Δρόμοι του νου και των λέξεων

Αυτά που γίνονται σιωπηρά, στις σκιές θέλουν και ζούνε. Κρύβονται από το φως, οι ενοχές να μη τα βρούνε. Κάθε που πέφτει σιωπή, σκιάζομαι, φοβούμαι. Μαντάτα άσχημα θαρρώ θα έρθουν να με βρούνε. Θα φύγω πάλι για το φως οι εφιάλτες να χαθούνε. Σαν καταλάβεις τι ποθείς, εκεί να έρθεις να με βρεις. Γραμμένο εκ μέρους σου, αφιερωμένο σε εκείνη... Πολύ ησυχία έπεσε ξαφνικά! Σσσσς! Σους μπρε!

I am a ghost  casted away in the mist of darkness I weary grieving for you every night desperately longing for the morning light to cast the shadows away.

Είναι συχνά που νιώθω πρόσφυγας μέσα στην ίδια μου τη χώρα αλλά και στην αγάπη που καθημερινά με εξορίζει.  

You don't have to convince me or anyone else. You just have to convince you. After all, at the end of the day, perception is reality. But then again, this argument stands true for all of us. Including those with schizophrenia. So in the end it is all a matter of point of view. If you are crazy, it is just because most people have a different point of view than the one you have thus there is a greater possibility that they are right. And they are because they are validated by majority. However, in reality, there is a slight possibility that everyone is crazy but you.  The question is: Are you convinced?

Βγαίνω. Που πας; Περπάτημα και φαγητό... (Πάλι μ' αφήνεις μόνο, αλλά δε θα το γράψω...) Ζηλεύω και τη σκιά σου που θα είναι μαζί σου... ... Ευτυχώς έχει συννεφιά. (ψιθύρισε στον καιρό...)   Μα ο καιρός δεν άκουσε και πήρε λόγια και αισθήματα και τα σκόρπισε στη νοτιά. Είναι ήρωες όσοι αγαπιούνται μα ζούνε χώρια.

Μου λείπει να με λαχταράς. Κι αυτό να είναι αβάσταχτο, πάνω από προκαταλήψεις,  παιχνίδια και εγωισμούς. Κι αυτό να φαίνεται. Στα λόγια και στα μάτια. Λαχτάρα, πάθος, σα λαιμαργία.  Να γίνεσαι μαγνήτης να με τραβάς και όταν σμίγουμε να με καλοκαρδίζεις  να σκέφτομαι να βρεθώ ξανά κοντά σου. Μου λείπει να μ' αγαπάς. Να χάνεις τον έλεγχο, να με ζητάς, στα χρώματα, στις μουσικές, στ' αρώματα. Να πονάω όταν είμαι μακριά κι όχι να είμαι μακριά επειδή πονάω, αφού εγώ τουλάχιστον σε αγαπώ. Να σε θέλω επειδή με θέλεις χωρίς άλλη σκέψη, χωρίς στεναχώρια δυο ψυχές παντού ένα. Μου λείπεις... Αλλά αρκεί να είσαι καλά κι ας βρίσκεις τις αιτίες μέσα σε δικαιολογίες. Αρκεί να είσαι καλά κι είσαι σ' ένα κόσμο που δεν υπάρχει όπου δεν υπάρχω κι εγώ.

Αυτό το ουφ στο μάτι του Χ που όλο ανεβαίνει και πνίγει σιγά σιγά και την ανάσα ακόμα και καίει την καρδια και κάθε της σκέψη για σένα κι ας νομίζεις πως η καρδιά ζαβή ανίκανη να σκεφτεί δε νοιώθει εγώ πονάω κάθε στιγμή που είμαι μακριά σου μάρτυρας ότι η καρδιά αισθάνεται και κλαίει κοντά μου.

Περίμενα πως σήμερα θα είχα έμπνευση να γράψω δυο αράδες. Πάντα έχω όταν είμαι θλιμμένος. Όμως τελικά φαίνεται δεν είμαι.  Ανήσυχος είμαι. Θλιμμένος όχι. Είναι που ξέρω ότι ένα αγαπημένο πρόσωπο περνάει δύσκολα. Κι είναι που πλέον αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ, δεν υπάρχει τίποτα να κάνω. Κατάσταση εκτός ελέγχου και το καράβι ακυβέρνητο. Ότι σκεφτώ, ότι και να πω λάθος είναι. Ναι είναι. Γιατί δεν υπάρχει σωστό. Καμιά φορά το μυαλό παίζει τα δικά του παιχνίδια. Δε σε ρωτάει. Απλά παίζει. Το θέμα είναι να το καταλάβεις. Αλλά κι αν το καταλάβεις τι μπορείς να κάνεις ; Η ασπιρίνη δε βοηθάει κι εγώ κάθε άλλο από ειδικός είμαι σε αυτά. Ου μπλέξεις με το μυαλό. Άτιμο πράγμα. Οι σκέψεις φεύγουν και έρχονται σα ταξιδιάρικα πουλιά τιτιβίζουν ανάμεσα στ' αφτιά σου την ώρα που όλα έδειχνα όμορφα για να φυτέψουν ένα τελώνιο που οδηγεί σε παραλογισμό και τρέλα. Περίμενα πως σήμερα θα είχα έμπνευση να γράψω δυο αράδες. Πάντα έχω όταν είμαι θλιμμένος. Όμως τελικ...