Δρόμοι του νου και των λέξεων

Φουσκοθαλασσιά τα όνειρά μου γεμάτα στην άκρια της θάλασσας έγειρε να ξαποστάσει τις αντάρες της ζωής του. Σε μια γωνιά του πελάγου σας τράτα παλιοκαιρισμένη άραξε το κορμί του να γεμίσουν τα πνευμόνια παιδικές αναμνήσεις. Όσα δε θυμάται ο γέρος το παιδί μακάρι να ζήσει και πιότερα σιωπηλά μη σαλέψει και χαθεί το θαύμα. Η αγάπη η πρώτη, ο άγγελος που δε πίστεψε το βιός που δε δοκίμασε. Και σα ξυπνήσει την αυγή, νερό αθάνατο να πιεί στου Νέστου τις πηγές. Παρθένα ελατιά μυστήρια νήσος ο παράδεισος που χάθηκε. Ο ύπνος που πάντα εχθρός στη ζωή του χαμένος χρόνος πως να ξεδιψάσει το αχόρταγο μένος του να αναζητά το νόημα της. Ταπεινά και αθόρυβα μη ξυπνήσει κι ακόρεστη πείνα συνεχίσει εμπειρίες κι άλλες για να ζήσει. Φεγγάρι μαγικό και τ' άστρα συντροφιά, κι έχουμε καιρό, και κάθε εμπόδιο για καλό.

Θα φύγω. Που θα πας. Μακριά, όσο πιο μακριά μπορώ. Γιατί, σε κυνηγάει κανείς; Όχι. Τότε; Ε δε βλέπεις πως είναι τα πράγματα; Ναι βλέπω. Και δε φοβάσαι; Φοβάμαι. Ε τότε καταλαβαίνεις. Όχι. Τι εννοείς; Δεν έχω μάθει να φεύγω. Μ' αφού φοβάσαι. Ποιος σου είπε ότι όσοι μένουν δε φοβούνται; Τι κάνουν; Πολεμούν! Δε θέλω να πολεμήσω. Κανείς δε θέλει. Τότε; Πολεμάς έτσι κι αλλιώς. Κι αν όχι; Τότε είσαι καταδικασμένος. Γιατί; Γιατί θα φεύγεις πάντα. Δε θα στεριώσεις πουθενά... Γιατί; Θα είσαι πάντα κυνηγημένος από τον εαυτό σου. Λιποτάκτης. Και είναι κακό αυτό; Ίσως... Μεγαλώνοντας. Τι εννοείς; Γίνεσαι συλλέκτης μισών. Τι μισών; Μισές αναμνήσεις, μισά όνειρα, δουλείες, εμπειρίες, έρωτες και ανεκπλήρωτοι πόθοι. Α! Δεν είναι ωραίο αυτό! Το ξέρω. Σε όλους συμβαίνει. Είναι αλήθεια όμως. Συμβαίνει σε όλους είπες; Ναι, αλλά όχι πάντα ή για πάντα. Και πια είναι η λύση; Να μείνεις. Να πολεμήσεις. Μα φοβάμαι. Να νικήσεις! Κι αν δε τα καταφέρω; Κι αυτό σ...

 Αυτές τις μέρες, μπορεί να σώσεις εσύ κι εγώ εσένα. Εύκολα όμως μπορείς,  όπως κι εγώ, να με σκοτώσεις. Σε εμπιστεύομαι... Όμως πρόσεξε τι πας να κάνεις. Είναι οι καιροί σκοτεινοί τα πράγματα θολά κι αδιαφανή. Σε εμπιστεύομαι... Όμως πρόσεξε τι πας να κάνεις. Διάβασε, μην ακούς ότι να 'ναι. Είναι πολλά που δε κολλάνε,  κι ακόμα περισσότερα που δε λένε. Σκέψου, ψάξε. Κινδυνεύει ο ένας απ' τον άλλον, αλλά... Σε εμπιστεύομαι... Όμως πρόσεξε τι πας να κάνεις. Θουκυδίδης για τα δεινά των εμφυλίων, 3,82 σε μετάφραση Άγγελου Βλάχου: Για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπ...