειά απ' το παρελθόν. Κάθε φορά που με γεμίζεις πόνο τον νιώθω τόσο έντονα που αναρωτιέμε αν σ' αγγίζει. Κάθε φορά που εξαφανίζεσαι νιώθω τόσο εκτεθιμένος που μετανιώνω. Κάθε φορά που με παραπετάς, σκέφτομαι πως η σχέση μας λάθος είναι μόνο.

Ένοχος λόγω άσκησης ανυπέρβλητης γοητείας. Guilty as charged. Sentenced to the pit of dispair until the end of days. And silence humbled the skies. Και ο πρίγκιπας πέθανε... Ζήτω ο πρίγκιπας!

Μπορείς να αλλάξεις μόνο τον εαυτό σου. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει κανένα αν αυτός δεν θέλει και δεν είναι έτοιμος για την αλλαγή. Μ' έχουν κουράσει όλοι αυτοί που προσπαθούν ν' αλλάξουν τους άλλους, γιατί μπορείς να αλλάξεις μόνο τον εαυτό σου. Εσύ είχες πει πως δε το κάνεις πως αποδέχεσαι τους άλλους όπως είναι. Μου φάνηκε περίεργο γιατί δεν είχα γνωρίσει κανέναν μέχρι τώρα που να μη προσπαθεί να αλλάξει τους άλλους. Όμως πίστεψα ότι και σ' αυτό είσαι μοναδική, όπως και σε τόσα άλλα άλλωστε. Γι' αυτό αν προσπαθήσεις να με αλλάξεις, θα με πληγώσεις, θα με χάσεις, θα με πληγώσεις γιατί θα σε χάσω.