Δρόμοι του νου και των λέξεων

The Lovers 2, 1928 by Rene Magritte Μη νομίσεις ποτέ πως όταν χανόμαστε στη σκέψη μου δεν υπάρχεις. Μη νομίσεις ποτέ στη κάψα του ήλιου, μα στη βροχή πως έπαψα να σ' αγαπώ. Κι αν νομίσεις πως... δε μ' αγαπάς πια, της σκέψη διώξε μακριά κι ίσως πονέσει πιότερο η σιωπή στη μοναξιά. Γι' αυτό... Μη νομίσεις ποτέ πως δε σε σκέφτομαι κι εγώ όταν με σκέφτεσαι εσύ. Μη νομίσεις ποτέ στο άδειο σου κρεβάτι, πως μέσα σου δεν είμαι.

Didn't you know Mr. Fields? ... She is without sins. Or, at least she thinks... But yes! Of course. I was put out for a moment. No worries. I frequently got in your place in the past. And? Became a nightmare. And? Nothing. Here I am. And how do you control your thinking. I don't. I just stopped thinking. But...? She has everything figured out, hasn't she? Yes. Indeed! So what's the point of thinking? Well, I can't deny that. That's it then. Have a nice day Mr. Fields. Have a nice day Mr. Rose. Απλά πενθώ για όσα στοχάστηκα... 

I want to protect but I cannot. I want to help... I cannot. I want to save you. Can't protect you from you, you know. I want to warn you, that I can do. Will you hear me? Oh I don't know. But I'll give you my hand should you care to grasp. Will you take it or burn it again, I don't know Can't save you from you, you know. Can't save you if you don't want. Can't save you at all. Don't care you don't  love me no more, as always the choice was yours. Still love you but I can't try anymore. We will meet again when all this comes to end and choices we've made will hount us in the dark or not.

Πάλι μόνος κλεισμένος στο κελί μου χωρίς λόγια, χωρίς λέξεις, χωρίς όνειρα κι ελπίδα, να ψάχνω στο σκοτάδι που άφησε πίσω σου δάκρυα και πόνο και εφιάλτες ανάξιους να αποτυπωθούν στο χαρτί αφού μου πήρες ότι είχα ακόμα και την έμπνευση που σου είχα ζητήσει να λυπηθείς. Και χάθηκες μέσα σε μια παράνοια που γέννησες μονάχη, γεμάτη λάφυρα, μικρά φαντάσματα να τυραννούν τις κούφιες υποσχέσεις, τα ψεύτικα αισθήματα για μια πραγματικότητα που ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δε θα υπάρξει πρόδωσες την αγάπη, μ' απαρνήθηκες και έφυγες για την άβυσσο.

Έφυγα ξαφνικά κι απότομα το βράδυ, προτού προλάβεις πάλι τη σκέψη μου να ορίσεις. Πέταξα ψηλά και ξένοιαστα και χάθηκα στη λήθη και ήταν όμορφα, γαλήνια μέσα στο σκοτάδι. Χάρηκα που ένοιωσα ελεύθερος ξανά! Μα πριν τελειώσει η νύχτα στη μνήμη έφερα το λόγο της χαράς και πάλι με μια αίσθηση νοσταλγική τη σκέψη μου όρισες κι άγγιξα πάλι τη μοναξιά στην οποία μας φυλάκισες και πήγα ν' αποθάνω.

Ήρθε η ώρα να γράψω ξανά, να εντυπώσω νέες λέξεις. Θαρρείς κι ο χρόνος δε φτάνει πια και νόημα δεν υπάρχει αφού σ' αυτή τη ζωή τα σημαντικότερα έμειναν λειψά στάχτες ξεχασμένες σε μισόσβηστο τζάκι που μάταια προσπαθεί φλόγα να γίνει να ζεστάνει τη ψυχή μου. Τρέμω τη στιγμή  που θα μπορώ να ζω χωρίς να σε σκέφτομαι.

Here I am waiting for you again with sadness carved in my should and nothing but darkness in my mind. Still waiting for the unexpected enlightenment the will never come but an illusion full of confusion. As I see the fading past being lost in mystic time so I see no future in my mind. Submission without condition to a dream the future could free a reality that can never be.

Χάνομαι στο βλέμμα σου προσπαθώντας να διαβάσω τη σκέψη σου και καθώς σε αγναντεύω νοιώθω πως με κοιτάς λαίμαργα στα χείλη καθώς και τα δικά μου φλέγονται να ξεδιψάσουν απ' το φιλί σου. Φέρνω την ανάμνηση πίσω στο μυαλό και ψάχνω να βρω τη στιγμή που αποφάσισες να με θυσιάσεις για ένα φιλί αναπολώντας τους κλεμμένους στοίχους που έγραψα την πρώτη φορά που με προδώσαν.

I chose the tough way. You chose the easy way. Only to find that my way was easier and your way tougher. Choose life. I chose not to choose life. I chose something else.

Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι αν δεις την αλήθεια θα τη βρεις. Καθώς όπως λέει κι ο λαός λάμπει η αλήθεια κι ας μην είναι χρυσός. Α στερητικό στη λήθη... Άρα, όπως λέει κι ο σοφός, Α-λήθεια ίσον μη λήθη. Η λήθη όμως όμορφη είναι συχνά κι ίσως για αυτό την αλήθεια να δεις εσύ ποτέ δε μπορείς. Τέλος τα βαλς!

Ήσουν μικρή και ακατέργαστη όταν σε βρήκα. Σε έγιανα, σε γυάλισα μάτωσα να γίνεις πετράδι, για να πουλήσεις τη ζωή σου στον μεγαλύτερο πλειοδότη.

Κάθε που σε βλέπω σε θέλω, γιατί μου θυμίζεις πάντα πόσο ερωτευμένος είμαι...

Ησυχία, κενό, νιώθεις σαν να άδειασε ξαφνικά ο κόσμος κι εσύ έμεινες μοναχή ψάχνοντας ένα τελευταίο ρομάντζο μέσα στη νύχτα ξανά. Στέλνεις τις αράδες σου ξανά προς αναζήτηση συντροφιάς να γεμίσει του μυαλό σου το κενό με εκείνα τα συναισθήματα  που τόσο έχουν λείψει από τον κόσμο. Κι εκεί, μέσα στο κενό  ακούγεται μια φωνή που μοιάζει να ψάχνει για να βρει το άλλο σου μισό κι εσύ στείνεις αφτί, κι ακούς ασυνάρτητη γλώσσα ξενική. Και το μυαλό μουδιάζει, η σκέψη αδειάζει και η ψυχή γεμίζει ασυμβατική απογοήτευση καθώς η φωνή χάνεται στο σκοτάδι της Βαβέλ.

- Αφού ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι βρε Γιώργο! - Ξέρω; - Εγωιστές! Μη κάνεις το χαζό! - Ααα! Ναι. Ξέρω. Λοιπόν; - Ε να, πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - ... - Με παρακολουθείς; - Ε; Ναι, ναι! Συνέχισε. - Όχι άμα βαριέσαι να μου το πεις! - Όχι βρε παιδάκι μου. Σκέπτομαι αυτά που μου λες. Συνέχισε. - Α! - Ου! Συνέχισε! - Λοιπόν... Τι έλεγα; Ε να είδες τι μου κάνεις τώρα; - Τι σου κάνω ρε φίλε; Μόνος σου τα κάνεις. Βρε μήπως έχει δίκιο και είσαι όντως παρανοϊκός; - Ε τώρα τι θέλεις; Να τσακωθούμε και μεταξύ μας; - Λοιπόν έλεγες... πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Καλά ρε μαλάκα, κόπι/πάστε έκανες; - Συνέχισε θα το χάσεις πάλι... - Αν ναι. Λοιπόν, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Ναι; - Ο άλλος τον ξέχασε! - Τι; - Τον ξέχασε σου λέω. - Τι εννοείς; - Ε να, δε λέει ο λαός μάτια που δε βλέπονται... - Ναι... - Ε δε του μιλούσε για τόσο καιρό που τελικά τον...

Κάποτε έζησα ένα μεγάλο έρωτα. Τόσο παλιά που ούτε που θυμάμαι πια. Κάποτε ήμουν νιος και γέρασα. Τόσο παλιά κι όμως όλα τα θυμάμαι καθαρά. Πρόσφατα έζησα ξανά έρωτα παράξενο τη γνώριζα από την αρχή δεν ήξερα πια ήταν τελικά. Τόσο παλιά που ούτε που θυμάμαι πια,  προσπάθησα να νιώσω ξανά  μα ήταν αργά πολύ αργά. 

  Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν τις αδυναμίες σου για να τις μεγεθύνουν βιώνοντας μία μάλλον λανθάνουσα κατάσταση ευφορίας. Κάποτε βρέθηκα σε ένα χώρο όπου με δίδαξε ότι αν προσπαθείς να εστιάσεις και να μεγεθύνεις στα καλά των ανθρώπων τότε οι αδυναμίες τους γίνονται λιγότερες και όσες περισσέψουν ομορφότερες. Βέβαια κάποιοι θα κάνουν το παν για να αμυνθούν ακόμα και σε αυτές τις προθέσεις προβάλλοντας τις αδυναμίες σου τους πάνω σου ίσως από εθισμό προς την παραπάνω ευφορία, ίσως απλά γιατί δεν αγαπήθηκαν ποτέ και πέρασαν πολύ καιρό παρέα με τη δική τους άσχημη πλευρά αλλά και των άλλων με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν σε μια σκοτεινή πραγματικότητα που μόνο σκοπό έχει την τόνωση του εγωισμού τους προς την παραγωγή ευφορίας που θα προκύψει αν αποδείξουν ουσιαστικά στον εαυτό τους, με κάθε τρόπο, ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους. Και όταν αυτοπροσδιορίζεσαι από τους άλλους συνήθως είσαι σε συνεχή πόλεμο μαζί τους προκειμένου να νικήσεις με έπαθλο μια ενδεχόμενη αίσθησ...

Κοίταξαν και οι δύο βαθυστόχαστα τις μπύρες στη μπάρα. Πήραν ταυτόχρονα τα ποτήρια και τα αδειάσανε μονορούφι χωρίς να τσουγκρίσουν. Ο Γιώργος έγνεψε στον μπάρμαν να φέρει άλλες δύο ξανθιές. Τα μπυράκια ήρθαν ήπιαν μια γουλιά ο καθένας και συνέχισαν. - Λοιπόν; - Τι λοιπόν; - Και τι έγινε μετά; - Α, αυτό ήταν. - Τι; - Τελείωσε η ιστορία. - Βρε τον φουκαρά... - Ποιόν; - Αυτόν που δε ξέχασε. - Ναι. Κόλαση έγινε η ζωή του. - Κι ύστερα σου λένε πως η αγάπη είναι ωραίο πράγμα. - Έλα μου που συμβαίνει. - Την αφήνουμε φίλε. Δε συμβαίνει. Την αφήνουμε να συμβεί. Βλέπεις εμένα να μου συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Μόνο εσύ τη πατάς. - Μμμμ. Ξεχνάς εσύ στα νιάτα σου. - Στα νιάτα μου φίλε. Μεγάλωσα πια. - Εγώ πάλι όχι. Ούτε εσύ μεγάλωσες. Απλά κρύφτηκες. Κουράστηκες να πληγώνεσαι. Έβαλες μυαλό. Εγώ όχι και αυτό πληρώνω τώρα. - Ναι αλλά δεν είναι εγωισμοί και στην δική σου την περίπτωση. - ... - ... - Δεν είναι ακριβώς έτσι. - Πως είναι δηλαδή; - Εγώ δεν κάνω μούτρα βρε Γιώργο!...

- Αφού ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι βρε Γιώργο! - Ξέρω; - Εγωιστές! Μη κάνεις το χαζό! - Ααα! Ναι. Ξέρω. Λοιπόν; - Ε να, πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - ... - Με παρακολουθείς; - Ε; Ναι, ναι! Συνέχισε. - Όχι άμα βαριέσαι να μου το πεις! - Όχι βρε παιδάκι μου. Σκέπτομαι αυτά που μου λες. Συνέχισε. - Α! - Ου! Συνέχισε! - Λοιπόν... Τι έλεγα; Ε να είδες τι μου κάνεις τώρα; - Τι σου κάνω ρε φίλε; Μόνος σου τα κάνεις. Βρε μήπως έχει δίκιο και είσαι όντως παρανοϊκός; - Ε τώρα τι θέλεις; Να τσακωθούμε και μεταξύ μας; - Λοιπόν έλεγες... πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Αν ναι. Λοιπόν, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Ναι; - Ο άλλος τον ξέχασε! - Τι; - Τον ξέχασε σου λέω. - Τι εννοείς; - Ε να, δε λέει ο λαός μάτια που δε βλέπονται... - Ναι... - Ε δε του μιλούσε για τόσο καιρό που τελικά τον ξέχασε. - Ας το καλό! - Όπως σε βλέπω και με βλέπεις. - Σώθηκε δηλα...

Άνοιξη είναι θαρρώ που μπαίνουν μέσα σου ζόρικα τελώνια κι αλλάζεις κι επιτίθεσαι αυτούς που σ' αγαπούν πιότερο δε γνωρίζεις ψάχνεις λόγο και λόγο βρίσκεις κι ας μην υπάρχει εσύ νύχια οπλίζεις να βγάλεις το μάτι αυτού που με το βλέμμα του σε χάιδεψε στοργικά κι όταν τελέψεις κοιτάς το πρόσωπο το πληγιασμένο σαν τίποτα, τίποτα να έχει αλλάξει. Εκείνος σαστισμένος πιάνει τις πληγές να βρει τις αιτίες που το αίμα στάζει κοιτάζει στον καθρέφτη το τέρας να βρει έναν σακάτη αντικρίζει που το παραμορφωμένο πρόσωπο ο φόβος του απροσδόκιτου στα δύο σκίζει και σα θαρρέψει να σε θωρίσει τα δαιμόνια σου έχουν λακίσει κι εσύ δεν έχεις τίποτα καταλάβει, ούτε πόσο πόνο έχεις προξενήσει τόσο που ανοίγει το στόμα του μα  χάνεται η λαλιά στη διαδρομή απ' το μυαλό την καρδιά εξοστρακίζει και βγαίνει... μόνο σιωπή.

Κάπου εκεί που χάνονται οι άνθρωποι ή ταιριάζουν οι ψυχές ζει η αλήθεια. Υποσχέθηκα πως η αλήθεια θα υπάρχει στη ζωή μου. Δε μπορεί να υπάρχει μόνο το ψέμα. Κι αφού το ψέμα υπάρχει, όπως λέει κι ένας φίλος, το ψέμα είναι αλήθεια. Όμως για μένα, για σένα, δεν υπάρχει ψέμα. Ίσως δυστυχώς υπάρχει μόνο αλήθεια. Για μένα, για σένα, υπάρχει κάτι παραπάνω. Ίσως δυστυχώς μα δε μπορεί να γίνει αλλιώς. Εύκολα τα παραμύθια όμως μαζί μου ο δρόμος είναι δύσκολος και το στρατί στενό το χέρι μου αν αφήσεις ο δρόμος τελειωμός. Μη ξεχνάς, πως την αλήθεια τη λεπτομέρεια τη μετρά και οι αποκλείσεις εμπόδια βάζουν στις ατραπούς της ορθοέπειας Αυτούς που διάλεξες να ζήσουμε μαζί θα ζήσεις μόνη. Γι αυτό βρες τι μετρά για σένα πριν το δρομί τελέψει κι ο κόσμος μου χαθεί μέσα στο ψέμα.